เล่มนี้ฉันชอบ 🩷 ผ้าทอง ⭐️⭐️
เล่มที่ 50 🎈 29 ตุลาคม 2568
📍“ ฉันไม่ไว้ใจกลัวคนจะเอาไปนุ่ง…ผ้าทองของฉันสวยมากสวยหาที่ไหนไม่เหมือนก็จริงแต่ว่ามันนำโชคร้ายมาให้ทุกคนที่สวมผู้หญิงทุกคนที่นุ่งผ้าทองของฉันไม่มีใครออกจากเคราะห์ร้ายไปได้เลย…ยิ่งผ้าสวยเท่าไรทุกคนก็ยิ่งเคราะห์ร้ายมากเท่านั้น”
นักเขียน : แก้วเก้า
สำนักพิมพ์ : อรุณ
พิมพ์ครั้งที่ : ครั้งที่ 8 มีนาคม 2563
จำนวนหน้า : 611 หน้า
📍 นางข้าหลวง อุมา มีความตั้งใจปักภูษาที่มีกรอบไม้ขนาดใหญ่ ในตำหนักเสด็จพระองค์หญิง เมื่อข่าวการเสด็จกลับไทยของหม่อมเจ้าชวาลมาถึงหม่อมเจ้าหญิงบุษบากรพระคู่หมั้นคงต้องเตรียมการพิธีมงคลอันใหญ่โตคงเกิดขึ้น 🌷 หลังสงครามผ้านุ่งผ้าซิ่นจางหายไปตามสมัยนิยมหันมานุ่งกระโปรง อุมายังคงอยู่กับผ้าปัก สวมผ้ามัสลินผ้าซิ่นยาวกรอมเท้าเมื่อการปักผ้าเสร็จสิ้นผ้าทองสวยงามเป็นที่ถูกใจ พระองค์หญิงประทานรางวัลให้อุมาและยกผ้าผืนนี้ให้หม่อมเจ้าหญิงบุษบากรสวมใส่เพื่อต้อนรับการกลับมาของพระคู่หมั้นการเตรียมงานต้อนรับเป็นไปอย่างครึกครื้นทุกคนต่างเสาะหาเครื่องแต่งกายให้พร้อมแต่แล้วกลับมีข่าวส่งมาว่าท่านชราสิ้นเสียแล้ว ผ้าทองของอุมายังมิได้สวมใส่ ท่านหญิงบุษบาเศร้าโศกอย่างหนัก อุมาเริ่มปักผ้าไหมสีดำเชิงเป็นลายกนกสีทองถวายเสด็จ เสด็จพระองค์หญิงทรงสวมผ้าทอง โดยมีอุมาและถมยาเดินทางไปร่วมงานเสด็จพระราชดำเนินที่อยุธยา เกิดอุบัติเหตุระหว่างทางพระองค์หญิงสิ้นพระชนม์ที่โรงพยาบาล 🌷 อุมาขอไม่ออกจากวังยังคงรับใช้ท่านหญิงบุษบากรยังคงปักโดยไม่สนใจผู้ใด เมื่อถึงวันที่อุมาจะต้องออกมาช่วยเหลืองานของครอบครัวคุณแม่อ้อนวอนให้มาช่วยงานที่บ้านอุมาทำการตากผ้าผืนที่สามเป็นฉากกั้นเสร็จเรียบร้อยยกไปวางไว้ในสโมสรถึงวันที่เปิดกิจการผ้าทองผืนใหม่ตั้งอยู่อย่างสวยงาม ทว่าผ้าทองของเธอถูกราดรดด้วยไวน์องุ่นเลอะเทอะทั้งผืนไม่สามารถใช้การได้ 🌷อุมา ได้มีโอกาสพบกับศิวนาถชายหนุ่มคนแรกที่ทำให้เธอหลงรักและตัดสินใจแต่งงานด้วยอุมาเริ่มปักชุดแต่งงานและตั้งใจที่จะเข้าพิธีมงคลสมรสอย่างเต็มใจเหตุการณ์ไม่เป็นอย่างนั้นเมื่ออุมาพบว่าศิวนาถได้แอบมีภรรยาและบุตรอยู่แล้วทำให้ชุดแต่งงานของอุมาก็ไม่ได้สวมใส่ 