เสียงหัวเราะครั้งแรกของฟีบัส 🥹🤍

เสียงหัวเราะครั้งแรกของฟีบัส 🥹🤍

วันนี้ฟีบัสหัวเราะออกเสียงครั้งแรกแล้ว

และคนที่ได้ยินเป็นคนแรกไม่ใช่หม่ามี้

แต่เป็นยาย 🤍

ยายเป็นคนเจอโมเมนต์นั้นก่อน แล้วมาเล่าให้หม่ามี้ฟัง

แค่ได้ยินก็รู้สึกใจฟูมากแล้ว

เพราะก่อนหน้านี้ฟีบัสเริ่มมีอะไรใหม่ ๆ ให้หม่ามี้ได้สังเกตอยู่เรื่อย ๆ

เริ่มยิ้มเก่งขึ้น

เริ่มมองหน้าคนเวลาคุยด้วย

เริ่มมีเสียงอือ ๆ อา ๆ เหมือนอยากคุยกับคนรอบตัว

บางทีหม่ามี้พูดด้วย น้องก็ส่งเสียงตอบกลับมา เหมือนกำลังคุยกันอยู่จริง ๆ

แล้วประมาณสองสัปดาห์ก่อน ก็เริ่มจับหนังสือได้

จากนั้นก็เริ่มจับของเล่น

ตอนแรกก็ไม่ได้จับได้ทุกครั้ง บางครั้งเอื้อมไปแล้วไม่ถึง บางครั้งจับได้แล้วก็หลุดมือ แต่พอเห็นบ่อยขึ้นก็เริ่มรู้สึกว่า ฟีบัสกำลังตั้งใจมากขึ้น

เห็นของที่สนใจ

มอง

แล้วเอื้อมมือไปหา

มือเล็ก ๆ กำลังค่อย ๆ เรียนรู้ว่าตัวเองสามารถทำอะไรกับโลกตรงหน้าได้บ้าง

หม่ามี้ชอบมองช่วงเวลาแบบนี้มาก

เพราะมันเป็นพัฒนาการเล็ก ๆ ที่เกิดขึ้นในชีวิตประจำวัน โดยที่เราไม่ได้ต้องทำอะไรพิเศษเลย

แค่มีหนังสืออยู่ตรงหน้า

มีของเล่นให้จับ

มีคนคุยด้วย

มีคนยิ้มให้

มีคนเล่นด้วย

แล้ววันหนึ่งสิ่งที่เคยทำไม่ได้ก็เริ่มทำได้ขึ้นมาเอง

ช่วงวัยใกล้ 4 เดือน เด็กหลายคนเริ่มสนใจคนรอบตัวมากขึ้น เริ่มส่งเสียงโต้ตอบ เริ่มหัวเราะหรือหัวเราะคิกคักเมื่อมีคนเล่นด้วย และเริ่มใช้สายตากับมือร่วมกันมากขึ้นเพื่อเอื้อมและคว้าสิ่งของที่สนใจ

