The way we walk now is really the right way?
Ever wonder if this corridor is really the right way?
Tan once asked himself this question when he found the burnout and didn't know if the walkway was really what he wanted to do.
It is very normal for everyone to ask this question to themselves.
It reminds us of the Lost lyrics of BTS.
"Is this road really the right one?" Is this the path? Everyone used to ask themselves this way.
"Maybe I'll find the way when I get lost." Maybe if I get lost, I'll find the right way. It's like trying and wrong, seeing new angles of life, sometimes things that we think are wasting time, but it's actually getting closer and closer to the right path.
"To find the right path... maybe we need to be lost first." Maybe to find the real path, we have to be lost before. Lost is a "step," not a failure, because even if it goes wrong, it's still a step forward.
Indecision is part of growth.
And every step, whether lost or not, always takes us forward.
ถ้าคุณเสิร์ชคำว่า Dare to be Wild แล้วรู้สึกมัน “โดน” แบบบอกไม่ถูก เราเข้าใจเลย เพราะสำหรับฉันมันไม่ใช่แค่คำเท่ ๆ แต่เป็นท่าทีต่อชีวิตช่วงที่เริ่มไม่แน่ใจว่าตัวเองกำลังเดินไปถูกทางไหม โดยเฉพาะตอนหมดไฟ เหนื่อยง่าย ทำอะไรเดิม ๆ แล้วใจไม่ขยับ ในมุมของฉัน Dare to be Wild แปลว่า “กล้าที่จะใช้ชีวิตแบบไม่ต้องเป๊ะ” กล้าออกจากเส้นทางที่คนอื่นวางไว้ให้สักนิด กล้าลองไปในทางที่ยังไม่แน่ใจ 100% เหมือนภาพทางเดินไม้ที่ทอดยาวไปสู่แสงสว่าง—เรามองไม่เห็นปลายทางชัด ๆ แต่ยังค่อย ๆ เดินได้ หรือเหมือนตอนยืนบนบันไดเลื่อนแล้วถามตัวเองว่า Is this road really the right one? คำถามนี้ไม่ได้แปลว่าเราล้มเหลว แค่แปลว่าเรากำลัง “ตื่น” กับชีวิต ถ้าตอนนี้คุณกำลังหลง ๆ อยู่ ลองเช็กตัวเองด้วยคำถามง่าย ๆ (ฉันใช้จริงแล้วช่วยได้มาก) 1) ช่วงนี้ฉันเหนื่อยเพราะ “งานหนัก” หรือเหนื่อยเพราะ “ฝืนใจ”? ถ้าแค่หนัก อาจต้องพัก/จัดระบบ แต่ถ้าฝืนใจบ่อย ๆ อาจต้องทบทวนทิศทาง 2) มีช่วงเวลาไหนที่ทำแล้วลืมเวลาไหม? สิ่งนั้นอาจเป็นเข็มทิศเล็ก ๆ ของเรา 3) ถ้ากลับไปเริ่มใหม่ได้ ฉันอยากลองอะไรที่ไม่เคยลอง? คำตอบมักซ่อนความกล้าของเราไว้ วิธี “dare” แบบไม่ต้องเสี่ยงสุดโต่งที่ฉันแนะนำคือทำเป็นการทดลอง 2–4 สัปดาห์ เช่น - ทดลองตารางชีวิตใหม่: ตื่นเช้าขึ้น 30 นาทีเพื่อเดินเงียบ ๆ หรือเขียนบันทึก - ทดลองสกิลใหม่: เรียนคอร์สสั้น ๆ ทำโปรเจกต์เล็ก ๆ หลังเลิกงาน - ทดลองสังคมใหม่: ไปกิจกรรมที่ไม่คุ้น เคารพความกลัว แต่ไม่ให้มันขับรถแทนเรา สำคัญมาก: การหลงทางไม่ใช่การถอยหลัง มันคือขั้นตอนหนึ่งของการหา “ทางที่ใช่” เหมือนถือเข็มทิศไว้ในมือ ต่อให้ฟ้าพร่า ๆ เราก็ยังอ่านทิศได้จากความรู้สึกที่ซื่อสัตย์กับตัวเอง สุดท้าย ถ้าคุณยังไม่แน่ใจ ให้อนุญาตตัวเอง “ไม่แน่ใจ” ได้ก่อน บางที Dare to be Wild อาจเริ่มจากก้าวเล็ก ๆ ที่เรากล้าพาตัวเองออกจากที่เดิม แล้วค่อย ๆ เดินไปหาแสงสว่างของเราเอง