Life Steps with Hidden Knot(エリック・エリクソン)
今、私の心の結び目。。。 それは「子供時代」から始まったのかもしれません。
Czech 8 Steps of Life(Erikson)間違って足を落としたことはありますか?
「なぜ私は高い壁の男で、誰にも心を開くことができないのでしょうか?」
「なぜあなたは何も得意ではないと感じるのですか?」
他人の目を気にして自分を失うのはなぜですか?
これらの感情や特徴がどこから来るのか、あなたは考えたことがありますか?
心理的には、おそらく答えは現在ではなく、ずっと前に「私たちが逃した一歩」です!
今日、心理社会的発達のページでは、誰もが心理社会的発達理論を知ることができます。
エリック・エリクソンのような心理的な父親。
人々は、私たちの人生が一度に危機を乗り越えるための「8つのステップ」のようだと信じています。
エリクソンはそう言った。。。 一つ一つのステップをうまく行えば、「免疫力」を持つことができます。
しかし、一歩を踏み外した場合（無視されたり、過度にフレームされたりする場合）、それは根深い「傷跡」や「結び目」となり、私たちが成長するにつれてすぐに私たちの関係や自信に影響を与えます。
管理者は、「合格✅」と「結び目❌」の結果を含む8つのステップをすべてまとめて、誰もが自分自身をチェックし、親が子供の世話をするためのガイドを提供できるようにします。
(一度に1枚の画像をスクロールして自分で確認できます)
今チェコ。。 次に何をすればいいですか?
この投稿の目的は、過去を責めたり、自分を責めたり、誰かを責めたりすることではありません。。。
今日あなたが持っている自信や恐怖は、あなたが弱いからではなく、世話をされていない傷の結果です。
一度「根」がどこから来るのかを見ると、私たちは内なる子供を抱きしめ、今日から私たちの心を抱きしめ、癒すために「優しい親」として行動し始めることができます。
あなたはどの結び目にいましたか?
一緒にチェコ語を試すためのリマインダーや重要なタ グとして共有できます
หลายคนอ่าน “ทฤษฎีพัฒนาการทางจิตสังคมของ Erikson” แล้วจะสงสัยต่อทันทีว่า… แล้วเราจะเอาไปใช้กับชีวิตจริงยังไง? ฉันเองก็เคยอ่านแบบผ่านๆ รู้ว่าเป็น “8 ขั้น” แต่พอมาเทียบกับพฤติกรรมตัวเอง (กำแพงสูง กลัวถูกปฏิเสธ แคร์สายตาคนอื่น) ถึงเริ่มเห็นว่าทฤษฎีนี้เป็นเหมือนแผนที่ช่วยย้อนดู “รอยแผลเป็น” ที่หลงเหลือจากแต่ละช่วงวัยได้ดีมาก วิธีใช้ทฤษฎีนี้แบบไม่กดดันตัวเอง คือมองมันเป็น “จุดสังเกต” ไม่ใช่ “คำตัดสิน” เพราะในชีวิตจริงเราอาจไม่ได้ผ่านหรือพลาดแบบ 100% ทุกขั้น แถมบางช่วงวัยก็มีโอกาสกลับมาเรียนรู้ใหม่ได้เสมอ โดยเฉพาะผ่านความสัมพันธ์ที่ปลอดภัย การดูแลตัวเอง และการทำ reparenting (เป็นพ่อแม่ใจดีให้ตัวเอง) ลองเช็กให้ชัดขึ้นด้วย 3 คำถามนี้ (ใช้ได้กับทุกขั้นตั้งแต่วัยทารกจนถึงวัยชรา) 1) เวลาเครียด ฉัน “หนี” ไปอยู่โหมดไหน? (เช่น โหมดหวาดระแวง ไม่ไว้ใจ / โหมดอับอาย โทษตัวเอง / โหมดโดดเดี่ยว ไม่ขอความช่วยเหลือ) 