ลูกงอแงวันนี้ ไม่ได้แปลว่าเขาเป็นเด็กงอแงนะ 🤍

อย่าเอาวันที่ยากของลูก มาตัดสินว่าเขาเป็นเด็กแบบไหน 🤍

ตั้งแต่มีฟีบัส หม่ามี้ค่อย ๆ เรียนรู้เรื่องหนึ่งชัดขึ้นเรื่อย ๆ

เด็กคนหนึ่งไม่ควรถูกตัดสินจากวันที่เขากำลังรู้สึกอะไรบางอย่าง

เพราะมีหลายวันที่เรามองลูกแล้วรู้สึกว่า วันนี้ลูกเป็นเด็กอีกคนหนึ่งเลย

เมื่อวานยังยิ้มเก่งอยู่เลย

วันนี้งอแงตั้งแต่ตื่น

เมื่อวานนอนง่าย

วันนี้กล่อมเท่าไหร่ก็เหมือนไม่ยอมหลับ

เมื่อวานเล่นเพลิน ๆ ได้ตั้งนาน

วันนี้อยากให้อุ้มอยู่ตลอด

บางวันหัวเราะเสียงดังจนคนทั้งบ้านยิ้มตาม

บางวันร้องไห้บ่อยจนหม่ามี้เองก็เริ่มสงสัยว่า ลูกเป็นอะไรนะ

แล้วพอเราไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น

เราก็มักจะเริ่มหาคำตอบจากตัวเราเองก่อน

เราทำอะไรผิดหรือเปล่า

เลี้ยงลูกตรงไหนไม่ดีหรือเปล่า

หรือจริง ๆ แล้วลูกเป็นเด็กอารมณ์ยาก

แต่พอได้อยู่กับลูกไปเรื่อย ๆ

หม่ามี้กลับรู้สึกว่า บางทีเราไม่จำเป็นต้องรีบหาคำตอบขนาดนั้นก็ได้

เพราะเด็กเล็กยังไม่ได้มีความสามารถในการบอกความรู้สึกของตัวเองออกมาเป็นคำพูดได้ทั้งหมด

เขาอาจจะง่วง แต่ยังไม่รู้ว่าจะบอกว่าอย่างไร

อาจจะเหนื่อย แต่ยังไม่รู้ว่าตัวเองกำลังเหนื่อย

อาจจะหิว

ไม่สบายตัว

รับสิ่งรอบตัวมาเยอะเกินไป

หรือกำลังอยู่ในช่วงที่มีการเปลี่ยนแปลงบางอย่างของพัฒนาการ

และบางครั้งเขาอาจแค่ต้องการความใกล้ชิดจากคนที่เขารู้สึกปลอดภัยด้วย

สิ่งที่ผู้ใหญ่เห็นจึงอาจเป็นแค่

ร้องไห้

งอแง

หันหน้าหนี

เกาะคนเลี้ยง

อยากให้อุ้ม

หรือไม่ยอมทำสิ่งที่เมื่อวานยังทำได้ดี

แต่เบื้องหลังพฤติกรรมเหล่านั้น อาจมีความรู้สึกอีกมากมายที่เด็กยังไม่มีคำพูดมากพอจะอธิบาย

เด็กอาจไม่ได้กำลัง “ดื้อ”