🌷อุมาเข็ดขยาดกับความรักอยู่นานจนในที่สุดได้พบกับคีรีชายที่อยู่เคียงข้างและปลอบใจเธอไม่ห่างอุมาตัดสินใจแต่งงานอีกเป็นครั้งที่สองและเตรียมชุดแต่งงานปักชุดหรูหราสวยงามเตรียมพร้อมก่อนถึงวันแต่งงานคีรีถูกลอบทำร้ายบาดเจ็บสาหัสพี่ชายของคีรีสั่งให้เธอแต่งงานอย่างเงียบๆจดทะเบียนสมรสกันเท่านั้น ชุดแต่งงานก็ไม่ได้ใส่อีกเช่นเคย เมื่อเวลาผ่านไปพี่ชายของคีรีก็เข้าพิธีสมรสเขาเชื่อว่าผ้าของอุมาเป็นผ้าที่มีอาถรรพ์ทำลายทุกคนให้รับเคราะห์กรรมอุมาจึงอยากพิสูจน์ด้วยการปักผ้าสไบสีแดงทองไปมอบให้กับร้านชุดเจ้าสาวเพื่อให้เจ้าสาวของพี่ชายได้สวมใส่และในคืนแต่งงานนั้นเองทั้งพี่ชายและเจ้าสาวต้องเสียชีวิตลงอย่างกระทันหันด้วยอุบัติเหตุเครื่องปรับอากาศในห้องเกิดการระเบิดอย่างไม่เคยคาดคิดมาก่อน อุมารู้สึกใจหายนี่ผ้าทองของเธอทุกทุกผืน สร้างความเสียหายทำให้ทุกๆคนได้รับเคราะห์กรรมอย่างนี้เลยหรือ คีรีมีความเคลือบแคลงใจในการตายของพี่ชายและได้ล่วงรู้ว่าถ้าสไบที่เจ้าสาวใช้ห่มในวันนั้นเป็นฝีมือของอุมาเขารู้สึกเสียใจเป็นอย่างยิ่งและหาทางที่จะหย่าขาดจากอุมาโดยมิได้ฟังคำชี้แจงใดๆ อุมาเข้ารับการผ่าตัดสมองและมาพักอยู่ที่บ้านสวนโดยมีเด็กสาวเข็มขาวช่วยดูแลเธอได้ถ่ายทอดงานปักผ้าให้กับเข็มขาวและตัดสินใจปักผ้าผืนสุดท้ายผ้าพื้นสีดำปักดอกไม้นานาชนิดร้อยรัดเกี่ยวกันมองดูคล้ายพวงหรีด ผ้าทองผืนสุดท้ายนี้จะเป็นเช่นไรกัน!
📌ปล. การอ่านและบันทึกอย่างละเอียดติดตามผลงานการประพันธ์ของแก้วเก้าเรื่องราวของผ้าทอง ฝีมืออันบรรจงวิจิตรของอุมา ความรักและมุ่งมั่นเป็นชีวิตจิตใจทำให้ผ้าทองทุกผืนบ่งบอกถึงการปักลายที่งดงามไม่มีผู้ใดเทียมการเดินทางของผ้าทองไปพร้อมกับการดำเนินชีวิตที่มีทั้งรักหลง เกลียด ปกป้องตัวเอง ทรัพย์สินโดยไม่คาดคิดว่าจะมีเหตุ ให้ผู้อื่นได้รับผลกระทบจนถึงแก่ชีวิต การให้อภัยของใครคนหนึ่งจะทำให้ชีวิตมีความหมายต่อไปเพียงแค่ใครคนนั้นได้ทราบเรื่องราว แต่สุดท้ายแล้วมนุษย์อย่างเราก็คงหนีไม่พ้นดังเช่นเมื่อผ้าทองผืนสุดท้ายได้คลุมร่างอุมาสอนชีวิตว่า อย่าอยู่ในโลภ โกรธ หลง มีสติเรียนรู้ว่าสิ่งใดถูกผิดให้อภัยได้หากทำให้จิตใจสงบและสุขยิ่งขึ้นเท่านั้นเองชีวิต…เล่มนี้ฉันชอบนะคะ❤️🤟📚
