แด่พ่อผู้ล่วงลับ

🪷 ความรักของพ่อที่ยังอยู่ในใจ 🪷

ตั้งแต่วันแรกที่ลืมตาดูโลก หนูก็ได้เรียนรู้ว่ามีใครบางคนคอยยืนอยู่ข้าง ๆ โดยไม่เคยห่างไกล คนคนนั้นคือ “พ่อ”

พ่อไม่ใช่คนที่พูดหวาน ไม่ใช่คนที่พร่ำบอกรัก แต่พ่อเป็นคนที่ทำให้หนูสัมผัสถึงความรักได้จากการกระทำเล็ก ๆ ทุกวัน พ่อคือคนที่คอยไปรับไปส่งหนูที่โรงเรียน แม้แดดจะร้อนจนแผดเผา หรือฝนจะตกจนถนนเปียกแฉะ แต่พ่อก็ยืนรอพร้อมรอยยิ้มและร่มคันหนึ่งเสมอ

พ่อคือคนที่เข้าครัวทำอาหารให้ แม้อาจไม่หรูหรา แต่เต็มไปด้วยความตั้งใจ อาหารที่พ่อทำจึงเป็นรสชาติที่อร่อยที่สุดในโลก พ่อคือคนที่คอยตามใจหนูในสิ่งเล็ก ๆ ที่อยากได้ แค่เห็นหนูยิ้ม พ่อก็ดูเหมือนจะมีความสุขมากกว่าหนูเสียอีก

ภาพที่พ่อยืนกางร่มให้หนูเดิน ไม่ยอมให้ไหล่หนูเปียกแม้เพียงนิด แต่กลับปล่อยให้แขนของพ่อชุ่มไปด้วยหยดฝน ภาพเหล่านั้นยังติดตรึงอยู่ในความทรงจำอย่างไม่มีวันลบเลือน

แต่วันนี้… พ่อไม่ได้อยู่ตรงนี้แล้ว เสียงหัวเราะ เสียงเรียกชื่อ ความอบอุ่นที่เคยอยู่ใกล้กลับกลายเป็นเพียงความทรงจำในหัวใจ พ่อจากไป ทิ้งไว้เพียงช่องว่างที่ไม่มีสิ่งใดมาแทนที่ได้

แม้จะเจ็บปวดแค่ไหน แต่ในความเศร้าก็ยังเต็มไปด้วยความรัก ความทรงจำของพ่อไม่เคยหายไปไหน มันยังคงอยู่ในรอยยิ้ม ในแววตา และในหัวใจของหนูเสมอ พ่ออาจไม่ได้เดินเคียงข้างหนูอีกแล้ว แต่ความรักที่พ่อมอบให้นั้นยังคงโอบกอดหนูอยู่ทุกวัน และเมื่อเงยหน้ามองท้องฟ้า หนูก็เหมือนได้ยินเสียงพ่อแผ่วเบา “ไม่ต้องห่วงนะ พ่อยังอยู่ตรงนี้เสมอ”

🌳 เงาร่มของพ่อ🌳

เงาร่มที่กางเหนือศีรษะ

ยังคงอบอุ่นในความทรงจำ

แม้สายฝนพรำ พ่อก็ยอมเปียก

เพื่อให้หนูก้าวไปโดยไม่สั่นไหว

มือที่เคยประคองจานข้าว

กลิ่นอ่อน ๆ ของครัวบ้าน

วันนี้กลายเป็นรสชาติแห่งหัวใจ

ที่ไม่มีใครปรุงได้เหมือนพ่อ

เสียงรถที่เคยจอดรอหน้าโรงเรียน

ยังดังก้องอยู่ในความเงียบ

ทุกครั้งที่หันมองทางเก่า