กินอาหารเช้าฉันทำโอยามาคุมิ 155
ฉันถูกดุเมื่อฉันเล่นกีตาร์ที่บ้านดังนั้นฉันจึงไปใต้สะพานลอยใกล้ ๆ และฝึกฝนให้น้อยที่สุด
มันโอเคถ้าฝนตกที่นี่
เมื่อฉันสามารถเล่นได้เล็กน้อยพี่ชายของช่างไฟฟ้าที่อยู่ข้างหน้าฉันก็ออกมาและพูดกับฉัน
"คุณเริ่มเล่นมาก ฉันจะให้สิ่งนี้กับคุณ"
มันเป็นโค้กกระป๋องสีแดง
ฉันมีความสุขและกล่าวขอบคุณ
"ให้ฉันยืมหน่อย"
เมื่อพี่ชายของฉันถือกีตาร์ของฉันตรงมันเริ่มเล่นด้วยโทนเสียงเหมือนเครื่องดนตรีที่แตกต่างกัน
มันอกหักมากกว่ากีตาร์ใด ๆ ที่ฉันเคยได้ยิน
ตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมาเมื่อฉันได้พบกับพี่ชายของฉันเขาสอนฉันถึงวิธีการเล่นกีตาร์เล็กน้อย
ฉันคิดว่าถ้าฉันสามารถเล่นเพลงผ่านสักวันหนึ่งฉันอยากจะเล่นกับพี่ชายของฉัน
ฉันจะได้พบคุณอีกครั้งไหม
แม้หลังจากที่ฉันย้ายฉันใช้เวลาคิดอย่างนั้น
เมื่อฉันเป็นนักเรียนมัธยมปลายและเริ่มไปอากิฮาบาระ ฉันพบป้ายของร้านไฟฟ้าที่พี่ชายคนนั้นอยู่
หากคุณเข้าไปข้างในและมองไปรอบ ๆ คุณจะถูกเรียกออกมาทันทีดังนั้นฉันจะมองหาพี่ชายคนนั้นในขณะที่ทําตัวอย่างเป็นธรรมชาติที่สุด
(ฉันแน่ใจว่าตอนนี้เขากำลังสอนกีตาร์อยู่ที่ไหนสักแห่ง)
ในฐานะนักเรียนมัธยมปลายฉันรู้สึกอย่างนั้น
โลกเต็มไปด้วยความเมตตาและความเห็นอกเห็นใจ
ฉันยังไม่ได้พบคุณ
この記事では、日々努力しながらも優しい人との出会いが支えとなったギター練習の日々が描かれています。私も趣味で楽器を始めた時に、なかなか家で音を出せず近所の静かな場所でこっそり練習した経験があります。その時、見知らぬ方からの何気ない声かけや差し入れにどれほど勇気づけられたか分かりません。 ギターの音色を褒めてもらい、弾き方を教えてもらえる関係は、とても大切な成長の機会です。また、高校生になってからの思い出の電気屋さんを探す気持ちも共感できます。こうした小さな優しさが継続して自信となり、趣味を続ける力になります。 ぜひ、趣味や挑戦を頑張っている皆さんには、周囲の小さな優しさや助けを素直に受け入れてほしいと思います。そうした経験が自分の成長や未来への大きな一歩になることでしょう。この記事の暖かなエピソードが、皆さんの毎日にも明るい気持ちを届けられたら嬉しいです。