สถานที่ถ่ายภาพ : ห้องหนังสือ เล่มนี้ฉันชอบ
https://vt.tiktok.com/ZSy8Qpyvy/
ถ้าใครกำลังค้นหา “ผ้าทอง แก้วเก้า” เพราะอยากรู้ว่าเรื่องนี้เกี่ยวกับอะไรและควรอ่านไหม บอกเลยว่าเล่มนี้เป็นนิยายพีเรียดไทยที่อ่านแล้วทั้งหลอน เศร้า และหน่วงใจแบบค่อยเป็นค่อยไป จุดเด่นคือ “ผ้าทอง” ไม่ได้เป็นแค่ผืนผ้า แต่เป็นเหมือนสัญลักษณ์ของชะตากรรม ความยึดติด และราคาที่ต้องจ่ายจากความงาม/ความอยากครอบครอง สำหรับเรา เสน่ห์ของแก้วเก้าอยู่ที่การเล่าเรื่องให้บรรยากาศมันคลุมๆ เครือๆ ระหว่าง “อาถรรพ์” กับ “ความบังเอิญที่ไม่น่าบังเอิญ” ผ้าปักของอุมาสวยมากจนคนรอบตัวอยากได้ อยากใส่ อยากครอบครอง แต่ทุกครั้งที่ผ้าทองไปอยู่กับใคร เหมือนมีเคราะห์ร้ายเดินตามไปติดๆ ความน่ากลัวของเรื่องนี้ไม่ใช่ผีโผล่ตุ้งแช่ แต่เป็นความรู้สึกว่ามนุษย์เราเลือกไม่ได้ว่าเคราะห์จะมาเมื่อไหร่ และบางครั้งคนดีก็เจ็บได้โดยไม่ทันตั้งตัว ถ้าจะสรุป “แกนเรื่อง” แบบไม่สปอยล์หนัก เรามองว่าเรื่องพูดถึง 3 อย่างชัดมาก: (1) ความงามและความวิจิตรที่แลกมาด้วยแรงใจ/แรงกายของผู้หญิงคนหนึ่ง (2) ความรักที่พาไปสู่การตัดสินใจผิดพลาด และ (3) การให้อภัยกับตัวเองในวันที่ทุกอย่างพัง ซึ่งทั้งหมดถูกถักทอผ่านงาน “ปักผ้า” ที่ละเอียดจนเราเห็นภาพตาม—ตั้งแต่กรอบไม้ผืนใหญ่ ลายกนกสีทอง ไปจนถึงผืนสุดท้ายที่อารมณ์มันเปลี่ยนไปอย่างชัดเจน ทริคสำหรับคนจะเริ่มอ่าน: เล่มค่อนข้างหนา (ราว 600 หน้า) แนะนำแบ่งอ่านเป็นช่วงๆ ตาม “ผ้าทองแต่ละผืน/แต่ละเหตุการณ์ใหญ่” จะไม่เหนื่อย และจะสนุกกับการสังเกตว่าแต่ละผืนพาอุมาไปเจอคนแบบไหน เหตุการณ์แบบไหน แล้วความเชื่อเรื่องอาถรรพ์ค่อยๆ กดทับจิตใจตัวละครยังไง ถ้าชอบนิยายพีเรียดไทยที่มีโทนดราม่าเข้มๆ ละเมียดกับรายละเอียดวัฒนธรรมการแต่งกายและงานฝีมือ มีเงื่อนงำให้คิดต่อ และจบแบบทิ้งบทเรียนชีวิตไว้ “ผ้าทอง” น่าจะถูกใจมาก สำหรับเราบรรยากาศมันเหมาะกับการอ่านเงียบๆ ในมุมหนังสือ วางเล่มไว้บนโต๊ะ อ่านไปจิบชาไป แล้วปล่อยให้เรื่องพาเราไหลไปกับความงามที่แฝงความเศร้าของผ้าทอง