แต่สิ่งที่หม่ามี้รู้สึกว่าน่ารักที่สุดคือ เด็กแต่ละคนมีจังหวะของตัวเอง

บางอย่างมาก่อน

บางอย่างมาทีหลัง

บางอย่างเกิดขึ้นในวันที่เราไม่ได้ตั้งใจรอเลยด้วยซ้ำ

เหมือนวันนี้

ไม่มีใครรู้ว่าวันนี้จะเป็นวันแรกที่ฟีบัสหัวเราะออกเสียง

มันไม่ได้มีการเตรียมตัวอะไร

ไม่ได้มีใครนั่งรอว่า วันนี้ต้องหัวเราะนะ

มันแค่เกิดขึ้นในช่วงเวลาธรรมดา ๆ กับยาย

แล้วเสียงหัวเราะเล็ก ๆ นั้นก็กลายเป็นอีกหนึ่ง “ครั้งแรก” ของฟีบัสไปแล้ว

หม่ามี้แอบเสียดายนิดหนึ่งเหมือนกันที่ไม่ได้อยู่ตรงนั้นตอนเสียงหัวเราะเกิดขึ้น

แต่พอคิดอีกมุมหนึ่งก็รู้สึกดีมาก

เพราะอย่างน้อยยายก็อยู่ตรงนั้น

ยายเป็นคนแรกที่ได้ยินเสียงหัวเราะของหลาน

แล้วก็เป็นคนเอาเรื่องราวน่ารัก ๆ นี้มาเล่าให้หม่ามี้ฟัง

บางความทรงจำเราอาจไม่ได้เป็นคนเห็นด้วยตัวเองทุกวินาที

แต่ถ้ามีคนที่เรารักอยู่ตรงนั้นแทนเรา

มันก็ยังเป็นความทรงจำของครอบครัวเราอยู่ดี

และครั้งนี้ก็เป็นอีกหนึ่งเรื่องที่หม่ามี้อยากบันทึกไว้ให้ฟีบัส

ช่วงนี้หม่ามี้รู้สึกชัดมากว่า ฟีบัสกำลังค่อย ๆ เปลี่ยนไปทุกวัน

จากเด็กตัวเล็ก ๆ ที่เคยนอนมองหน้าอย่างเดียว

ตอนนี้เริ่มมีปฏิกิริยากับคนรอบตัวมากขึ้น

มีสิ่งที่สนใจ

มีของที่อยากจับ

มีเสียงที่อยากส่งออกมา

มีรอยยิ้มที่ตอบกลับมา

แล้วตอนนี้ก็มีเสียงหัวเราะของตัวเองแล้ว

พอมองย้อนกลับไป มันเหมือนทุกอย่างค่อย ๆ ต่อกันมา

จากการมองหน้า

เป็นการยิ้ม

จากการยิ้ม

เป็นการส่งเสียง

จากการส่งเสียง

เป็นการเริ่มมีบทสนทนาเล็ก ๆ กับคนรอบตัว

จากการมองของ

เป็นการเอื้อมมือไปหา

จากการเอื้อม

เป็นการจับหนังสือและของเล่น

แล้ววันนี้ก็มีเสียงหัวเราะเพิ่มเข้ามา

มันไม่ได้เกิดขึ้นพร้อมกัน

แต่เกิดขึ้นทีละนิด

ทีละอย่าง

จนวันหนึ่งเราหันกลับมาดูแล้วรู้ว่า ลูกโตขึ้นอีกเยอะเลย

บางทีการเลี้ยงลูกก็เป็นแบบนี้

วันส่วนใหญ่ของเรายังเป็นวันธรรมดามาก ๆ

กินนม

นอน

เปลี่ยนผ้าอ้อม

อุ้ม

เล่น

ร้องเพลง

อ่านหนังสือ

จับของเล่น

คุยกัน

แล้วก็วนกลับไปทำเหมือนเดิม

แต่ในความธรรมดาเหล่านั้น ลูกกำลังเรียนรู้ตลอดเวลา

เขาเรียนรู้จากการมองหน้าเรา

จากเสียงที่ได้ยิน

จากการตอบกลับของคนที่อยู่รอบตัว

จากการเอื้อมมือไปจับของ

จากการเล่น

จากการหัวเราะ

และจากความสัมพันธ์เล็ก ๆ ที่เกิดขึ้นซ้ำ ๆ ทุกวัน

