ช่วงที่ฉันได้เห็นเด็กๆ หนีเที่ยวแทนที่จะช่วยทำนา บอกเลยว่ามันเป็นเรื่องที่พ่อแม่เกษตรกรหลายคนต้องเจออย่างปฏิเสธไม่ได้ ในวิถีชีวิตของชาวสวนอ้อย การดูแลรักษาสวนและการขายอ้อยถือเป็นงานที่สำคัญมาก เพราะการผลิตน้ำตาลต้องพึ่งพาพืชชนิดนี้โดยตรง และเมื่อเกิดปัญหาขาดแคลนน้ำตาลหรือแคน้ำตาลไม่พอ ก็คือผลกระทบโดยตรงที่ชุมชนต้องเผชิญ แม้เด็กๆ อาจจะดื้อมากหน่อย ไม่อยากเข้าสวน แต่ในใจลึกๆ ก็คงรู้ดีว่าความหวานที่มาจากอ้อยที่พวกเขาช่วยกันปลูกนั้นมีความหมายมากกว่าคำว่าสนุกสนานและความสบาย จากประสบการณ์ตรง ฉันเคยเห็นว่าวิธีที่ช่วยกระตุ้นให้เด็กๆ กลับมาร่วมงานในสวน คือต้องสร้างบรรยากาศที่สนุกสนานและให้เห็นความสำคัญของงานที่ทำร่วมกัน เช่น การจัดกิจกรรมเล่นเกมที่เกี่ยวข้องกับการดูแลสวนอ้อย สอนให้รู้จักคุณค่าของน้ำตาลที่ได้จากอ้อย และสร้างความภาคภูมิใจในการช่วยครอบครัว ถ้าทุกคนร่วมมือกัน ไม่ว่าจะเป็นเด็กเล็กหรือผู้ใหญ่ เราก็สามารถทำให้สวนอ้อยกลับมามีความหวานและความอุดมสมบูรณ์ได้เหมือนเดิม และนั่นคือสิ่งที่ทำให้ชุมชนและครอบครัวของเราแข็งแกร่งขึ้น