เขาอาจกำลังสื่อสารในแบบที่เขาทำได้

และคนที่ต้องค่อย ๆ เรียนรู้ภาษานั้น

ก็คือคนที่อยู่ข้างเขา

หม่ามี้เองก็ยังเรียนรู้อยู่เหมือนกัน

บางวันเห็นลูกเริ่มขยี้ตาก็พอจะเดาได้แล้วว่าง่วง

บางวันกว่าจะรู้ว่าลูกเหนื่อย

ก็ร้องไปพักใหญ่แล้ว

บางวันอุ้มแป๊บเดียวก็สงบ

บางวันต้องกอดกันอยู่นาน ๆ

บางวันหม่ามี้คิดว่ารู้จักลูกดีแล้ว

วันต่อมาก็มีอะไรใหม่ ๆ ให้เรียนรู้อีก

ตอนแรกหม่ามี้อาจเคยคิดว่า ถ้าเราดูแลลูกเหมือนเดิม

ลูกก็น่าจะเป็นเหมือนเดิม

แต่การมีลูกทำให้รู้ว่า ชีวิตจริงไม่ได้เป็นแบบนั้นเลย

เมื่อวานนอนดี

ไม่ได้แปลว่าวันนี้ต้องนอนดี

เมื่อวานกินดี

ไม่ได้แปลว่าวันนี้ต้องกินดี

เมื่อวานอารมณ์ดี

ไม่ได้แปลว่าวันนี้ต้องอารมณ์ดี

และวันที่ลูกงอแงมากหนึ่งวัน

ก็ไม่ได้แปลว่าเราค้นพบแล้วว่า

“ลูกเป็นเด็กงอแง”

หม่ามี้เลยพยายามไม่รีบติดป้ายให้ลูก

ไม่รีบเรียกลูกว่าเด็กขี้งอแง

ไม่รีบสรุปว่าลูกเป็นเด็กนอนยาก

ไม่รีบคิดว่าลูกติดอุ้ม

และไม่รีบเอาพฤติกรรมหนึ่งในวันนี้

ไปทำนายว่าลูกจะเป็นแบบนั้นไปตลอด

เพราะเด็กคนหนึ่งกำลังเติบโตอยู่ตลอดเวลา

วันนี้เขายังทำไม่ได้

พรุ่งนี้เขาอาจทำได้

วันนี้เขารับมือกับความรู้สึกไม่ได้

วันหนึ่งเขาจะค่อย ๆ เรียนรู้

วันนี้เขายังต้องการให้เราช่วยสงบลง

วันหนึ่งเขาจะค่อย ๆ ทำสิ่งนั้นด้วยตัวเองได้มากขึ้น

การเติบโตของเด็กไม่ได้เกิดขึ้นเป็นเส้นตรง

และอารมณ์ของเด็กก็ไม่ได้มีกราฟที่ขึ้นอย่างเดียว

มีวันที่ดี

มีวันที่ยาก

มีวันที่เรารู้สึกว่าเข้าใจลูกมากขึ้น

และมีวันที่เราต้องกลับมาเริ่มเรียนรู้กันใหม่อีกครั้ง

แปลกดีเหมือนกันนะ

ยิ่งเลี้ยงลูกนานขึ้น

หม่ามี้ยิ่งรู้สึกว่า เราไม่จำเป็นต้องทำให้ทุกอย่างสมบูรณ์แบบ

บางครั้งลูกไม่ได้ต้องการคำตอบที่ดีที่สุด

เขาอาจต้องการแค่คนที่ยังอยู่ตรงนั้น

อุ้มเขา

กอดเขา

พูดกับเขาเบา ๆ

รอเขา

และช่วยเขาผ่านช่วงเวลาที่ความรู้สึกของเขาใหญ่เกินกว่าที่ตัวเล็ก ๆ จะจัดการเองได้

สำหรับเด็กเล็ก การมีผู้ดูแลที่ตอบสนองต่อความต้องการอย่างอบอุ่นและสม่ำเสมอ เป็นส่วนสำคัญของการสร้างความรู้สึกปลอดภัย และช่วยวางรากฐานให้เด็กค่อย ๆ เรียนรู้การกำกับอารมณ์ของตัวเองเมื่อโตขึ้น