เราอาจไม่รู้เลยว่าพรุ่งนี้จะมีอะไรใหม่เกิดขึ้น

แต่พอมีอะไรเกิดขึ้นครั้งแรกขึ้นมา เราจะจำมันได้ทันที

วันนี้ก็เหมือนกัน

เสียงหัวเราะของฟีบัสอาจเป็นเสียงสั้น ๆ แค่ไม่กี่วินาที

แต่สำหรับคนในบ้าน มันไม่ใช่แค่เสียงหนึ่งเสียง

มันคือเสียงที่บอกว่า

เด็กตัวเล็ก ๆ คนนี้กำลังโตขึ้นอีกขั้นแล้ว

อีก 2 วันฟีบัสก็จะครบ 4 เดือนแล้ว

เร็วมากจริง ๆ

เหมือนเพิ่งผ่านช่วงที่เราเฝ้าดูเขาเริ่มยิ้ม

เริ่มส่งเสียง

เริ่มมองตามคน

เริ่มจับหนังสือ

เริ่มจับของเล่น

แล้วตอนนี้มีเสียงหัวเราะเข้ามาอีกหนึ่งอย่าง

หม่ามี้รู้สึกว่าช่วงนี้มี “ครั้งแรก” เกิดขึ้นบ่อยมาก

และทุกครั้งมันก็ทำให้เราอยากหยุดเวลาไว้สักนิด

ไม่ใช่เพราะไม่อยากให้ลูกโต

แต่เพราะอยากจำช่วงที่เขายังตัวเล็กแบบนี้ให้ได้นานที่สุด

อยากจำมือเล็ก ๆ ที่กำลังหัดจับของ

อยากจำเสียงอือ ๆ อา ๆ ที่ได้ยินอยู่ทุกวัน

อยากจำรอยยิ้มที่ยังมีความเป็นเด็กเล็กอยู่เต็มไปหมด

และวันนี้ก็อยากจำเสียงหัวเราะแรกของเขาด้วย

ถึงหม่ามี้จะไม่ได้เป็นคนได้ยินเป็นคนแรก

แต่หม่ามี้ดีใจมากที่ยายได้อยู่ตรงนั้น

ดีใจที่ยายได้ยินก่อน

ดีใจที่มีคนในครอบครัวอีกคนได้มีความทรงจำครั้งแรกกับฟีบัส

แล้วหม่ามี้ก็จะเป็นคนเก็บเรื่องนี้ไว้

วันหนึ่งถ้าฟีบัสโตขึ้น แล้วกลับมาอ่านสิ่งที่หม่ามี้เขียนไว้

หนูอาจจำไม่ได้เลยว่าเสียงหัวเราะครั้งแรกของตัวเองเกิดขึ้นตอนไหน

แต่หม่ามี้อยากให้หนูรู้ว่า

ครั้งหนึ่ง ตอนหนูยังตัวเล็กมาก ๆ

เสียงหัวเราะสั้น ๆ ของหนู

เคยทำให้ยายดีใจ

ทำให้หม่ามี้ใจฟู

และกลายเป็นอีกหนึ่งความทรงจำที่ครอบครัวของเราอยากเก็บเอาไว้

อีก 2 วันหนูจะ 4 เดือนแล้วนะฟีบัส

ค่อย ๆ โตไปนะลูก

ไม่ต้องรีบเลย

หม่ามี้จะค่อย ๆ ดูหนูเติบโตไปทีละวัน

และจะพยายามเก็บทุก “ครั้งแรก” ของหนูเอาไว้ให้ได้มากที่สุด

วันนี้เป็นเสียงหัวเราะ

ครั้งต่อไปจะเป็นอะไรนะ

ไม่รู้เหมือนกัน

แต่หม่ามี้รอดูอยู่ตรงนี้นะ 🤍

เสียงหัวเราะครั้งแรกของฟีบัส

ยายเป็นคนได้ยินก่อนใคร

และหม่ามี้จะจำเรื่องนี้ไว้ให้หนูเอง 🥹🤍

#ฟีบัส #Phoebus #หม่ามี้ฟีบัส #เสียงหัวเราะครั้งแรก #พัฒนาการลูก #พัฒนาการเด็ก #ลูกน้อยวัย3เดือน #ใกล้4เดือน #บันทึกพัฒนาการลูก #บันทึกความทรงจำ #ไดอารี่ของหม่ามี้ #เรื่องเล่าของแม่ #แม่ลูก #ครอบครัวของเรา #เลี้ยงลูกด้วยความเข้าใจ #phbus