ผมไม่อยากมีแฟนเป็นเศรษฐี 💸
• ผมไม่อยากมีแฟนเป็นเศรษฐี
• I LOVE YOU MORE THAN I CAN PAY
*ติดสปอย*
“ นวนิยาย ชายชาย ที่เล่าผ่าน “โตเต“ เด็กหนุ่มปีสาม คณะวิทยา ที่หารูมเมต มาหารค่าห้อง เพราะตัวเองจะต้องประหยัดค่าใช้จ่าย โดยมีเงื่อนไข//ไม่พูดมาก//ไม่เรื่องมาก//นอนห้ามเปิดพัดลม//คือห้ามสิ้นเปลืองใดใดทั้งสิ้น จนได้ ‘’กองทัพ’’ มาเป็นรูมเมตมาช่วยหารค่าห้อง กองทัพ เด็กหนุ่มรัฐศาสตร์ปีสี่ หล่อ บ้านรวย ที่อยากจะลองมาใช้ชีวิตแบบคนจน และเข้าใจคนจน เพื่อที่จะไปทำเป็นโปรเจกต์จบส่งอาจารย์ ‘’
‘’เป็นเรื่องราวที่เล่าผ่านการใช้วิตในแต่ละวันของสองชาย ที่จะต้องใช้ชีวิตที่โคตรจะค่อนไปลำบาก เนื่องจากโตเตจะต้องประหยัดค่าใช้จ่ายมากๆ และมีทิฐิของตัวเองสูงมาก เพราะจะต้องส่งตัวเองเรียนด้วยตัวคนเดียว(ตัวคนเดียวที่มีเพื่อนสนิทแค่หนึ่งคน) แม้เน็ตค่าโทรศัพท์ยังคิดว่าไม่จำเป็น สิ่งไหนตัดได้คือตัด แม้กระทั่งเพื่อน ยามตัวเองป่วยยังดื้อรั้นไม่ไปโรพยาบาลจนอาการหนัก’’/////กองทัพใช้ชีวิตง่ายๆไปตามโตเต จนมาพูดถึงเรื่องครอบครัวที่กองทัพเสียคนที่รักไป(จังหวะนี้เริ่มมีใจให้กันแล้ว) ทำให้กองทัพทลายกำแพงของโตเตลงมาขั้นหนึ่ง ยอมกองทัพในเรื่องหนึ่ง ซึ่งเป็นเรื่องยากที่โตเตจะทำ แต่ก็นั่นแหละ มีใจให้เข้าแล้วอะเนอะ ถึงจุดนี้ทำเราเสียน้ำตาไปกับโตเตที่พูดถึงเรื่องครอบครัวตัวเองให้กองทัพฟัง เราเซนซิทีฟมากกับเรื่องแบบนี้(น้ำตาไหล) แต่แล้วก็มีเรื่องให้ทั้งสองต้องมีเรื่องให้แยกจากกันไปเป็นปีปี จนได้วนกับมาพบกันอีกครั้งที่ทุกอย่างคงพอดีสำหรับทั้งสองฝ่ายแล้ว’’
‘‘เราเป็นเด็กต่างจังหวัดคนนึงที่ไปเรียนไกลบ้าน ฐานะที่บ้านตอนนั้นกึ่งๆกลางๆ แต่ก็ไม่ได้เรียกว่าดีมากนัก เป็นเด็กที่ถูกยายเลี้ยงมาตั้งแต่เด็ก เข้าใจโตเตทุกอย่าง การใช้ชีวิต การกระทำ ความเป็นอยู่ การดิ้นรน ทุกความคิดของโตเตถึงรีเลตกับเรามากๆ รู้ว่าการใช้ชีวิตในรั้วมหาลัยที่ต้องพึ่งตัวเองมันโคตรจะลำบาก วันหยุดยอมตื่นเย็นเพื่อที่จะได้กินข้าวมื้อเดียวต่อวันแล้วบอกเพื่อนว่าอยากลดน้ำหนัก ยอมไม่ออกไปเจอสังคมเพราะไม่อยากใช้เงิน ยอมทิ้งชีวิตแล้วนอนเปื่อยๆอยู่ที่ห้อง’’
///เรื่องราวที่ถูกเล่าออกมาผ่านนวนิยายเล่มถึงจะเป็นแค่บทความ ประโยค หรือบรรทัด สั้นๆ เราโคตรจะเข้าใจตัวละครทุกคนในนั้นเลย เราล้วนเคยผ่านเรื่องราวนี้มาเกือบทั้งหมด ยอมรับว่าอินมากจริงๆ และชอบมากๆๆๆ///
*สำนักพิมพ์ : SALMON.