ลูกยังไม่จำเป็นต้องสงบตัวเองได้ทุกครั้ง

เขายังไม่จำเป็นต้องเข้าใจว่าตัวเองกำลังรู้สึกอะไร

และเขาไม่จำเป็นต้องเป็นเด็กอารมณ์ดีเพื่อให้เรารู้ว่าเรากำลังเลี้ยงเขามาถูกทาง

บางครั้งหน้าที่ของเราอาจไม่ใช่การทำให้ลูกหยุดร้องไห้ให้เร็วที่สุด

แต่อาจเป็นการอยู่กับเขาในขณะที่เขากำลังร้องไห้

จนกว่าความรู้สึกนั้นจะค่อย ๆ เบาลง

หม่ามี้คิดว่ามันเหมือนกับตัวเราเองเลย

เราก็ไม่ได้เป็นคนเดิมที่มีอารมณ์เหมือนกันทุกวัน

เรามีวันที่ใจเย็น

มีวันที่เหนื่อย

มีวันที่มีพลังเต็มที่

มีวันที่อยากคุยกับทุกคน

และมีวันที่อยากอยู่เงียบ ๆ

มีวันที่เรารับมือกับทุกอย่างได้ดีมาก

และมีวันที่แค่พาตัวเองไปจนถึงตอนนอนก็รู้สึกว่าเก่งมากแล้ว

ถ้าเราเองยังไม่อยากถูกตัดสินจากวันที่เราเหนื่อยที่สุด

ลูกก็คงไม่ควรถูกตัดสินจากวันที่เขาร้องไห้มากที่สุดเหมือนกัน

วันนี้ถ้าลูกงอแงมาก

ก็ให้วันนี้เป็นแค่วันที่ลูกงอแงมาก

ไม่ต้องกลายเป็นคำว่า

“ลูกเป็นเด็กงอแง”

วันนี้ถ้าลูกนอนไม่ดี

ก็ให้วันนี้เป็นแค่คืนที่นอนยาก

ไม่ต้องกลายเป็นคำว่า

“ลูกเป็นเด็กนอนยาก”

วันนี้ถ้าลูกอยากให้อุ้มทั้งวัน

ก็ให้นั่นเป็นแค่วันที่ลูกต้องการความใกล้ชิดมากเป็นพิเศษ

ไม่ต้องกลายเป็นคำว่า

“เราอุ้มลูกจนลูกติด”

และถ้าวันไหนหม่ามี้เหนื่อยมาก

จนรู้สึกว่าตัวเองรับมือได้ไม่ดีเท่าที่อยากทำ

ก็ให้วันนั้นเป็นแค่วันที่หม่ามี้เหนื่อย

ไม่ต้องกลายเป็นคำว่า

“หม่ามี้เป็นแม่ที่ไม่ดี”

เพราะทั้งลูกและหม่ามี้

ต่างก็เป็นคนธรรมดาสองคน

ที่กำลังเรียนรู้กันไปทีละวัน

หม่ามี้ไม่รู้หรอกว่า ฟีบัสจะโตขึ้นมาเป็นเด็กแบบไหน

แต่หม่ามี้รู้ว่า วันนี้ฟีบัสยังเป็นเด็กตัวเล็ก ๆ คนหนึ่งที่กำลังเรียนรู้โลกใบนี้

เขายังมีเวลาอีกมากที่จะค่อย ๆ เรียนรู้ว่า

ความโกรธคืออะไร

ความเหนื่อยคืออะไร

ความผิดหวังคืออะไร

ความเสียใจคืออะไร

และจะอยู่กับความรู้สึกเหล่านั้นอย่างไร

วันนี้เขาอาจต้องยืมความสงบจากอ้อมกอดของเรา

วันหนึ่งเขาจะค่อย ๆ สร้างความสงบนั้นขึ้นมาได้ด้วยตัวเอง

เพราะฉะนั้น ถ้าวันไหนลูกมีวันที่ยาก

หม่ามี้คงไม่อยากรีบแก้ลูก

ไม่อยากรีบเปลี่ยนเขา

ไม่อยากรีบตัดสินเขา

แต่อยากหยุดดูสักนิดว่า

วันนี้ลูกกำลังพยายามบอกอะไรเราอยู่

บางทีคำตอบอาจไม่ได้ซับซ้อนเลย

ลูกอาจแค่ง่วง

ลูกอาจแค่เหนื่อย

ลูกอาจแค่อยากกอด

หรือบางทีลูกอาจยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองต้องการอะไร

