เมื่อฉันกลายเป็นคนไข้ของตัวเอง

📋 วันอาทิตย์ที่ 19 ตุลาคม 2568

นับจากวันนี้ไปอีกสองปี ฉันจะมีหน้าที่ดูแลผู้ป่วยที่มีอาการจิตหลอน — นั่นคืออาชีพของฉันในตอนนี้ค่ะ

ช่วงหนึ่งของชีวิต ฉันเองก็เคยล้มป่วยด้วยอาการทางจิต จนต้องรักษาตัวอยู่เป็นระยะเวลาค่อนข้างนาน แม้ภายหลังจะสามารถลดขนาดยานอนหลับกลับมาอยู่ที่ 0.5 มิลลิกรัม หรือเม็ดสีฟ้าที่อ่อนที่สุดได้ แต่เหตุการณ์ในครั้งนี้ทำให้ฉันต้องเริ่มกระบวนการใหม่นี้อีกครั้ง

📍วันที่ 16–23 กรกฎาคม 2568 ฉันไปปฏิบัติธรรม และกลับมาบ้าน หลังจากกลับมาฉันก็มีอาการแปลกๆ เกิดขึ้นหลายอย่างเมื่อกลับมาบ้านฉันจำได้ว่า อาการฉันเหมือนตื้อไปเลย จะเอาของไปจัด หรือ กลับมาเก็บ ก็ทำอะไรไม่ได้เลย ได้แต่ยืนงง เหมือนร่างกายมีแต่ตัว แต่ไม่สามารถใส่คำสั่งอะไรลงไปได้เลยและอื่นๆอีก แต่ที่กลัวที่สุดคงเป็นอาการ ที่รู้สึกเหมือนถูก “ไฟเผาทั้งตัว” ตอนนั้นการอยู่บ้านเลยไม่ช่วยอะไรเลย แม้จะทานยานอนหลับที่แรงก็ยังไม่หลับ และยังมี “เสียงของคนอื่น” เหมือนคนคุยกัน ดังขึ้นในใจตลอดเวลา

มันคือช่วงที่ทรมานที่สุดในชีวิต และมีความรู้สึกเหมือนคนอยากฆ่าตัวตายผุดขึ้นมาในใจ ถึงแม้ฉันจะไม่เคยคิดเลยก็ตาม แต่จิตทำให้ฉันรู้สึกแบบนั้นค่ะ ฉันเลยตัดสินใจออกจากบ้านในคืนวันนั้นเพื่อไปนอนที่วัด และแม้จะเปลี่ยนที่นอนมาอยู่วัด อาการก็ยังไม่ต่างกันนัก — ทั้งร้อนทั้งเย็นในเวลาเดียวกัน เหมือนร่างกายกำลังถูกเผาและเย็นไปด้วยในขณะเดียวกัน และแน่นอนว่าฉันไม่สามารถหลับลงได้เลยแม้เพียงอึดใจเดียว

จนถึงเวลาทำวัตรเช้าราวตีสี่ ฉันรู้สึกเหมือนจะหลับทั้งยืน แต่พอได้เดินจงกรมในตอนเช้า อาการก็เริ่มดีขึ้นเล็กน้อย

📍วันที่ 10 สิงหาคม 2568

ฉันตัดสินใจตีตั๋วขึ้นกรุงเทพฯ พี่สาวบอกว่ามีพระอาจารย์รูปหนึ่งที่สามารถอธิบายอาการของฉันได้ และเคยรักษาคนที่มีอาการคล้ายกันมามากแล้ว — บางคนถึงขั้นเดินแก้ผ้าเลยก็มี

ฉันอยู่เรียนกรรมฐานกับท่านราวหนึ่งสัปดาห์ จนค่อย ๆ รู้สึกดีขึ้น ท่านสอนให้ฉันเข้าใจใหม่ทั้งหมด ไม่ใช่เพียงเพื่อรักษาตัวเอง แต่เพื่อ “เข้าใจคนป่วยจิต” อย่างแท้จริง

ก่อนหน้านั้น ฉันเคยผ่านประสบการณ์แปลก ๆ หลายครั้ง แต่ครั้งนี้หนักที่สุด เพราะฉันทำทุกอย่างด้วยความเข้าใจของตัวเอง โดยไม่มีผู้รู้คอยกำกับ

พระอาจารย์บอกฉันว่า

“อย่าตามจิต อย่าคิด

เมื่อเกิดภาพ อย่าตาม

เมื่อเกิดเสียง อย่าฟัง”

