จากประสบการณ์จริงในการทำงานด้านช่างและปูกระเบื้อง ผมเห็นว่าการใช้เศษกระเบื้องที่แตกหรือชิ้นเล็ก ๆ มาปูพื้นนั้นยังเป็นประโยชน์และสร้างความสวยงามได้ แต่เมื่อพูดถึงเศษใจหรือความรู้สึกที่แตกสลาย มันไม่สามารถนำมาใช้ประโยชน์ได้เหมือนกับวัสดุเหลือใช้ในงานก่อสร้าง คำคมนี้จึงเปรียบเทียบได้อย่างลึกซึ้งว่า แม้สิ่งที่ดูเหมือนว่าจะเสียหายหรือไม่มีค่าในทางกายภาพยังพอมีประโยชน์ แต่จิตใจที่เจ็บปวดและแตกสลายนั้นยากที่จะเยียวยาหรือใช้ประโยชน์ได้เหมือนกัน การปล่อยวางและไม่เสียดายความทรงจำที่ทำใจไม่ได้จึงสำคัญมาก ในงานปูกระเบื้องเอง เรามักจะต้องจัดการกับเศษวัสดุต่าง ๆ เพื่อไม่ให้เกิดการเสียเปล่า แล้วก็คล้ายกับการจัดการกับความรู้สึกผิดหวังในชีวิต ที่หากเราปล่อยทิ้งไว้โดยไม่ดูแล ก็จะกลายเป็นภาระและไม่มีคุณค่าเหมือนเศษใจที่ถูกทิ้งไว้เฉย ๆ ดังนั้น แม้ในชีวิตจริงจะมีช่วงเวลาที่เรารู้สึกเหมือนเศษใจไม่มีประโยชน์ แต่การเรียนรู้ที่จะปล่อยวางและหันมาเติมเต็มใจตัวเองด้วยสิ่งใหม่ ๆ หรือสนใจงานที่สร้างสรรค์ เช่น งานช่างก่อสร้างหรืองานบ้านและสวน ก็ช่วยเยียวยาและสร้างคุณค่าใหม่ให้กับชีวิตได้อย่างน่าประหลาดใจ