2) ฉันมักมีประโยคในหัวว่าอะไรบ่อยที่สุด? เช่น “อย่าไปรบกวนคนอื่น”, “เดี๋ยวก็ทำพลาด”, “เราไม่เก่งพอ” 3) ฉันต้องการอะไรจริงๆ ในตอนนั้น? (ความปลอดภัย การยอมรับ การถูกเห็นคุณค่า หรือการมีพื้นที่เป็นตัวเอง) ตัวอย่างการเยียวยาแบบลงมือทำ (เชื่อมกับ 8 ขั้นของ Erikson) - ขั้น 1 วัยทารก ไว้ใจ vs หวาดระแวง: ฝึกสร้าง “ความสม่ำเสมอ” ให้ตัวเอง เช่น นอนให้พอ กินให้ตรงเวลา ทำสัญญาเล็กๆ แล้วรักษาให้ได้ เพื่อบอกสมองว่าโลกนี้พอเชื่อถือได้ - ขั้น 2 วัยเตาะแตะ มั่นใจ vs อับอาย: ให้สิทธิ์ตัวเองเลือกเรื่องเล็กๆ ทุกวัน (เลือกเสื้อ เลือกเมนู เลือกเส้นทาง) แล้วพูดกับตัวเองว่า “ฉันเลือกได้ และเลือกพลาดได้” - ขั้น 3 วัยก่อนเรียน ริเริ่ม vs รู้สึกผิด: ตั้งเป้าเล็กมากๆ 10 นาที/วัน (วาดรูป อ่านหนังสือ ออกกำลัง) เพื่อปลุกพลัง “เริ่มได้” โดยไม่ต้องสมบูรณ์แบบ - ขั้น 4 วัยประถม ภูมิใจ vs ต่ำต้อย: ทำ “แฟ้มความสำเร็จ” เก็บหลักฐานเล็กๆ ที่ทำได้ (งานที่ส่งตรงเวลา รีวิวที่ดี ข้อความขอบคุณ) เอาไว้สู้กับเสียงในหัวว่าเราไม่เก่ง - ขั้น 5 วัยรุ่น ค้นหาตัวตน vs สับสน: ลองเขียน 3 อย่าง: ฉันให้คุณค่าอะไร, ฉันไม่โอเคกับอะไร, ฉันอยากเป็นคนแบบไหน แล้วใช้เป็นเข็มทิศเวลาต้องตัดสินใจ - ขั้น 6 วัยผู้ใหญ่ ผูกพัน vs โดดเดี่ยว: ฝึก “เปิดใจทีละนิด” เช่น แชร์ความรู้สึก 1 เรื่องกับคนที่ไว้ใจได้ และสังเกตว่าความสัมพันธ์ที่ดีไม่ทำให้เราหายไป - ขั้น 7 วัยกลางคน แบ่งปัน vs หยุดนิ่ง: หาโปรเจกต์เล็กๆ ที่ส่งต่อได้ (สอนน้อง ทำประโยชน์ให้ทีม ปลูกต้นไม้ ดูแลสัตว์) เพื่อเติมความหมาย - ขั้น 8 บั้นปลายชีวิต บูรณาการ vs สิ้นหวัง: ฝึกมองชีวิตแบบ “รวมบทเรียน” เขียนสิ่งที่ภูมิใจ 10 เรื่อง และสิ่งที่ให้อภัยตัวเองได้ 3 เรื่อง สุดท้าย ถ้าคุณอ่านแล้วเจอขั้นที่ “สะเทือนใจ” เป็นพิเศษ นั่นอาจเป็นสัญญาณว่ามี Inner Child บางส่วนกำลังขอให้เราหันกลับไปดูแล ไม่จำเป็นต้องรีบหาย แค่เริ่มจากประโยคง่ายๆ อย่าง “ตอนนั้นเธอลำบากมากจริงๆ” แล้วค่อยๆ ทำหน้าที่ reparenting ให้ตัวเองวันละนิดก็เพียงพอแล้ว