Just let him survive. The rest doesn't matter.
He chose himself in the first place.
He lives primarily by seizing himself.
He thinks it's real time.
No one can take the pain interchangeably anyway.
So if someone has to break,
It must not be him.
Even if everyone else has to take all the results,
He also sees it as a matter of the weaker.
It's not something he needs to care about.
หลายครั้งที่เราพบเจอคนที่มีนิสัยเหมือนในบทความ จนบางทีเราก็สงสัยว่าทำไมเขาถึงดูเหมือนเน้นแต่ตัวเองมากกว่าคนอื่น ความจริงแล้ว นิสัยแบบ "ขอแค่เขารอด ที่เหลือไม่สำคัญ" ถือเป็นกลไกการเอาตัวรอดที่สัมพันธ์กับประสบการณ์ชีวิตและสภาพแวดล้อมที่คนๆ นั้นเติบโตมา โดยส่วนตัว ผมเคยเจอคนที่มีลักษณะนิสัยแบบนี้อยู่บ่อยครั้ง ทั้งในที่ทำงานและในชีวิตประจำวัน เขามักจะตัดสินใจโดยนึกถึงผลประโยชน์ตัวเองก่อนเสมอ แม้ว่าจะหมายถึงการทิ้งภาระหรือความเสียหายให้คนอื่นก็ตาม ซึ่งไม่ใช่แค่ความเห็นแก่ตัวธรรมดา แต่มักเกิดจากความกลัวและการปกป้องตัวเองในสถานการณ์ที่ไม่แน่นอน ในมุมมองของผม การเข้าใจนิสัยนี้ช่วยให้เรารับมือกับคนกลุ่มนี้ได้ดีขึ้น ไม่ว่าจะเป็นการตั้งขอบเขตหรือเตรียมใจรับมือเมื่อเจอสถานการณ์ที่เขาเลือก “อยู่รอด” ด้วยตัวเองเท่านั้น นอกจากนี้ เรายังได้เห็นด้านมืดของมนุษย์ที่สะท้อนถึงความเปราะบางและความเจ็บปวดภายในใจ พอใช้ชีวิตโดยมองตัวเองเป็นหลักเพื่อไม่ให้แพ้หรือพังลง แต่ก็พร้อมจะทำให้คนอื่นรับผลที่ตามมาแทน สุดท้ายนี้ การรู้จักนิสัยเช่นนี้เป็นประโยชน์กับทุกคน เพราะถ้าเราเผชิญกับคำว่า “เห็นแก่ตัว” หรือ “เอาตัวรอด” จากคนรอบข้าง การรู้ว่าเบื้องหลังมีความกลัวและการปกป้องตัวเองอย่างเข้มข้น จะช่วยให้เราเข้าใจสภาพจิตใจของคนเหล่านั้นมากขึ้น และจะสอนให้เราเลือกที่จะเอาใจเขามาใส่ใจเราหรือหาทางรับมืออย่างเหมาะสมในโลกความจริงที่ซับซ้อนนี้
