♪ Some people don't progress because they're better than anyone..But because it never makes the water turbid
In all ages,
Organizations often have two types of people.
People who dare to speak
Seeing what's not right
With people who choose to be quiet
To make everything look calm.
Unfortunately...
Many times.
The latter type
It's easier to grow back.
Not because there's more talent.
But because it never creates embarrassment
Give authority.
Shell loyalty.
So it's not honesty to principle.
But it's art.
Of staying to be
Say as much as you should say.
Seen as you should see.
And quiet.
On what someone should say.
People like this
Might be trusted.
But not for being responsible.
If it's because
Never made the system feel uncomfortable.
When not stirring the water to turbidity
Become an award-winning feature.
People who dare to question
So it's seen as a problem.
Someone who dares to offer the truth.
Hence seen as unknown
And people who maintain principles.
Instead, have to explain yourself
More than people keeping benefits.
Such a society...
Not lacking talented people
But it's missing space.
Let the truth have a voice.
Serenity
That's caused by silencing everyone.
Not peace.
It was just silence.
Hiding the problem under the carpet.
Because the water has never been turbid.
Probably not clean water.
But maybe it's because
No one dares people to come up with it.
Finally...
Valuable loyalty.
Not loyalty.
To the person.
But is loyalty.
Per authenticity.
Because people who have never stirred the water to turbidity
Probably got the position faster.
But those who dare to make the water turbid
To let everyone see the sediment.
It's me...
That makes the water really clean.
Because sometimes...
What organizations should fear most
Not the one who tells the truth.
But is the date
No one dares tell the truth anymore.
* * You used to choose to keep your position...Or have you ever given up the opportunity to uphold your principles?
จากประสบการณ์ทำงานในหลายองค์กร ผมเห็นว่า "การกวนน้ำให้ขุ่น" หรือการกล้าพูดความจริงและตั้งคำถามนั้น ถือเป็นเรื่องที่ท้าทายมาก ในองค์กรหลายแห่ง ผู้ที่เลือกเงียบเพื่อรักษาภาพลักษณ์หรือทำให้องค์กรดูสงบ มักได้รับโอกาสเติบโตเร็วกว่าคนที่กล้าปฏิเสธหรือแสดงความเห็นแย้ง ถึงแม้ว่าคนที่กล้ากวนน้ำจะช่วยให้ปัญหาที่ซ่อนเร้นถูกเปิดเผย และทำให้องค์กรสามารถแก้ไขข้อผิดพลาดได้อย่างแท้จริง "น้ำที่ไม่เคยขุ่น" ในบริบทนี้จึงไม่ได้แปลว่าสะอาด หรือองค์กรนั้นดีแล้ว แต่มักหมายถึงการปิดปากความเห็นที่แตกต่างและการประนีประนอมที่ทำให้ปัญหาถูกซ่อนไว้ใต้พรม การเงียบเพื่อรักษาความสงบจึงมักนำไปสู่การสะสมปัญหาและขาดนวัตกรรมใหม่ๆ ที่จะผลักดันให้องค์กรเติบโตได้อย่างยั่งยืน ผมเองเคยอยู่ในสถานการณ์ที่ต้องตัดสินใจว่าควรจะเลือกเงียบเพื่อรักษาความสัมพันธ์และตำแหน่งงาน หรือจะกล้าพูดออกมาเพื่อแสดงความถูกต้อง ถึงแม้ว่าจะเสี่ยงต่อการไม่ได้รับความนิยม ซึ่งในระยะยาว ผมพบว่าการยืนหยัดในความถูกต้องแม้อาจทำให้ตำแหน่งไม่มั่นคงในทันที แต่จะนำไปสู่ความน่าเชื่อถือและการเติบโตทางสายอาชีพที่แข็งแกร่งกว่า เพราะสร้างความไว้วางใจจากผู้ที่เห็นคุณค่าในความซื่อสัตย์และหลักการ ดังนั้น การมี "ศิลปะของการอยู่ให้เป็น" คือการรู้ว่าเมื่อไรควรพูดและเมื่อไรควรเงียบ เป็นเรื่องสำคัญ แต่สิ่งสำคัญยิ่งกว่าคือการไม่ปล่อยให้ "ความสงบที่เกิดจากการปิดปากทุกคน" กลายเป็นกับดักที่ป้องกันไม่ให้ความจริงได้ถูกเปิดเผย การสร้างวัฒนธรรมองค์กรที่เอื้อต่อการรับฟังและกล้าพูดความจริง คือกุญแจสำคัญที่จะทำให้ระบบองค์กรนั้นสะอาดและเติบโตได้อย่างยั่งยืน
