หลายปัญหาของผู้คน
ที่มีโอกาสได้รับรู้
ทำให้เห็นอยู่เรื่องหนึ่ง
คือ ถ้าเราไม่คอยตรวจทานตัวเอง
เราจะเผลอคิดว่าตัวเอง
กำลังใช้ชีวิตตอนนี้อยู่
แต่จริงๆแล้ว
อาจไม่ได้เป็นอย่างนั้น
- - -
เป็นไปได้มั๊ย ว่า
คนที่กำลังใช้ชีวิตเป็นเราในตอนนี้
อาจไม่ใช่ ตัวเราในวันนี้ จริงๆ
แต่อาจเป็น “เด็กในอดีต”
ที่ยังมีเรื่องค้ างใจ
เด็กที่เคยรู้สึกว่าไม่ถูกรัก
เด็กที่เคยรู้สึกว่าตัวเองไม่ดีพอ
เด็กที่เคยกลัวสายตาคนอื่น
เด็กที่พยายามทำทุกอย่างให้คนรอบข้างพอใจ
ซึ่งถ้าเราไม่รู้ตัว
เด็กคนนั้นอาจกำลังเป็นคนถือพวงมาลัย
ขับเคลื่อนรถชีวิตของผู้ใหญ่ในวันนี้หลายคน
และเราก็เผลอเข้าใจว่า
“นี่คือตัวฉัน” ที่กำลังใช้ชีวิตอยู่
ทั้งที่จริงแล้ว
มันคือประสบการณ์เก่า
ที่เรายอมให้สิงตัวเองอยู่
และเชื่อมั๊ย
เรื่องราวตกค้างในใจเหล่านี้
สามารถส่งต่อจากรุ่นสู่รุ่น
ได้อย่างน่าตกใจ (มาก)
แม่ที่รู้สึกว่า..กลัวจะดีไม่พอ
ยากมากที่จะเลี้ยงดูให้ลูก
มี self esteem สูงๆ
---
หลายความสัมพันธ์พังลง
ไม่ใช่เพราะอีกฝ่ายเลวร้ายเสมอไป
แต่เพราะเรากำลังเรียกร้องบางอย่าง
เพื่อเยียวยาอดีต มากกว่าการมุ่งสร้างปัจจุบัน
หลายคนรู้สึกว่าตัวเองดีไม่พอ
กลัวคนอื่นมองไม่ดี
ระแวดระวังความคิดเห็นคนรอบข้าง
โดยไม่รู้เลยว่า
ตัวเองกำลังถูกความรู้สึกเดิมๆในตอนเด็ก
ใช้เป็นร่างทรงอยู่ โดยที่ไม่เคย เอ๊ะ
---
ในมุมของ Life Strategy
สิ่งสำคัญไม่ใช่การโทษเรื่องในอดีต
พ่อแม่ คู่ชีวิต สถานการณ์แวดล้อม
และไม่ใช่การโทษตัวเอง
แต่คือการแยกให้ออกว่า
วันนี้
ฉันกำลังใช้ชีวิต และตัดสินใจ
จากความจริงในปัจจุบัน
หรือจากผลตกค้างของอดีต?
เมื่อเราเห็นความต่างนี้ได้
เราจะเริ่มมี “ทางเลือก”
และทันทีที่มีทางเลือก
เราจะเริ่มมีอ ิสระ
- - -
ชีวิตที่สมดุล เกิดจาก
การรับผิดชอบความรู้สึกของตัวเอง
และเติบโตจากมันอย่างรู้เท่าทัน
การเติบโตที่แท้จริง
ไม่ใช่การหนีอดีต แต่รู้ว่ามันคืออดีต
รู้ว่าอะไรจริงตรงหน้า
อะไรคือระบบความนึก-คิด
ใช่ มันอยู่ปะปนกัน นั่นแหละ
แต่ถ้าค่อยๆฝึกแยกแยะมันได้
เราจะเป็นคนกำหนดชีวิตตอนนี้ของตัวเอง
ได้มากขึ้นกว่าเดิม
"อย่ายอมให้เด็กน้อยในอดีต
ถือพวงมาลัยขับรถชีวิตตอนนี้"
จากประสบการณ์ส่วนตัว ผมพบว่าหลายครั้งที่เรารับรู้ตัวเองว่าเป็น 'เราคนเดี๋ยวนี้' จริงๆแล้วอาจถูกควบคุมโดย 'เด็กในอดีต' ที่ยังมีบาดแผลหรือความรู้สึกขาดความรัก อาจเป็นความกลัวถูกปฏิเสธ หรือความอยากให้คนรอบข้างยอมรับ ส่งผลให้ตัดสินใจหรือแสดงออกในแบบที่เราเองไม่ทันรู้ตัว สิ่งที่สำคัญคือ การฝึกสังเกตตัวเองอย่างเป็นกลาง เช่น เมื่อรู้สึกกลัวหรือเครียดกับความคิดเห็นของคนอื่น ลองถามตัวเองว่า ความรู้สึกนี้มีต้นเหตุจากอดีตหรือไม่ เมื่อตั้งคำถามเช่นนี้ จะช่วยให้เราได้ทบทวนและสร้างทางเลือกที่เหมาะสมกับสถานการณ์จริง แทนที่จะถูกบังคับโดยความรู้สึกเก่าที่ซ่อนอยู่ อีกหนึ่งวิธีที่มีประสิทธิภาพคือ การเขียนบันทึกความรู้สึก เพื่อเป็นกระบวนการ 'พูดคุยกับตัวเอง' ช่วยให้เราได้มองเห็นมุมมองของเด็กในอดีตที่ยังมีผลต่อชีวิตปัจจุบัน บางครั้งเราก็พบว่าไม่จำเป็นต้องต่อสู้กับอดีต แต่ยอมรับและปล่อยวางมัน ทำให้เรามีอิสระจากการถูกพันธนาการทางจิตใจ นอกจากนี้ การใช้เวลาทบทวนความสัมพันธ์กับครอบครัวหรือคนใกล้ตัวก็สำคัญ เพราะหลายปัญหานั้นมีรากมาจากการเรียนรู้ในครอบครัว เช่น ความรู้สึกว่าตัวเองไม่ดีพอที่ได้รับการปลูกฝัง และส่งผลต่อความมั่นใจหรือ self-esteem ในวัยผู้ใหญ่ สุดท้าย การรักษาความสมดุลของชีวิตมาจากการรับผิดชอบต่อความรู้สึกของตัวเองอย่างจริงจัง และวางแผนปรับเปลี่ยนพฤติกรรมอย่างรู้ตัว การฝึกปฏิบัติอย่างสม่ำเสมอจะช่วยให้เด็กในอดีตไม่สามารถครอบงำความคิดและการตัดสินใจในปัจจุบันได้อีกต่อไป เราจึงสามารถเป็นผู้กำหนดชะตาชีวิตของตัวเอง และมีชีวิตที่มีความสุขและอิสระมากขึ้นได้จริงๆ