และไม่เป็นไรเลย

หม่ามี้เองก็ไม่ได้รู้ทุกครั้งเหมือนกัน

เราเรียนรู้ไปพร้อม ๆ กันก็ได้

บางวันฟีบัสทำให้บ้านเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ

บางวันบ้านเต็มไปด้วยเสียงร้องไห้

แต่ไม่ว่าวันนั้นจะเป็นแบบไหน

ฟีบัสก็ยังเป็นฟีบัส

และหม่ามี้ก็ยังเป็นหม่ามี้ของเขาเหมือนเดิม

นี่อาจเป็นสิ่งหนึ่งที่หม่ามี้อยากให้ลูกได้รับจากบ้านของเรา

ไม่ใช่ความคาดหวังว่าลูกจะต้องอารมณ์ดีตลอดเวลา

ไม่ใช่ความรู้สึกว่าตัวเองต้องทำทุกอย่างให้ถูกต้องตลอดเวลา

แต่อยากให้ลูกค่อย ๆ รู้ว่า

วันที่ตัวเองมีความสุข

เราจะอยู่หัวเราะไปด้วยกัน

วันที่ตัวเองเหนื่อย

เราจะอยู่ข้าง ๆ

วันที่ตัวเองร้องไห้

เราจะกอด

และวันที่ตัวเองยังบอกไม่ได้ว่าเกิดอะไรขึ้น

เราจะไม่รีบตัดสินว่าเขาเป็นอะไร

เราจะค่อย ๆ ดู

ค่อย ๆ ฟัง

ค่อย ๆ เรียนรู้

แล้วค่อย ๆ ผ่านวันนั้นไปด้วยกัน

เพราะการเลี้ยงลูกอาจไม่ได้หมายถึงการทำให้ลูกไม่มีวันที่ยาก

แต่อาจหมายถึงการทำให้ลูกมั่นใจว่า

ต่อให้วันนี้เป็นวันที่ยากแค่ไหน

เขาก็ยังมีที่ให้กลับมา

มีอ้อมกอดให้ซบ

มีเสียงที่พูดกับเขาอย่างอ่อนโยน

และมีคนที่ไม่ได้รักเขาเฉพาะในวันที่เขาน่ารัก

หม่ามี้ไม่รู้ว่าลูกจะจำอะไรได้บ้างเมื่อโตขึ้น

อาจจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าเคยมีคืนไหนที่ร้องไห้หนักมาก

หรือมีวันไหนที่ต้องให้อุ้มอยู่นาน ๆ

แต่หม่ามี้หวังว่า สิ่งหนึ่งที่ติดอยู่ในความรู้สึกของลูกไปจนโต

จะเป็นความรู้สึกว่า

“ไม่ว่าฉันจะรู้สึกอะไร

ฉันก็ยังเป็นที่รัก”

