Narrative of the 90s...
Who has ever been greeted like a star / idol in their own era.. 🙋
This era, Ann is very famous.. with a unique hairstyle.. Bob, curly, side.. some lips, bloated cheeks, teeth, sorting, smiling, melting heart...At that time, many popular people did Ann's hairstyle..
🤦 we, who have the same hairstyle as Ann, the same bloated cheeks, the other are all different 😁 but honored by friends, teachers, merchants, merchants, villagers, market shops, call Siriam instead of their real names.. until Ann changes her hairstyle...From shy.. becoming used to.. in those days, too young to understand that like a star is worth = beautiful.. only know that.. have a hairstyle like Ann, and then many curly curlers at that time...
If you understand a little that this is considered a compliment, you will be happy.. but when you think back, you will be impressed and never forget. 🥰
Right now, Ann is still pretty, time-consuming, can't do anything to Ann, especially the shape...As for us, ordinary people also follow the age of time...😁
# Back yesterday # 40 is still cool # Narrative of the 90s # Lamon8 daily
ถ้าพูดถึง “เด็กนักเรียนยุค 90” ภาพแรกที่เด้งขึ้นมาในหัวเราเลยคือชุดนักเรียนยุค 90 ที่ผ้าจะหนากว่ายุคนี้นิดนึง สีขาวก็ขาวแบบขาวจริง (แต่พอซักบ่อยๆ ก็เริ่มหม่นตามกาลเวลา) แล้วก็รองเท้านักเรียนคู่เดิมที่ใส่จนขึ้นรอยพับตรงหน้าเท้า พอรวมกับทรงผมประจำยุคอย่าง “ผมหยิกแสกข้าง” คือครบสูตรความย้อนวันวานมาก ยุคนั้นแค่เปลี่ยนทรงผมนิดเดียว ชีวิตเปลี่ยนเลยนะ โดยเฉพาะใครที่ดัดผมหยิกแล้วแสกข้างแบบเนี๊ยบๆ มักจะโดนทักว่าเหมือนไอดอลยุคนั้นแบบอัตโนมัติ สำหรับเราคือโดนเรียก “สิเรียม” บ่อยมาก ทั้งเพื่อน ครู ไปจนถึงคนขายของหน้าปากซอย เรียกจนบางทีลืมไปเลยว่าชื่อตัวเองคืออะไร (ตอนเด็กๆ ก็เขินนะ แต่พอนานเข้าเริ่มชิน แล้วก็แอบภูมิใจนิดๆ) สิ่งที่ทำให้บรรยากาศนักเรียนยุค 90 มันชัดมาก ไม่ได้มีแค่หน้าตากับทรงผม แต่เป็นรายละเอียดเล็กๆ ของการใช้ชีวิตด้วย เช่น การติดเข็มชื่อที่อกเสื้อ การรีดชุดนักเรียนให้เรียบกริบก่อนเข้าแถว หรือวันที่ต้องใส่ชุดพละแล้วรู้สึกคล่องตัวกว่าเดิมมากๆ บางโรงเรียนยังเคร่งเรื่องถุงเท้าสีขาว ความยาวกำลังดี ถ้าสั้นไปก็โดนเรียก ถ้ายาวไปก็โดนแซว ถ้าใครกำลังอยาก “ย้อนวันวาน” แบบจับต้องได้ ลองเริ่มจากการหา reference ชุดนักเรียนยุค 90 จากรูปเก่าที่บ้านก่อนเลยค่ะ แล้วค่อยดูดีเทลที่ต่างจากปัจจุบัน เช่น ทรงกระโปรง/กางเกง ความพอดีตัวของเสื้อ ทรงปก หรือแม้แต่ทรงผมที่เข้ากับฟีลยุคนั้นอย่างบ๊อบหยิกแสกข้าง (บอกเลยว่าแค่ทำผม ก็ได้อารมณ์ 90s ขึ้นมาทันที) สุดท้ายสำหรับเรา ความทรงจำเรื่องชุดนักเรียนยุค 90 ไม่ได้สวยงามเพราะมัน “เพอร์เฟ็กต์” แต่เพราะมันมีเรื่องเล็กๆ น่าขำแบบนี้แหละ—วันที่ใครๆ เรียกเราด้วยชื่อไอดอล แค่เพราะผมหยิกแสกข้าง แก้มป่อง ริมฝีปากบาง และความเป็นเด็กนักเรียนธรรมดาคนหนึ่งที่โตมากับช่วงเวลานั้นแบบเต็มหัวใจ
