Never understood this word until reading this book!!
"Look at the world as it is."
Until found this book!!
When we see something happening in life, there are people who look at the world in two ways: positive, negative.
But this book says that if we look positive, we expect to find good things. When it doesn't work, we suffer.
But if we look negative, we will suffer.
The book says to look at the world as it is, not to hope for what it will be like, just to look at it.
I read it like I woke up.
We are very emotional lately.
It's about yourself, it's about other people.
It makes us unhappy at all.
After reading it now, it's like a heart.
It got an idea. This book was just printed. Impressive.
ตอนแรกเราเองก็สงสัยคำว่า “play safe” เหมือนกัน เพราะเห็นใช้ได้หลายบริบทมาก บางทีเหมือนชม บางทีก็เหมือนเตือน พอไปอ่านหนังสือ Never Play It Safe (Chase Jarvis) แล้วมันทำให้เราเชื่อมโยงคำนี้กับ “มองโลกตามโลกที่เป็นอยู่” ได้ชัดขึ้น Play safe แปลตรงๆ คือ “เล่นแบบปลอดภัย / ทำอะไรแบบไม่เสี่ยง” เช่น เลือกทางที่ชัวร์ๆ ไม่ออกนอกกรอบ ไม่พลาดแน่ แต่ในชีวิตจริงมันมีโทนซ่อนอยู่ด้วย บางคนพูดเพื่อหวังดี เช่น “ระวังไว้ก่อนก็ดี” แต่บางครั้งมันคือการย้ำให้เราอยู่ในพื้นที่เดิมๆ จนไม่กล้าลองอะไรใหม่เลย สิ่งที่เราได้จากเล่มนี้คือ เขาไม่ได้บอกให้เราบ้าบิ่นนะ แต่ชวนคิดว่าเรา “กำลัง play safe เพราะกลัวอะไร” มากกว่า กลัวผิดพลาด กลัวโดนตัดสิน กลัวไม่เก่งพอ ซึ่งพอมองให้ตามที่เป็นอยู่ (ไม่เติมเรื่องในหัวเพิ่ม) เราจะเห็นชัดว่า ความกลัวมันเป็นแค่ความรู้สึกหนึ่ง ไม่ใช่คำทำนายอนาคต อีกประโยคที่ชอบมากคือแนวคิดว่า “โลกนี้เป็นภาพสะท้อน” แบบพอเราเครียด โลกทั้งใบก็ดูหนักไปหมด พอเราใจเย็น โลกเดิมๆ กลับดูรับมือได้ขึ้น เวลาเราอารมณ์สวิง เรามักตีความทุกอย่างแรงกว่าความจริง เช่น แค่คนพิมพ์สั้นๆ ก็คิดว่าเขาไม่โอเคกับเรา แล้วก็ทุกข์เอง ส่วนคำคมแนว “โลกจะดีขึ้นเมื่อไม่มีสิ่งใด…” เราว่าหลายคนตั้งใจสื่อว่า โลกดีขึ้นเมื่อ “ไม่มีความคาดหวัง/ไม่มีอคติ/ไม่มีการเปรียบเทียบ” (แล้วแต่บริบท) ซึ่งมันเข้ากับบทในหนังสือมาก เพราะถ้าเรามองบวกแบบคาดหวัง พอมันไม่เป็นไปตามนั้นเราก็เจ็บ แต่ถ้ามองโลกตามที่เป็นอยู่ เราจะเห็นว่า สิ่งที่เกิดขึ้นก็แค่ “เกิดขึ้น” แล้วเราค่อยเลือกตอบสนอง แล้วคำว่า “ไม่ต้องพูดไรเยอะ ถือว่าเรารู้มือ” ในมุมเรา ใช้ได้กับการตั้งขอบเขตแบบสุภาพ คือไม่ต้องอธิบายยืดยาวให้คนที่ไม่พร้อมฟัง เรารู้ทันว่าอะไรทำให้ใจเราเสียพลัง ก็เลือกเงียบ เลือกถอย และกลับมาดูแลตัวเองแทน สรุปคือ หลังอ่านเล่มนี้ เราไม่ได้เลิก play safe แบบสุดโต่ง แต่เราเริ่มแยกออกว่า “ความปลอดภัย” ไหนที่จำเป็น (เพื่อสุขภาพ/การเงิน/ความสัมพันธ์) และ “ความปลอดภัย” ไหนที่เป็นข้ออ้างของความกลัว พอเห็นตามจริง มันฮีลใจแบบแปลกๆ เพราะไม่ต้องฝืนบวก แต่ก็ไม่จมลบ