และสิ่งที่สำคัญที่สุด — ท่านบอกให้ “หยุดทุกอย่างที่เกี่ยวกับทางธรรม”

ฉันเข้าใจทันทีว่า ท่านไม่ได้ให้ละธรรม แต่ให้รอเวลา…

รอจนกว่า “ภาพ เสียง และสิ่งปรุงแต่งทั้งหลาย” จะสงบลงเอง แล้วจึงค่อยกลับมาเดินบนเส้นทางเดิมอีกครั้ง ด้วยใจที่มั่นคงกว่าเดิม

ณ ตอนนี้ เวลา 16:58น. ฉันเริ่มเข้าที่เข้าทางมากขึ้น แม้จะมีอาการปรุงแต่งทางจิตเกิดขึ้นมาบ้าง ให้ฉันสับสน งุนงง กับตัวเอง ว่านี่คือ “ฉัน” รึเปล่า แต่ฉันก็รู้สึกปลอดภัยกว่าเดิมมากขึ้นค่ะ จากประสบการณ์ที่ค่อยๆสะสมมา ฉันยังคงมีอาการหนักและเพลียเช่นเดิม เมื่อมีการ deep talk แต่ฉันก็รู้ว่า มันจะหายไป

และจะเร็วขึ้นเมื่อฉันเคลียร์พลังงานด้วยการนั่งสมาธิแบบวันต่อวัน

เมื่อมีอาการปวดหัว วิธีแก้ของฉันคือการนั่งสมาธิ ราวๆ 30-45 นาที เพื่อช่วยเคลียร์พลังงานตึงๆ เหล่านี้ออก และมันก็ได้ผลค่ะ

ฉันเลยอยู่ดูแลอาการของป้า(พี่สาวของแม่)ได้ เพราะคนอื่นๆ เริ่มไม่ไหวกันแล้ว

จากที่เราคิดว่า คงจะต้องพาป้าไปอยู่ที่บ้านพักคนชรา (ของรัฐบาล) ทุกอย่างเลยเปลี่ยนค่ะ เพราะฉันจะรับหน้าที่ดูแลส่วนนี้เอง

ก่อนหน้านี้ที่ฉันไม่สามารถทำได้เพราะเข้าใกล้ป้าทีไรฉันปวดหัวทุกทีเลยค่ะ แม่เองก็มีอาการใจร้อน และ อารมณ์แปรปรวนมากขึ้น จนไม่สามารถดูแลป้าได้อีก น้องเองก็ปฎิเสธค่ะ เพราะเค้าบอกว่าไม่คุ้มที่จะเสียสุขภาพจิต

ฉันเลยอาสาทำงานนี้ และ คิดค่าดูแลเพิ่มขึ้น

และหากถึงวันที่ฉันไม่ไหวจริงๆ ฉันเองก็จะปล่อยมือเช่นกัน

ลูกสาวของป้าก็บอกว่ากำลังทำเรื่องเอกสาร แต่อาจจะต้องใช้เวลา 2 ปี เพื่อให้ไปอยู่ที่อเมริกาได้

ฉันเลยคิดว่า 2 ปี พอไหวอยู่

วันนี้ไหวแค่ไหนเอาแค่นั้น ฉันบอกตัวเองแบบนี้เสมอค่ะ

ที่เหลือปล่อยให้ตัวเราในวันพรุ่งนี้เป็นคนจัดการ

🐞

ตอนหนึ่งของชีวิต ฉัน “ป่วยทางจิต” — หรือคนบ้านั่นแหละ

มีภาพ มีเสียง มีความรู้สึกกลัว เหมือนมันไม่ใช่เราเลย

ตอนนั้น เราคือ “คนไข้” — อยู่ในฝั่งที่ถูกอาการมันครอบงำ

แต่พอเราเริ่มรู้ว่า

“อาการมันก็เป็นแค่อาการหนึ่ง ไม่ใช่เราทั้งหมด” แค่เราไม่สนใจมัน ไม่เชื่อมัน ไม่ตามมัน

เราเริ่มเฝ้าดูตัวเอง —

ว่าเวลามันเกิดภาพ เสียง ความกลัว ความคิด

เราเริ่มเห็นว่ามัน “เกิดขึ้น-ดับไป”

และเราไม่ได้เป็นเจ้าของมันจริง ๆ

ตอนนั้นเองที่ คุณจะเริ่มกลายเป็น “หมอของตัวเอง”