กว่าจะเรียนจบเป็นหมอวิ่งหนีระเบิดกี่รอบใหนเล่าสิ

เหตุการณ์ความไม่สงบ ในจังหวัดบ้านเกิด 3 จังหวัดชายแดนใต้ ดูแล้วก็หดหู่ทุกที

เกิดซ้ำๆ เป็นห่วง พ่อแม่ ญาติๆ ชาวบ้าน ทุกๆคน ขอให้สิ่งศักดิ์สิทธิ์คุ้มครอง แคล้วคลาดปลอดภัย เกิดเป็นเยาวชนใน 3 จังหวัดไม่ได้ง่ายเลย ต้องใช้ชีวิตอยู่กับความเสี่ยงแบบเดิมซ้ำๆ ยังจำได้เสมอ ที่เราเดินกลับจากเรียนพิเศษ ท่ามกลางระเบิดกลางเมืองยะลา(หลายจุดมาก เสียงระเบิดดังต่อๆกัน) ระหว่างทางเดินกลับบ้านที่มีความมืด และ เสียงรถกู้ภัย แถมมีวัยรุ่นปาระเบิดปิงปองตลอดทางเดินกลับ เราเป็นหนึ่งในเด็กผู้หญิงที่เดินคนเดียวในความมืดนั้น ระยะทางจากบ้านครูโก๊ะ มาถึงบ้านพัก เกือบ5 กิโลเมตร ที่เราเดินท้าวเปล่า เดินเหมือนท้าวไม่แตะพื้น เหมือนเวลามันนานมากๆ ต้องรวบรวมความกล้า กว่าเราจะเดินเท้าเปล่ากลับถึงบ้านได้แบบปลอดภัย ( พอดีครูเขาปล่อยเด็กเนื่องจากช่วงนั้นชุลมุน และคุณพ่อ ไม่ได้ออกมารับก่อนคิดว่าลูกอยู่ในบ้านครู เพราะ เขาตัดสัญญาณโทรศัพย์ติดต่อกันไม่ได้ แต่จริงๆเราเองต้องยืนรอหน้าที่เรียนพิเศษ ณ.ตอนนัั้น) ความกลัวมันสุดจนไม่กลัวอะไรแล้วน่ะตอนนั้น หวังแค่จะได้เจอหน้าพ่อแม่ น้องครบทุกคน (ภาพจำในอดีต)จนถึงวันนี้ไม่เคยลืมเลือนหายไป ทำให้กลัวถังขยะมากๆจนถึงเดี๋ยวนี้ (กลัวคนร้ายซุกระเบิดไว้ในถังขยะ) พอเราโตขึ้นเรียนจบ ทำงาน และได้แต่มีความหวังว่า ความสันติสุขจะคืนสู่บ้านเรา เนี่ยเป็นสิ่งหนึ่งที่ทำให้สปายรักจังหวัดบ้านเกิด มีอะไรก็อยากจะช่วยเหลือตลอดให้ความร่วมมือกับคนในจังหวัดรวมถึงผู้ใหญ่ในบ้านเมือง ที่รักบ้านเกิดที่ไม่เคยหยุดในการพัฒนาร่วมกันสู้เพื่อความหวัง ทุกภาคส่วน เพราะหวังให้รุ่นหลังๆเราได้มีโอกาสที่ดี มีความปลอดภัยในชีวิต ซึ่งเป็นความหวังตลอดเวลาและตลอดไป ท้ายนี้ก็ขอเป็นกำลังใจให้นะคะ และขอให้ได้รับความสุข ความสงบ ความปลอดภัยในการดำเนินชีวิตคู่กับผู้บริสุทธิ์ทุกๆคน สู้ๆ…🙏🙏#สามจังหวัดชายแดนใต้