หลายครั้งที่เรารู้สึกน้อยใจมากที่สุด ดูเหมือนจะเกิดจากคนที่ใกล้ตัวที่สุดอย่างครอบครัวที่ไม่เข้าใจเรา ความรู้สึกนี้มันทำให้เรารู้สึกเหงาและโดดเดี่ยวเหมือนไม่มีใครรับฟัง ในประสบการณ์ของผมเอง เมื่อเกิดปัญหาหรือเจอเรื่องยากๆ แล้วบอกออกไป แทนที่จะได้รับการสนับสนุนกลับพบว่าความรู้สึกของเราถูกละเลยหรือไม่ถูกเข้าใจเลย สิ่งที่ผมเรียนรู้ก็คือ การสื่อสารอย่างเปิดใจสำคัญมาก ต้องพูดคุยด้วยความสุจริตใจว่าทำไมรู้สึกแย่ พยายามให้คนในครอบครัวเข้าใจถึงความรู้สึกของเราและเหตุผลเบื้องหลัง บางครั้งคนในครอบครัวอาจไม่รู้ว่าเรารู้สึกอย่างไรจนกว่าเราจะบอกออกไปจริงๆ อีกสิ่งหนึ่งที่ช่วยได้คือการหาเวลาพูดคุยกันในบรรยากาศที่สงบ ไม่เร่งรีบ ทำให้ทุกคนมีโอกาสแชร์ความรู้สึกของตัวเองและรับฟังกัน ซึ่งการรับฟังอย่างตั้งใจนี้เองที่จะช่วยลดความเข้าใจผิดและความน้อยใจลง สำหรับใครที่กำลังเจอเหตุการณ์แบบนี้ ผมอยากบอกว่ามันไม่ได้แปลกหรือต้องเสียใจไปเลย เพราะทุกคนต่างก็มีมุมมองไม่เหมือนกัน ความเข้าใจต้องใช้เวลาและความพยายามจากทุกฝ่าย เป็นกำลังใจให้ทุกคนที่รู้สึกน้อยใจจากคนในครอบครัว ค่อยๆ เปิดใจคุยกันทีละนิดแล้วคุณจะเห็นว่าความเข้าใจและความรักยังอยู่เสมอ