ช่วงเวลาที่หัวใจทำงานหนักไม่ใช่เรื่องง่ายเลยครับ มันเหมือนกับเราโดนสะกดจิต ไม่มีแรงจะสู้กับอารมณ์ของตัวเอง บางครั้งรู้สึกเหมือนวูบแล้ววูบอีก จนบางทีก็หลงงงและหัวไม่ขึ้นเหมือนกัน ผมเองเคยผ่านประสบการณ์นี้มาก่อน รู้สึกเหมือนชีวิตธรรมดาในทุกวันกลับกลายเป็นเรื่องที่ไม่ธรรมดา เพราะความรู้สึกทั้งหลายมันถูกสุมรวมจนล้นออกมาอย่างไม่มีที่ระบาย ไม่ว่าจะเป็นเรื่องงาน เรื่องความสัมพันธ์ หรือแค่เรื่องเล็กๆ น้อยๆ ก็ทำให้จิตใจเราสั่นคลอนหนักขึ้นเรื่อยๆ ในช่วงนั้นผมได้ลองใช้วิธีการต่างๆ เช่น การหายใจลึกๆ นั่งสมาธิ หรือแม้กระทั่งเดินออกไปสูดอากาศข้างนอกเพื่อปลอบใจตัวเองว่าทุกอย่างจะดีขึ้น และแน่นอนว่าการแชร์เรื่องราวเหล่านี้กับคนที่เข้าใจ หรือแม้แต่เขียนบันทึกความรู้สึกของตัวเอง ก็ช่วยได้มากเลยทีเดียว สิ่งที่อยากฝากถึงเพื่อนๆ คือ แม้ในวันที่หัวใจจะหนักหนาสาหัสแค่ไหน ก็อย่าลืมรักตัวเองและให้โอกาสใจได้พักผ่อนบ้าง ความธรรมดาที่เราใช้ชีวิตอยู่ อาจซ่อนความพิเศษที่ทำให้เราโตขึ้นและเข้มแข็งขึ้นในทุกวัน ไม่ต้องรีบร้อน ทุกอย่างมีจังหวะและเวลาเป็นของมันเอง