ลูกเอาแต่ใจ โวยวาย ปาของ ทิ้งตัว..น้องนิสัยไม่ดีหรือแค่พัฒนาการ

พฤติกรรมของลูกน้อยวัย 12-24 เดือนที่แสดงออกด้วยการโวยวาย ทิ้งตัว หรือปาของนั้น เป็นอาการที่พบบ่อยและถือเป็นส่วนหนึ่งของพัฒนาการตามวัยที่เด็กกำลังเรียนรู้จะจัดการกับความรู้สึกและอารมณ์ของตนเอง ในช่วงนี้ เด็กเริ่มมีความรู้สึกมี "ตัวตน" รู้จักแยกความต้องการของตนเองและพยายามแสดงออกผ่านพฤติกรรมต่างๆ แต่เนื่องจากสมองส่วนที่ควบคุมอารมณ์อย่าง frontal lobe ยังไม่พัฒนาเต็มที่ เด็กจึงยังไม่สามารถควบคุมตัวเองได้ดีเหมือนผู้ใหญ่ การแสดงออกด้วยเสียงดัง โวยวาย หรือการทิ้งตัว จึงเป็นวิธีที่เด็กเลือกใช้ในการสื่อสาร เมื่อความต้องการไม่เป็นไปตามที่เด็กหวัง นอกจากนั้น เด็กยังเรียนรู้จากผลลัพธ์ของพฤติกรรม หากร้องไห้หรือโวยวายแล้วได้รับความสนใจหรือสิ่งที่ต้องการ เด็กจะจดจำและใช้วิธีนี้ซ้ำไปเรื่อย ๆ สำหรับพ่อแม่และผู้ปกครอง วิธีรับมือที่เหมาะสม คือไม่ใช้การตีหรือดุด่าแรงๆ เพราะสิ่งนี้จะเพิ่มความสับสนให้กับเด็กและอาจส่งผลเสียทางจิตใจได้ ควรใช้เสียงที่นิ่งและมั่นคงแสดงความเข้าใจในอารมณ์ของเด็ก เช่น อนุญาตให้รู้สึกโกรธแต่ต้องไม่ทำร้ายสิ่งของหรือคนอื่น นอกจากนี้ควรตั้งขอบเขตให้ชัดเจนแต่ใจเย็น เช่นบอกให้เด็กรู้ว่านี่ไม่ใช่เวลาของเล่น อีกทั้งควรส่งเสริมให้เด็กระบายอารมณ์ในทางที่ปลอดภัย เช่น ตีหมอน โยนลูกบอลเบาๆ หรือกอดตุ๊กตา การสอนชื่ออารมณ์ให้เด็กเข้าใจ เช่น ชื่อความโกรธ ความเศร้า จะช่วยให้เด็กสามารถสื่อสารความรู้สึกของตนเองได้ดีขึ้นและลดการใช้พฤติกรรมแบบโวยวายลง อีกทั้งคำชมเมื่อน้องควบคุมอารมณ์ได้ จะช่วยเสริมสร้างพฤติกรรมเชิงบวกซ้ำๆ จนกลายเป็นนิสัยที่ดีได้ในระยะยาว นอกจากนี้ ผู้ปกครองควรสังเกตพฤติกรรมและช่วงวัยของลูกว่าสามารถพัฒนาการได้เป็นไปตามเกณฑ์หรือไม่ หากพบว่าพฤติกรรมเกินขอบเขตหรือผิดปกติ อาจปรึกษาผู้เชี่ยวชาญด้านพัฒนาการเด็กเพื่อรับคำแนะนำเพิ่มเติม โดยสรุป การที่ลูกเอาแต่ใจ โวยวาย ปาของ ทิ้งตัว ในวัยนี้ไม่ใช่เรื่องน่ากลัวหรือแสดงว่าน้องนิสัยไม่ดีแต่อย่างใด แต่เป็นสัญญาณของพัฒนาการตามวัยที่เด็กกำลังเรียนรู้ที่จะควบคุมอารมณ์และเข้าใจความรู้สึกตัวเอง ผู้ใหญ่ควรมีความเข้าใจ มีขอบเขตที่ชัดเจนและให้ความรักอย่างนิ่งสงบ เพื่อส่งเสริมให้เด็กเติบโตเป็นคนที่มีหัวใจเข้มแข็งตอบสนองต่อความท้าทายในชีวิตได้อย่างเหมาะสม