A depression that no one ever understood. 😔
About five years ago, near graduation, our lives seemed to be as bright as others, but it became the darkest. We started to get depressed. The symptoms pulled everything in our lives back down. Not because we didn't care, but because there was no strength to get out of bed every day. We had to breathe. The more we wanted to ask for help, the more we felt worthless. But when we thought that our best friend would understand the most, we were banned from the group quietly without a question about what happened to us.
Until the sore day came - the day when a friend's post on social media said, "Is it a trait or a disease?" Like the world stopped spinning, the moment we were weakest was made to feel that the disease was fighting was just an excuse, when every night crying to sleep because we didn't know how to live, the words were deeply embedded, but today it makes us realize that the person who was prepared to judge the worst day... wasn't even the person who should be in life in the first place.
# Mind health # Life lessons # Develop yourself # Peak story # lemon 8 diary
ถ้าใครกำลังหา “รูปวาดสื่ออารมณ์เศร้า” หรือภาพแนว “นั่งเศร้า ๆ / รูปโดดเดี่ยว / เศร้าการ์ตูน” เพื่อสื่อความรู้สึกที่พูดไม่ออก เราเข้าใจมาก ๆ ว่าบางวันคำพูดมันไม่พอจริง ๆ ตอนเราเป็นซึมเศร้าหนัก ๆ ภาพที่ตรงกับใจที่สุดมักเป็นภาพคน “นอนคว่ำหน้าซบหมอนบนเตียง” หรือภาพตัวเล็ก ๆ อยู่ในห้องกว้าง ๆ เพราะมันสื่อความเหนื่อยล้าและความโดดเดี่ยวได้โดยไม่ต้องอธิบายเยอะเลย ไอเดียภาพ/รูปวาดที่เราเคยใช้สื่ออารมณ์ (เผื่อคุณเอาไปหาในกูเกิลหรือบันทึกความรู้สึกตัวเอง) - ภาพผู้หญิง/คนกำลังนอนซบหมอน มุมห้องแสงน้อย: เหมาะกับวันที่ “ไม่มีแรงลุกจากเตียง” - ภาพคนนั่งกอดเข่า มองพื้น หรือหันหลังให้หน้าต่าง: เหมาะกับวันที่รู้สึกถูกทิ้งไว้คนเดียว - ภาพการ์ตูนสีหม่น ๆ มีพื้นที่ว่างเยอะ (negative space): สื่อความว่างเปล่า/ชา ๆ ได้ดี - ภาพเงาคนตัวเล็กใต้ประโยคคำพูดแรง ๆ: โดยเฉพาะประโยคแนว “เป็นสันดาน หรือเอาโรคซึมเศร้ามาอ้าง” เพราะมันสะท้อนบาดแผลจากการถูกตัดสิน ส่วนที่อยากเติมให้บทความนี้ “ใช้งานได้จริง” มากขึ้น คือวิธีรับมือเวลาถูกคนใกล้ตัวพูดทำร้าย (แบบที่เหมือนเจอมา) 1) แยกให้ออกว่าเขาไม่เข้าใจ vs เขาไม่เคารพ: บางคนไม่รู้จริง ๆ แต่บางคนเลือกตัดสิน ถ้าเป็นแบบหลัง เรามีสิทธิ์ถอยออกมาเพื่อความปลอดภัยทางใจ 2) เซฟหลักฐาน/ข้อความที่ทำให้เจ็บ แล้วหยุดวนอ่าน: เราเคยวนอ่านจนใจพัง แนะนำปิดแจ้งเตือน/ซ่อนโพสต์/บล็อกชั่วคราวก่อน 3) เขียน “คำบรรยายภาพ” แทนการอธิบายยาว ๆ: เช่น “วันนี้รู้เศร้า ๆ เหมือนหายใจให้ครบก็ยาก” แค่นี้ก็พอแล้ว ไม่จำเป็นต้องพิสูจน์ว่าป่วยจริง 4) ทำลิสต์คนที่พอคุยได้ 1 คนก็พอ: ไม่ต้องมีแก๊งใหญ่ ขอแค่คนที่ถามว่า “ตอนนี้ต้องการอะไร” มากกว่า “ทำไมเป็นแบบนี้” สุดท้าย ถ้าคุณกำลังอยู่ในช่วงมืด ๆ แบบที่แค่หายใจให้ครบวันก็ยากจริง ๆ อยากให้รู้ว่าอาการซึมเศร้าไม่ใช่ข้ออ้าง และความเจ็บจากคำพูดคนอื่นก็จริงมาก คุณไม่จำเป็นต้องอยู่กับคนที่ทำให้รู้สึกไร้ค่าเพื่อพิสูจน์อะไรทั้งนั้น