#SingleMother#StrongWoman#MotherLove#HardLife#Stre

ตอนที่ 1 : เช้าตรู่ของความอดทน

ยามเช้าตรู่ของเมืองเล็ก ๆ แห่งหนึ่งในประเทศจีน อากาศยังเย็นและเงียบ เสียงรถยนต์ยังมีไม่มาก ถนนสายเก่าที่เต็มไปด้วยรอยแตกเล็ก ๆ ดูเหมือนยังไม่ตื่นจากการหลับยาวของคืนที่ผ่านมา ไฟถนนสีส้มสลัวส่องแสงลงบนร่างของหญิงคนหนึ่งที่กำลังก้มหน้า จัดเรียงของอยู่ข้างรถเข็นอาหารเก่า ๆ

เธอชื่อ “หลินเหม่ย”

หลินเหม่ยอายุประมาณสี่สิบปี ใบหน้าของเธอมีร่องรอยของกาลเวลา ไม่ใช่จากความแก่ชรา แต่จากความเหน็ดเหนื่อยที่สะสมมานานหลายปี ผิวของเธอไม่ได้ขาวเนียนเหมือนในโฆษณา แต่เป็นผิวของคนทำงานกลางแดด กลางลม และกลางความจริงของชีวิต ดวงตาของเธอดูเหนื่อยล้า แต่ยังคงมีแววแน่วแน่บางอย่างที่ไม่เคยหายไป

เช้าวันนี้ เช่นเดียวกับทุกวัน หลินเหม่ยสวมเสื้อสีแดงซีดตัวเดิม เสื้อสีแดงที่เธอใส่เกือบทุกวัน ไม่ใช่เพราะเธอมีเสื้อไม่พอ แต่เพราะเสื้อตัวนี้เป็นของชิ้นแรกที่เธอซื้อให้ตัวเอง หลังจากตัดสินใจเริ่มต้นชีวิตใหม่ในฐานะแม่เลี้ยงเดี่ยว สีแดงสำหรับเธอไม่ใช่สีของความสวยงาม แต่เป็นสีของการเตือนใจ ว่าเธอต้องเข้มแข็ง ต้องยืนอยู่ได้ และต้องไม่ยอมแพ้

บนรถเข็นคันเล็กมีหม้อซุป กล่องเส้น แป้ง หอมซอย และอุปกรณ์ทำอาหารที่ดูเก่าแต่สะอาด หลินเหม่ยเช็ดขอบหม้ออย่างตั้งใจ เธอทำทุกอย่างด้วยความระมัดระวัง เพราะอาหารที่เธอขายไม่ใช่แค่ของกิน แต่มันคือรายได้เพียงทางเดียวของครอบครัว

ไม่ไกลจากรถเข็น มีเด็กผู้หญิงสองคนนั่งอยู่บนเก้าอี้พับตัวเล็ก เด็กคนโตอายุประมาณสิบสองปี ชื่อ “หลินซิน” ใบหน้าของเธอคล้ายแม่ ดวงตาโตและดูเป็นผู้ใหญ่เกินวัย ส่วนเด็กคนเล็กอายุเจ็ดปี ชื่อ “หลินอวี้” เธอยังมีแววซุกซน แต่ก็เรียนรู้ที่จะเงียบและอดทนเร็วกว่าที่เด็กควรจะเป็น

“หนาวไหมลูก” หลินเหม่ยถามเบา ๆ โดยไม่หันหน้าไป

หลินซินส่ายหัว “ไม่ค่ะ แม่ หนูดูน้องได้”

หลินเหม่ยพยักหน้า เธอไม่ได้พูดอะไรต่อ เพราะคำพูดบางคำก็ไม่จำเป็นในครอบครัวนี้ ทุกคนรู้หน้าที่ของตัวเองดีเกินไป

หลายปีก่อน หลินเหม่ยไม่ได้คิดว่าชีวิตจะเป็นแบบนี้ เธอเคยมีบ้าน มีสามี และมีความฝันเล็ก ๆ ที่เรียบง่าย เธอเคยเชื่อว่าถ้าขยันและซื่อสัตย์ ชีวิตจะตอบแทน แต่ความจริงไม่เคยสัญญาอะไรกับใคร

หลังจากการหย่าร้าง เธอไม่ได้รับอะไรติดตัวมามากนัก นอกจากลูกสาวสองคนและภาระทั้งหมด สามีเก่าหายไปจากชีวิตของพวกเขา เหมือนเป็นเพียงความทรงจำที่เจ็บปวด หลินเหม่ยไม่เคยพูดถึงเขาต่อหน้าลูก เธอเลือกที่จะให้ลูกจดจำแค่ความรัก ไม่ใช่ความขมขื่น

เสียงรถคันแรกของวันแล่นผ่านไป หลินเหม่ยเริ่มเปิดเตา ไฟสีน้ำเงินลุกขึ้นอย่างเงียบ ๆ กลิ่นซุปอ่อน ๆ ลอยออกมาในอากาศเย็น เธอสูดลมหายใจลึก ๆ เหมือนกำลังเตรียมตัวรับมือกับวันใหม่

ลูกค้าคนแรกเป็นชายวัยกลางคน เขาหยุดรถจักรยานยนต์และมองเมนูเล็ก ๆ ที่ติดอยู่ข้างรถเข็น

“เหมือนเดิมครับ” เขาพูด

หลินเหม่ยพยักหน้า มือของเธอเคลื่อนไหวอย่างคล่องแคล่ว ราวกับร่างกายจำขั้นตอนได้เองโดยไม่ต้องคิด นี่คือผลของการทำงานซ้ำ ๆ ทุกวัน ไม่มีวันหยุด ไม่มีวันป่วย เพราะถ้าเธอหยุด รายได้ก็หยุดด้วย

ระหว่างที่รอลูกค้า หลินเหม่ยมองไปที่ลูกสาวทั้งสอง หลินซินกำลังช่วยน้องทำการบ้าน หลินอวี้ถือดินสอผิดวิธี แต่ตั้งใจเขียนทุกตัวอักษร ภาพตรงหน้านี้ทำให้หัวใจของเธออ่อนลงเล็กน้อย

เธอไม่รู้ว่าชีวิตในอนาคตจะเป็นอย่างไร ไม่รู้ว่าลูกจะได้เรียนต่อสูงแค่ไหน หรือจะหลุดพ้นจากถนนสายนี้หรือไม่ แต่สิ่งหนึ่งที่หลินเหม่ยรู้แน่ชัด คือวันนี้ เธอต้องยืนอยู่ตรงนี้ ต้องขายอาหาร ต้องอดทน และต้องสู้

เพราะเธอไม่สู้เพื่อตัวเองเพียงคนเดียว

เธอสู้เพื่อลูก

เพื่อความหวัง

และเพื่อวันหนึ่ง…ที่เด็กผู้หญิงสองคนนี้จะไม่ต้องยืนริมถนนเหมือนเธอ

เสื้อสีแดงของหลินเหม่ยไหวเบา ๆ ตามลมเช้า

มันไม่ใช่เสื้อของคนที่ยอมแพ้

แต่มันคือเสื้อของผู้หญิงธรรมดา

ที่กำลังใช้ทั้งชีวิต เพื่อปกป้องหัวใจดวงเล็ก ๆ สองดวง