ปล่อยให้เขมรรุกล้ำ? ข้อเท็จจริง vs ดราม่าการเมือง
ที่ผ่านมาตลอดช่วงยี่สิบกว่าปี ตั้งแต่มีการทำ MOU43 ในวันที่ 14 มิถุนายน 2543 บริเวณพื้นที่พิพาทอย่างช่องอานม้า ถูกยอมรับจากทั้งไทย-กัมพูชาให้เป็น "จุดผ่อนปรนการค้า"
ซึ่งประชาชนคนไทยได้ขายสินค้าในการดำรงชีวิตให้กับชาวบ้านฝั่งกัมพูชา ไม่ว่าจะ นม มะพร้าว น้ำดื่ม รวมถึงอาหารและเครื่องดื่มที่ชาวกัมพูชาแวะเวียนมากิน สร้างรายได้ให้กับชาวบ้านในพื้นที่ฝั่งไทยมาตลอดหลายสิบปี
นั่นคือ เหตุผลที่ตลอด 20 กว่าปีที่ผ่านมา ทั้งผู้นำและกองทัพไทย ไม่ได้จะไปคาดคั้นเอาเป็นเอาตายกับการเข้ามาของฝั่งกัมพูชาในพื้นที่พิพาท เพราะชาวบ้านทั้งสองประเทศต่างได้ประโยชน์
หากไม่จำเป็น คงไม่มีใครที่อยากจะรบราฆ่าฟันกัน เสียทั้งชีวิตของพลเรือน ทั้งทรัพย์สินเงินทอง สู้แต่ละฝ่ายยอมลดความตึงเครียด แล้วเอาพื้นที่พิพาทนั้นมาทำจุดผ่อนปรนการค้า ให้พลเมืองระหว่างสองประเทศได้ค้าขายมีงานทำ มีรายได้เสียจะดีกว่า
แต่ทุกอย่างมี "ขอบเขต" และ "เส้นแบ่งที่ไม่อาจยอมให้ข้ามได้"
เมื่อปัจจุบันกัมพูชาแสดงเจตนาชัดเจนที่ต้องการเอาพื้นที่ปราสาทและจุดยุทธศาสตร์เป็นของตน โดยเอาศาลโลกมาข ู่และกดดันไทย รวมถึงมีปฏิบัติการทางทหารในพื้นที่พิพาท
ซึ่งนั่นคือ "เส้นแบ่ง" ที่กองทัพไทยและรัฐบาลไทยไม่อาจผ่อนปรนให้ได้
เมื่อกัมพูชาข้ามเส้นนั้นมา การอยู่ร่วมกันอย่างสันติ ก็ไม่อาจจะเป็นไปได้ เพราะไทยเราคงไม่ยอมให้ใครมารุกล้ำอธิปไตยแน่นอน
---
ปัญหาคือ ไทยเรามี "กลุ่มสุดโต่ง" อยู่ 2 จำพวก
1. [พวกซ้ายสุดโต่ง]
มักจะชูหลักการว่าเส้นเขตแดนเป็น "เรื่องสมมติ" ไม่ชอบให้มีความขัดแย้งหรือกรณีพิพาท และมักมีอคติกับแนวคิดชาตินิยมและกองทัพมาโดยตลอด
ซ้ายสุดโต่งจะโจมตีว่ากองทัพปั่นกระแสคลั่งชาติและเอาเป็นเอาตายกับเส้นเขตแดนที่เป็นเรื่องสมมติ ทั้งที่ไม่ได้ดูเลยว่าไทยคือฝ่ายที่ทำต ามกฎกติการะหว่างประเทศ และโดนคุกคามจากฝั่งตรงข้าม
2. [พวกขวาสุดโต่ง]
พวกนี้ก็จะมีแนวคิดว่า "ไม่มีพื้นที่พิพาท" เราประกาศเส้นเขตแดนตรงไหน ต้องเป็นของเราโดยไม่มีข้อแม้ และไม่ต้องสนใจฝ่ายตรงข้ามหรือประชาชนตามแนวชายแดนว่าจะใช้ชีวิตอยู่กันอย่างไร
โดยพวกขวาสุดโต่งกำลังออกมาโจมตีรัฐและผู้นำกองทัพในอดีต ว่าปล่อยให้ชาวกัมพูชา เข้ามาตั้งตลาด มาค้าขายในช่องอานม้าได้อย่างไรตั้งหลายสิบปี ทำไมไม่ใช้กำลังขับไล่ออกไปให้หมด
---
ทั้งสองกลุ่มต่างมีวาระทางการเมืองของตน ขณะที่คนในสังคมไทยเอง ก็ควรจะ "รู้เท่าทัน" พวกเขา
