ถ้าถามว่าเพลง “ขี้แง (Boys Don’t Cry)” ของ PROXIE ความหมายคืออะไร สำหรับเราเพลงนี้คือการเล่า “ความอึดอัดของคนที่รักมากกว่า” รักแบบทุ่มให้หมด แต่กลับได้สถานะไม่ชัดเจน เหมือนอยู่ในความสัมพันธ์ที่อีกฝ่ายไม่ได้เลือกเราเป็นคนสำคัญจริงๆ แกนหลักของเพลงที่เรารู้สึกชัดมากคือคอนเซ็ปต์ “Boys Don’t Cry / ผู้ชายเค้าไม่ร้องไห้กันหรอก” ซึ่งไม่ได้แปลว่าผู้ชายไม่มีความรู้สึกนะ แต่มันสะท้อนแรงกดดันทางสังคมที่สอนให้ผู้ชายต้องแข็ง ต้องเก็บอารมณ์ พอเจ็บก็ต้องทำเป็นไม่เป็นไร เลยกลายเป็นความเศร้าที่พูดไม่ได้เต็มปากว่าเจ็บแค่ไหน อีกจุดที่เพลงแทงใจคือธีม “ไม่ดีพอ” (ประมาณว่าเห็นได้จากแววตาเธอว่าเรายังไม่พอ) เราตีความว่าเป็นความรู้สึกของคนที่พยายามทุกอย่างเพื่อให้ถูกเลือก แต่ยิ่งพยายามก็ยิ่งรู้สึกต่ำลง เพราะการยืนยันคุณค่าของตัวเองไปผูกกับการยอมรับจากอีกฝ่ายตลอดเวลา ท่อนที่ให้ฟีลแรงมากคือภาพของคนที่ “ให้เธอเป็น priority” แต่ตัวเองเป็นได้แค่ “backup plan” หรือพูดง่ายๆ คือเราโฟกัสเขาทั้งวันทั้งคืน อยากอยู่ด้วยกัน “all night” แต่สุดท้ายเขาไม่ได้วางเราไว้ในตำแหน่งเดียวกัน มันเป็นความเจ็บแบบเงียบๆ เพราะไม่ใช่การเลิกกันตรงๆ แค่โดนลดความสำคัญลงเรื่อยๆ ที่บางคนสะดุดกับประโยคแนวๆ “I was here first… but why am I your number two?” เราว่ามันหมายถึงคนที่เข้ามาก่อน ดูแลก่อน ทุ่มก่อน แต่ทำไมสุดท้ายกลายเป็น “แค่น้อง” หรือเป็นตัวเลือกอันดับสอง ความรักเลยกลายเป็นการแข่งขันในใจตัวเอง ทั้งที่จริงเราไม่ควรต้องแข่งเพื่อให้ใครสักคนรัก ส่วนชื่อเพลง “ขี้แง” พอมาอยู่กับประโยค Boys Don’t Cry ยิ่งทำให้รู้สึกย้อนแย้ง: อยากร้องไห้แต่ก็ห้ามร้อง เลยเหลือแค่การบอกตัวเองให้จำไว้ว่า “ห้ามอ่อนแอ” ทั้งที่ข้างในพังไปแล้ว ถ้าจะสรุปความหมายแบบสั้นๆ เพลงนี้คือบันทึกของคนที่รักแบบสุดใจแต่ไม่ได้ถูกเลือก รู้สึกไม่ดีพอ โดนกดให้เข้มแข็ง และต้องฝืนยิ้มทั้งที่อยากร้องไห้มากๆ สำหรับใครที่กำลังรู้สึกเหมือนในเพลง ลองเช็กตัวเองนิดนึงว่าเราเผลอเป็น “ตัวสำรอง” อยู่ไหม ความรักที่ดีควรทำให้เรารู้สึกมั่นคง ไม่ต้องเดา ไม่ต้องพิสูจน์คุณค่าด้วยการเจ็บซ้ำๆ และที่สำคัญ—ผู้ชายร้องไห้ได้เสมอ ไม่ได้แปลว่าอ่อนแอเลย