ช่วงหนึ่งฉันเคยอินกับประโยค “ก่อนความสุขจะจางหาย” มากๆ เพราะพอมีความสุขทีไร มันมักผ่านไปเร็วเสมอ ไม่ว่าจะเป็นช่วงเวลาที่ได้อยู่กับคนที่รัก งานที่กำลังไปได้ดี หรือแค่เย็นวันหนึ่งที่แสงแดดส่องผ่านสนามหญ้าสีเขียวแล้วรู้สึกใจเบาสุดๆ โมเมนต์แบบนี้เหมือน “ดอกหญ้าเล็กๆ” ที่สวยมากตอนมันชูช่อรับแสง แต่ถ้าเราไม่ทันสังเกต มันก็จางหายไปตามกาลเวลา สิ่งที่ฉันเริ่มทำเพื่อดูแลความสุขก่อนมันละลายหายไป คือ “อยู่กับปัจจุบันให้มากขึ้น” ฟังดูง่ายแต่ทำยากมาก วิธีของฉันคือเลือกหยุดสั้นๆ วันละ 1 นาที แค่หายใจลึกๆ แล้วมองรอบตัวว่า ตอนนี้เรามีอะไรที่ควรขอบคุณบ้าง บางวันเป็นเรื่องเล็กมาก เช่น ได้เดินผ่านต้นไม้ ได้เห็นแสงอาทิตย์ยามเย็น หรือได้กินข้าวอร่อยๆ แต่มันช่วยให้เรารู้ตัวว่าความสุขไม่ได้หายไปไหน แค่เรามัวรีบจนไม่ทันเห็น อีกอย่างที่ช่วยมากคือ “รักษาและดูแลความสัมพันธ์ตอนที่ยังมี” ฉันพยายามทักเพื่อนหรือครอบครัวก่อน ไม่รอให้ยุ่งจนห่างกันไป บางทีแค่ส่งข้อความสั้นๆ ถามว่าเป็นไงบ้าง หรือชวนคุยเรื่องเล็กๆ ก็พอ เพราะวันที่ต่างคนต่างห่าง เราจะไม่รู้สึกเสียดายว่า ‘รู้งี้น่าจะใส่ใจมากกว่านี้’ ฉันยังชอบใช้วิธีเก็บความสุขแบบไม่กดดันตัวเอง เช่น ถ่ายรูปวิวธรรมดาๆ อย่างสนามหญ้าสีเขียวหรือดอกหญ้าที่เจอข้างทาง แล้วเขียนบันทึก 2-3 บรรทัดว่า วันนี้ดีตรงไหน ไม่ต้องยาว ไม่ต้องสวย แค่พอให้กลับมาอ่านแล้วนึกออกว่าเราผ่านช่วงเวลานั้นมาแบบรู้สึกยังไง วิธีนี้ทำให้ตอนความสุขจางจริงๆ เราก็ยังมี “หลักฐาน” ว่าเคยมีช่วงเวลาที่ดี และเราดูแลมันดีที่สุดแล้ว สุดท้าย ฉันคิดว่า “จากไปก็จะได้ไม่เสียดาย” ไม่ได้แปลว่าเราต้องยื้อทุกอย่างไว้ แต่คือการทำวันนี้ให้เต็มที่ โทรไปหาคนสำคัญในวันที่ยังโทรได้ กอดในวันที่ยังกอดได้ และชมความงามเล็กๆ ตรงหน้าในวันที่มันยังชัดอยู่ เพราะสักวันความสุขอาจจางลงจริงๆ แต่เราจะยิ้มได้ว่า ตอนที่มันมีอยู่ เราได้รักษาและดูแลมันแล้ว