บางครั้งความเหนื่อยล้าของใจมันหนักหนากว่าความเหนื่อยล้าของร่างกายมาก หลายคนอาจเคยประสบกับความรู้สึกที่ว่าแม้พักผ่อนร่างกายแป๊บเดียวก็รู้สึกสดชื่น แต่ใจกลับยังคงเศร้าและรู้สึกหมดแรงเหมือนไม่มีพลังจะเดินหน้าต่อไป จากประสบการณ์ส่วนตัว เมื่อเจอช่วงเวลาที่เหนื่อยใจกับเรื่องราวในชีวิต การยอมรับและเปิดใจพูดคุยกับคนรอบข้างช่วยได้มาก มันไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะบอกใครว่าสภาพจิตใจเราแย่แค่ไหน แต่เมื่อได้แบ่งปัน เล่าเรื่องราวที่อยู่ในหัวใจ สิ่งนั้นทำให้เราค่อยๆ เห็นทางออกและรู้สึกไม่โดดเดี่ยวอีกต่อไป นอกจากนี้ การหาเวลาทำกิจกรรมที่ชอบ หรือแม้แต่การออกกำลังกายเบาๆ ก็ช่วยกระตุ้นฮอร์โมนที่ทำให้เรารู้สึกดีขึ้นได้ การดูแลใจช่วยให้เราพร้อมสู้กับวันต่อไป แม้บางครั้งจะยังไม่รู้ว่าจะไปทางไหนดี แต่การให้เวลาตัวเองพักใจเป็นสิ่งจำเป็นที่สุด สุดท้าย อยากบอกกับทุกคนที่กำลังรู้สึกเหนื่อยใจไม่รู้จะไปต่อยังไงว่า เป็นเรื่องธรรมชาติที่ใครๆ ก็ต้องเคยผ่าน แค่พยายามให้เวลาใจได้พัก ฟื้นฟูจิตใจ และเปิดโอกาสให้ตัวเองได้ก้าวใหม่อีกครั้ง