誰がこの条件を知っていますか?
こんにちは、友達、黄色いレモン🍋
今日はあなたに伝えたいと思います。友達からコメントをお願いします。
まずは話から始めましょう。私たちはとても愛着のある人です。
しかし。。。 私たちにも友達がいます🙉
今年は友達とよく海外旅行に行きます。
約3回+友人と散発的に遊ぶ
ある日、友達と遊んでいると、彼女はこう言いました。
「全体的に言えば、私は依存性パーソナリティ障害に入る可能性が高いです。」
私たちは、えーと、それは何ですか?
そこで、検索に行って理解しました
-捨てられるのが怖い
私たちの幸せを他の人に託してください。
他の人がいないときや一緒にいるとき、彼らは孤独を感じます。
これだけを読んで、ショックを受けました。
なぜなら、私の彼女がこんなに重いとは本当に知らなかったからです
私たちは旅行するたびに、いつも彼にメールを送ろうとしましたが、彼は寂しすぎると感じるまで彼女の報告を待たなければならないと言っていました。
P. S.医者に相談することは、うつ病とは異なります。
この状態の友達や誰かいますか?
いくつかの提案と出口を共有してください。🥹🥹🥹
จากที่เราไปอ่านและลองเรียบเรียงให้เข้าใจง่าย ๆ “DPD คือ” Dependent Personality Disorder หรือ “โรคบุคลิกภาพพึ่งพา” เป็นรูปแบบบุคลิกภาพที่คน ๆ หนึ่งพึ่งพาคนใกล้ชิดมากเป็นพิเศษ โดยเฉพาะเรื่องการตัดสินใจ ความมั่นใจ และความรู้สึกปลอดภัย จนทำให้เกิดความกลัวการถูกทิ้งอย่างแรง และรู้สึกอยู่คนเดียวไม่ค่อยได้ สิ่งที่อยากชวนสังเกต (แบบไม่ตีตรากัน) ว่ามีแนวโน้ม DPD ไหม - ต้องการให้คู่/คนสนิท “อยู่ด้วยตลอด” หรืออยากรู้ว่าอีกฝ่ายทำอะไรกับใครตลอดเวลา - ไม่ค่อยกล้าตัดสินใจเอง ต้องให้ช่วยเลือก ช่วยยืนยัน หรือขออนุญาตก่อน - พอเราออกไปเจอเพื่อน/ทำกิจกรรมของตัวเอง เขาอาจรู้สึกโดดเดี่ยว เครียด หรือคิดไปไกลว่า “เดี๋ยวก็ทิ้งเรา” - บางคนจะพยายามทำทุกอย่างเพื่อรักษาความสัมพันธ์ไว้ เช่น ยอมหมดทุกอย่าง หรือกลับกันอาจงอแง/น้อยใจบ่อยเพื่อให้อีกฝ่ายอยู่ หลายคนสงสัยว่า Dependent Personality Disorder คือซึมเศร้าไหม: โดยรวม “ไม่เหมือนกัน” ค่ะ ซึมเศร้ามักเป็นอารมณ์เศร้า หมดแรง สิ้นหวังต่อเนื่องเป็นหลัก แต่ DPD จะเด่นที่ “ความพึ่งพา + กลัวการถูกทิ้ง + ต้องการการยืนยันจากคนสำคัญ” (แต่ก็สามารถเกิดร่วมกันได้ จึงควรให้ผู้เชี่ยวชาญประเมิน) ถ้าเราเป็นคนรัก/คนใกล้ชิด ควรรับมือยังไงไม่ให้เหนื่อยทั้งคู่ 1) คุยให้ชัดว่า “เรารักนะ แต่เราต้องมีเวลาของตัวเอง” พูดด้วยน้ำเสียงปลอดภัย ไม่ประชด ไม่ขู่เลิก 2) ตั้งขอบเขตเรื่องการรายงานตัว เช่น ตกลงกันว่าไปเที่ยวจะทักช่วงไหนบ้าง (เช้า-เย็น หรือก่อนนอน) แทนการตอบตลอดทั้งวัน เพราะการตอบตลอดอาจยิ่งทำให้เขาฝึกพึ่งพามากขึ้น 3) ทำ “แผนตอนเราไม่อยู่” ชวนเขาหากิจกรรมที่ทำแล้วรู้สึกมีตัวตน เช่น ออกกำลังกาย งานอดิเรก นัดเพื่อน/ครอบครัว หรือเรียนคอร์สสั้น ๆ ให้มีพื้นที่ของตัวเอง 4) สื่อสารด้วยประโยคสะท้อนความรู้สึก เช่น “เรารู้ว่าเธอกลัวอยู่คนเดียว” แล้วค่อยต่อด้วย “แต่การที่เราไปเจอเพื่อน ไม่ได้แปลว่าเราไม่รักเธอ” 5) เลี่ยงการปลอบแบบรับประกันเกินจริง เช่น “ฉันจะไม่ไปไหน” เพราะพอทำไม่ได้จริง เขาจะยิ่งกลัวและยิ่งพัง สัญญาณที่ควรชวนไปพบผู้เชี่ยวชาญ - ความกลัวการถูกทิ้งรุนแรงจนกระทบงาน/การนอน/การใช้ชีวิต - มีพฤติกรรมควบคุม ติดตาม หรือทะเลาะหนักทุกครั้งที่เราแยกไปทำกิจกรรม - ความสัมพันธ์เริ่มอึดอัด รู้สึกผิดตลอด หรือเราเริ่มต้อง “ตัดเพื่อน/ตัดชีวิตตัวเอง” เพื่อให้เขาสบายใจ สุดท้ายอยากย้ำว่า การอ่านว่า “Dependent Personality Disorder โรคบุคลิกภาพพึ่งพา” แล้วรู้สึกตรง ไม่ได้แปลว่าเป็นแน่ ๆ นะคะ แต่ถ้ามันทำให้ทั้งคู่ทุกข์ การคุยกันเรื่องขอบเขต + ฝึกความมั่นคงทางใจ และไปปรึกษานักจิตวิทยา/จิตแพทย์ร่วมกัน จะช่วยให้ความสัมพันธ์กลับมาเบาลงได้มากจริง ๆ