[ไทยเราไม่ได้อ่อนแอ] และ [ไม่เคยอ่อนแอ] แต่เราเห็นแก่สันติสุขและประโยชน์ของพี่น้องประชาชนทั้งสองประเทศ เราใช้ไม้นวมมาตลอด ถ้อยทีถ้อยอาศัยเพื่อจะอยู่ร่วมกันอย่างสันติ
แต่เมื่อวันหนึ่งฝ่ายตรงข้าม "ล้ำเส้น" และตอบสนองท่าทีฉันมิตรของเรา แบบได้คืบเอาศอก วันนั้นก็ถึงวันที่ต้องแสดงให้เขาเห็นประโยคที่ว่า ..."ไทยนี้รักสงบแต่ถึงรบไม่ขลาด"
บทความโดย
กิตติธัช ชัยประสิทธิ์
The Structure's Content Director
ตลอดระยะเวลากว่า 20 ปีหลังการลงนาม MOU43 เมื่อวันที่ 14 มิถุนายน 2543 บริเวณพื้นที่พิพาทช่องอานม้า ได้กลายเป็นจุดผ่อนปรนทางการค้าระหว่างไทยกับกัมพูชา ซึ่งช่วยส่งเสริมการค้าขายและสร้างรายได้ให้กับชาวบ้านสองฝั่งชายแดนโดยเฉพาะสินค้าอุปโภคบริโภค เช่น นม มะพร้าว และน้ำดื่ม นอกจากนี้ การอยู่ร่วมกันอย่างสันติในพื้นที่นี้แสดงให้เห็นถึงความพยายามของทั้งสองประเทศในการรักษาความสัมพันธ์ที่ดีและความมั่นคงชายแดน อย่างไรก็ตาม เมื่อเวลาผ่านไป ความขัดแย้งทางการเมืองและการทหารก็ได้ยกระดับขึ้น โดยเฉพาะเมื่อฝ่ายกัมพูชาเริ่มมีท่าทีขยายอำนาจเข้ามายังพื้นที่พิพาทและใช้ศาลโลกเพื่อกดดันไทย ซึ่งถือเป็นเส้นแบ่งที่รัฐบาลไทยและกองทัพยอมรับไม่ได้ เพราะเป็นการละเมิดอธิปไตยที่ชัดเจน ส่งผลกระทบต่อความมั่นคงและสิทธิเชิงอธิปไตยของไทย ความเห็นที่แตกต่างในสังคมไทยแบ่งเป็นสองขั้ว ได้แก่ ฝ่ายซ้ายสุดโต่งที่มองว่าเส้นเขตแดนเป็นเรื่องสมมติ ไม่ควรมีความขัดแย้ง และฝ่ายขวาสุดโต่งที่เน้นย้ำว่าไม่มีพื้นที่พิพาทและต้องรักษาเส้นเขตแดนอย่างเด็ดขาด ขณะที่ฝ่ายรัฐและทหารเลือกแนวทางการใช้ไม้นวมและการเจรจาเพื่อรักษาสันติภาพ แต่พร้อมตอบโต้เมื่อมีการล้ำเส้นอย่างชัดเจน สำหรับผู้อ่านที่สนใจความคลี่คลายของสถานการณ์นี้ ควรติดตามความเคลื่อนไหวของรัฐบาลทั้งสองประเทศ ร่วมชั่งน้ำหนักข้อมูลจากหลากหลายฝ่าย และตระหนักถึงผลกระทบที่เกิดขึ้นกับคนชายแดนซึ่งต้องการความสงบสุขและความมั่นคงในชีวิตประจำวัน ทั้งนี้ การรักษาสันติภาพและอธิปไตยไม่เพียงแต่เกี่ยวข้องกับกองทัพและการเมือง แต่ยังสัมพันธ์กับความเป็นอยู่ของประชาชนและความร่วมมือระหว่างประเทศในภูมิภาคอาเซียนอีกด้วย ด้วยความซับซ้อนของปัญหา การแก้ไขต้องใช้ความเข้าใจในหลักกฎหมายระหว่างประเทศ ความอดทน และการเจรจาเพื่อสร้างความสมดุลระหว่างผลประโยชน์ของชาติและสันติสุขต่อประชาชนในพื้นที่ชายแดน ทั้งนี้ "ไทยนี้รักสงบแต่ถึงรบไม่ขลาด" จึงเป็นคำขวัญที่สะท้อนจิตใจของชาติในสถานการณ์วิกฤตเช่นนี้อย่างแท้จริง
ดูความคิดเห็นเพิ่มเติม