และถ้าวันหนึ่งฟีบัสโตขึ้น

แล้วมีวันที่ตัวเองเหนื่อย

มีวันที่ผิดหวัง

มีวันที่จัดการกับความรู้สึกของตัวเองไม่ได้

หม่ามี้ก็หวังว่า ลูกจะไม่รีบเกลียดตัวเองในวันนั้น

เพราะลูกเคยมีบ้านที่สอนให้รู้ว่า

วันที่ยาก

ก็เป็นเพียงวันที่ยาก

ไม่ใช่ตัวตนทั้งหมดของเรา

เหมือนที่หม่ามี้กำลังเรียนรู้กับลูกในวันนี้

ฟีบัสไม่ได้มีแค่วันที่น่ารักที่สุด

หม่ามี้เองก็ไม่ได้มีแค่วันที่เก่งที่สุด

เราทั้งคู่คงมีวันที่ทำได้ดี

มีวันที่ทำได้ไม่ดี

มีวันที่หัวเราะ

มีวันที่ร้องไห้

มีวันที่เข้าใจกันง่าย ๆ

และมีวันที่ต้องใช้เวลาอยู่ด้วยกันนานหน่อย

แต่ไม่เป็นไรเลย

เพราะเราไม่ได้กำลังพยายามสร้างชีวิตที่ไม่มีวันที่ยาก

เรากำลังสร้างบ้านที่ในวันที่ยาก

ยังมีใครสักคนอยู่ข้าง ๆ

และสำหรับหม่ามี้

บางทีแค่นี้ก็มากพอแล้ว

ไม่ต้องเป็นลูกที่อารมณ์ดีทุกวัน

ไม่ต้องเป็นเด็กที่นอนง่ายทุกคืน

ไม่ต้องทำทุกอย่างได้ถูกต้อง

ไม่ต้องเก่งตลอดเวลา

เป็นฟีบัสในแบบที่ลูกเป็นก็พอ

วันที่ลูกหัวเราะ

หม่ามี้จะหัวเราะไปด้วย

วันที่ลูกร้อง

หม่ามี้จะค่อย ๆ กอด

วันที่ลูกยังไม่รู้จะบอกอะไร

หม่ามี้จะพยายามฟังจากสิ่งที่ลูกกำลังสื่อออกมา

และวันที่ลูกมีวันที่ยาก

หม่ามี้จะพยายามจำไว้ว่า

นี่เป็นเพียงวันที่ยากของลูก

ไม่ใช่คำตอบว่าลูกเป็นเด็กแบบไหน

เหมือนวันที่หม่ามี้เหนื่อย

ก็ไม่ได้แปลว่าหม่ามี้เป็นแม่ที่ไม่ดี

เราแค่กำลังมีวันที่ไม่ง่าย

แล้ววันพรุ่งนี้

เราก็ค่อยเริ่มกันใหม่

ด้วยกันนะลูก

เพราะสุดท้ายแล้ว หม่ามี้ไม่ได้อยากให้ฟีบัสโตขึ้นมาแล้วจำได้ว่าตัวเองเคยร้องไห้มากแค่ไหน

หม่ามี้อยากให้ลูกจำได้จากความรู้สึกว่า

ในวันที่ลูกยังไม่รู้ว่าจะจัดการกับหัวใจตัวเองอย่างไร

ลูกเคยมีใครคนหนึ่งนั่งอยู่ข้าง ๆ

ไม่รีบตัดสิน

ไม่รีบติดป้าย

ไม่รีบเปลี่ยนลูกให้เป็นอย่างที่ใครอยากให้เป็น

แค่อยู่ตรงนั้น

กอดลูกไว้

และรักลูกเหมือนเดิม

แม้ในวันที่ลูกเอง

ยังไม่รู้เลยว่า

กำลังรู้สึกอะไรอยู่ก็ตาม 🤍

#อย่ารีบตัดสินลูก #เข้าใจลูก #เข้าใจเด็ก #เลี้ยงลูกอย่างเข้าใจ #เลี้ยงลูกเชิงบวก #พัฒนาการเด็ก #พัฒนาการทารก #จิตวิทยาเด็ก #อารมณ์เด็ก #พฤติกรรมเด็ก #เด็กเล็ก #เลี้ยงลูกด้วยความเข้าใจ #ความสัมพันธ์พ่อแม่ลูก #พ่อแม่มือใหม่ #แม่มือใหม่ #บ้านที่ปลอดภัยทางใจ #พื้นที่ปลอดภัยของลูก #บันทึกของหม่ามี้ #ไดอารี่แม่ #เรื่องเล่าจากแม่ #ฟีบัส #phb #phbus #phbusfamily