*เขียนโดย : กิตติศักดิ์ คงคา
#ผมไม่อยากมีแฟนเป็นเศรษฐี #iloveyoumorethanicanpay #นวนิยาย #แนะนำหนังสือ #ป้ายยากับlemon8
ถ้ากำลังลังเลว่าจะอ่าน “ผมไม่อยากมีแฟนเป็นเศรษฐี (I Love You More Than I Can Pay)” ดีไหม เราว่าจุดแข็งของเล่มนี้คือมันเล่า “ความจน” แบบที่จับต้องได้ ไม่ได้ทำให้ดราม่าเกินจริง แต่ก็ไม่เบามือกับความเจ็บของคนที่ต้องเอาตัวรอดเองในมหาลัย สิ่งที่เราชอบมากคือไดนามิกของรูมเมต “โตเต” กับ “กองทัพ” มันไม่ได้เริ่มจากหวานเลย แต่มาจากกติกาในห้องที่โคตรจริงจัง—ประหยัด, ไม่พูดมาก, ไม่เรื่องมาก, นอนห้ามเปิดพัดลม, ห้ามสิ้นเปลือง—อ่านแล้วแอบขำปนเจ็บ เพราะมันคือ mindset ของคนที่ต้องคุมรายจ่ายทุกบาทจริงๆ ต่อให้เป็นเรื่องเล็กอย่างค่าโทรศัพท์หรือเน็ตก็คิดว่าตัดได้ก็ตัด และความดื้อไม่ยอมไปโรงพยาบาลนี่มันสะท้อน “การไม่มีตัวเลือก” มากกว่าความเก่ง ฝั่งกองทัพที่เป็นเด็กบ้านรวยก็ไม่ได้ถูกเขียนให้เป็นพระเอกเพอร์เฟกต์แบบหลุดโลก แต่เป็นคนที่ “ตั้งใจเรียนรู้” ชีวิตคนจนเพื่อทำโปรเจกต์ ซึ่งตอนแรกอาจดูเหมือนเล่นๆ แต่พออยู่ด้วยกันจริง เขากลับค่อยๆ ปรับตัว ใช้ชีวิตง่ายๆ ไปตามโตเต และนั่นทำให้ความสัมพันธ์มันค่อยๆ ก่อตัวแบบเนียนๆ ไม่ใช่รักปุ๊บปั๊บ บรรยากาศทั้งเล่มให้ฟีลอ่านง่าย กระชับ จบไว รวดเดียวจบ แต่มีฉากที่ทุบใจอยู่เรื่อยๆ โดยเฉพาะช่วงที่ตัวละครคุยเรื่องครอบครัว/คนที่รักจากไป มันจะไปแตะปมของคนที่โตมากับการ “ต้องเข้มแข็งเอง” ซึ่งเราอ่านแล้วเข้าใจเลยว่าทำไมโตเตถึงมีกำแพงสูง และทำไมแค่มีคนยอมอยู่ข้างๆ โดยไม่ตัดสิน ถึงทำให้กำแพงนั้นร้าวได้ อีกอย่างที่เล่มนี้แอบสะท้อนดีคือเรื่อง “โรงเรียน/มหาลัยสำหรับคนจน” มันไม่ใช่แค่ค่าเทอม แต่มันคือค่าหอ ค่าเดินทาง ค่าโอกาสในการเข้าสังคม ค่าใช้จ่ายจิปาถะที่สะสมจนกลายเป็นความกดดัน และหลายคนก็จะใช้วิธีเอาตัวรอดแบบเดียวกับโตเต: กินให้น้อยลง อยู่เงียบๆ ไม่ออกไปไหน เพื่อลดการใช้เงิน ถ้าชอบนิยายวายไทยที่มีประเด็นชนชั้น/ความเหลื่อมล้ำ มีความเรียลของชีวิตรูมเมต และความรักที่ค่อยๆ เติบโตจากความเข้าใจ เล่มนี้เหมาะมาก โดยเฉพาะคนที่เคยเป็นเด็กต่างจังหวัดไปเรียนไกลบ้าน น่าจะรีเลตหนักเหมือนเรา (แต่อ่านแล้วเตรียมน้ำไว้หน่อยนะ)
