เรื่องเล่ายุค90..

ถ้าพูดถึง “เด็กนักเรียนยุค 90” ภาพแรกที่เด้งขึ้นมาในหัวเราเลยคือชุดนักเรียนยุค 90 ที่ผ้าจะหนากว่ายุคนี้นิดนึง สีขาวก็ขาวแบบขาวจริง (แต่พอซักบ่อยๆ ก็เริ่มหม่นตามกาลเวลา) แล้วก็รองเท้านักเรียนคู่เดิมที่ใส่จนขึ้นรอยพับตรงหน้าเท้า พอรวมกับทรงผมประจำยุคอย่าง “ผมหยิกแสกข้าง” คือครบสูตรความย้อนวันวานมาก ยุคนั้นแค่เปลี่ยนทรงผมนิดเดียว ชีวิตเปลี่ยนเลยนะ โดยเฉพาะใครที่ดัดผมหยิกแล้วแสกข้างแบบเนี๊ยบๆ มักจะโดนทักว่าเหมือนไอดอลยุคนั้นแบบอัตโนมัติ สำหรับเราคือโดนเรียก “สิเรียม” บ่อยมาก ทั้งเพื่อน ครู ไปจนถึงคนขายของหน้าปากซอย เรียกจนบางทีลืมไปเลยว่าชื่อตัวเองคืออะไร (ตอนเด็กๆ ก็เขินนะ แต่พอนานเข้าเริ่มชิน แล้วก็แอบภูมิใจนิดๆ) สิ่งที่ทำให้บรรยากาศนักเรียนยุค 90 มันชัดมาก ไม่ได้มีแค่หน้าตากับทรงผม แต่เป็นรายละเอียดเล็กๆ ของการใช้ชีวิตด้วย เช่น การติดเข็มชื่อที่อกเสื้อ การรีดชุดนักเรียนให้เรียบกริบก่อนเข้าแถว หรือวันที่ต้องใส่ชุดพละแล้วรู้สึกคล่องตัวกว่าเดิมมากๆ บางโรงเรียนยังเคร่งเรื่องถุงเท้าสีขาว ความยาวกำลังดี ถ้าสั้นไปก็โดนเรียก ถ้ายาวไปก็โดนแซว ถ้าใครกำลังอยาก “ย้อนวันวาน” แบบจับต้องได้ ลองเริ่มจากการหา reference ชุดนักเรียนยุค 90 จากรูปเก่าที่บ้านก่อนเลยค่ะ แล้วค่อยดูดีเทลที่ต่างจากปัจจุบัน เช่น ทรงกระโปรง/กางเกง ความพอดีตัวของเสื้อ ทรงปก หรือแม้แต่ทรงผมที่เข้ากับฟีลยุคนั้นอย่างบ๊อบหยิกแสกข้าง (บอกเลยว่าแค่ทำผม ก็ได้อารมณ์ 90s ขึ้นมาทันที) สุดท้ายสำหรับเรา ความทรงจำเรื่องชุดนักเรียนยุค 90 ไม่ได้สวยงามเพราะมัน “เพอร์เฟ็กต์” แต่เพราะมันมีเรื่องเล็กๆ น่าขำแบบนี้แหละ—วันที่ใครๆ เรียกเราด้วยชื่อไอดอล แค่เพราะผมหยิกแสกข้าง แก้มป่อง ริมฝีปากบาง และความเป็นเด็กนักเรียนธรรมดาคนหนึ่งที่โตมากับช่วงเวลานั้นแบบเต็มหัวใจ