รีวิว พอกันทีเรื่อง Toxic

ถ้าคุณกำลังอยู่ในช่วง “ตื่นมาแล้วไม่อยากไปทำงาน” หรือรู้สึกหมดไฟแบบไม่รู้สาเหตุ เราว่าหนึ่งในตัวแปรสำคัญที่หลายคนมองข้ามคือ “ความ toxic” รอบตัว ไม่ได้แปลว่าต้องเป็นคนเลวหรือดราม่าเสมอไปนะ บางครั้งมันคือสิ่งเล็กๆ ที่สะสมจน “สูบพลังชีวิต” เรื่อยๆ เช่น เพื่อนร่วมงานที่ชอบเหน็บแนม หัวหน้าที่สื่อสารไม่ชัดแต่คาดหวังสูง หรือวัฒนธรรมทีมที่ทำให้เราต้องพิสูจน์ตัวเองตลอดเวลา จากที่อ่าน “พอกันทีเรื่อง Toxic (Stay Away from Toxicity)” แล้วลองทำตาม เราชอบแนวคิดที่ให้ “จัดการมันอย่างเป็นระบบ” มากกว่าการฝืนทนหรือโทษตัวเองอย่างเดียว วิธีที่เราลองใช้จริงมีประมาณนี้ 1) แยกให้ชัดว่า toxic มาจาก “คน” “งาน” หรือ “ความคิดเราเอง” บางทีเราโฟกัสว่าคนนี้แย่ แต่จริงๆ ต้นเหตุคือโครงสร้างงาน เช่น เป้าหมายไม่ชัด งานล้น หรือ role ไม่ตรงความถนัด พอแยกได้ เราจะเลือกวิธีแก้ถูกจุดขึ้น 2) สังเกตอาการเตือน: งานยังเหมือนเดิม แต่เราไม่เหมือนเดิม สัญญาณที่เราเจอบ่อยคือ ตื่นมาแล้วหนักหน้าอก ไม่อยากเปิดแชตงาน กลัววันจันทร์ง่ายๆ หรือเริ่มเปรียบเทียบตัวเองกับ “คนอื่นที่ประสบความสำเร็จ” แล้วรู้สึกด้อยค่า ทั้งที่ความจริงเราแค่กำลังอยู่ในสภาพแวดล้อมที่ไม่เอื้อ 3) ตั้งขอบเขตแบบไม่ต้องทะเลาะ เราเริ่มจากประโยคสั้นๆ ที่สุภาพแต่ชัด เช่น “ขอรวบรวมข้อมูลก่อนแล้วจะตอบกลับตอนบ่ายนะ” หรือ “ตอนนี้รับเพิ่มไม่ได้ เดี๋ยวงานหลักจะหลุด” พอทำบ่อยๆ คนจะเริ่มรู้เส้นเอง และเราไม่ต้องแบกความเครียดกลับบ้าน 4) ทดลอง “ตัดทิ้ง” แบบเล็กๆ ก่อน คำว่า “พอกันที” ไม่จำเป็นต้องลาออกทันทีเสมอไปนะ เราลองตัดสิ่งที่บั่นทอนก่อน เช่น ปิดการแจ้งเตือนหลังเลิกงาน ลดการคุยกับคนที่ชวนบ่นวนๆ หรือไม่เข้าไปอยู่ในวงนินทาที่ทำให้หมดแรง 5) ถ้า toxic หนักจริง ให้ทำแผนออกอย่างปลอดภัย ถ้ามันกระทบสุขภาพจิต/ร่างกายชัดเจน เราว่าควรมีแผน B: อัปเดตเรซูเม่ เก็บเงินสำรอง คุยกับคนที่ไว้ใจ หรือปรึกษาผู้เชี่ยวชาญ การ “พอกันทีเรื่อง toxic” คือการเลือกตัวเอง ไม่ใช่ความอ่อนแอ สุดท้าย หนังสือเล่มนี้เหมือนช่วย “ตั้งชื่อ” ให้ความรู้สึกที่เราค้างคา พอรู้ว่ามันคือพิษแบบหนึ่ง เราจะเลิกโทษตัวเอง แล้วเริ่มออกแบบชีวิตให้ดีขึ้นได้จริง ถ้าใครกำลังหมดไฟกับเพื่อนที่ทำงานหรือสภาพแวดล้อมเดิมๆ ลองหยิบเล่มนี้ไปอ่าน แล้วค่อยๆ วางแผนตัดพิษออกทีละนิดค่ะ