เวลาเห็นชื่อ “ฑณา เกิดทอง” ถูกค้นหาและถูกพูดถึงในข่าวอาชญากรรมหนัก ๆ สิ่งที่ตามมาทุกครั้งคือบรรยากาศการเสพข่าวที่ตึงเครียดมาก และอีกภาพคุ้นตาคือไมโครโฟนรุมล้อมผู้ต้องหา พร้อมคำถามเดิม ๆ อย่าง “สำนึกผิดไหม” หรือ “อยากขอโทษญาติผู้เสียชีวิตไหม” ซึ่งประเด็นนี้เองที่ ผศ.ดร.วันวิชิต บุญโปร่ง ออกมาวิพากษ์ว่าเป็นคำถามที่มักง่าย และทำให้ข่าวกลายเป็นดราม่ามากกว่าข้อเท็จจริง จากมุมคนอ่านข่าวทั่วไป เรารู้สึกได้ว่าคำถามลักษณะนี้มักทำให้สังคม “หลงโฟกัส” ไปที่อารมณ์และคำพูดปลายไมค์ มากกว่าความเข้าใจภาพรวมของคดี เช่น กระบวนการสืบสวน หลักฐานที่ยืนยันข้อเท็จจริง ช่องโหว่ที่ทำให้เหตุรุนแรงเกิดขึ้นได้ หรือบทเรียนด้านความปลอดภัยที่สังคมควรได้กลับไปจริง ๆ บางครั้งคำขอโทษก็กลายเป็นเหมือน “ฉากจบ” ให้ข่าวดูครบสูตร ทั้งที่ความจริงความยุติธรรมของผู้เสียหายไม่ได้จบตรงนั้น เหตุผลที่นักวิชาการหลายคนตั้งข้อสังเกต คือผู้ก่อเหตุร้ายแรงอาจไม่อยู่ในภาวะที่จะสื่อสารความสำนึกได้อย่างแท้จริง หรืออาจพูดเพื่อลดแรงกดดันเฉพาะหน้า การเปิดพื้นที่ให้พูด “ย้อนแย้ง” กับสิ่งที่ทำ จึงยิ่งกระแทกความรู้สึกคนฟัง โดยเฉพาะญาติผู้เสียชีวิต และอาจกลายเป็นการทำร้ายซ้ำทางอ้อม ถ้าจะทำให้การรายงานข่าวคดีที่คนค้นหาอย่าง “ฑณา เกิดทอง” มีประโยชน์ต่อสังคมมากขึ้น ส่วนตัวคิดว่าสื่ออาจหันไปถาม/เล่าในสิ่งที่คนดูควรรู้เพื่อป้องกันเหตุซ้ำ เช่น - ไทม์ไลน์คดีที่ชัดเจน (เกิดอะไรขึ้น ที่ไหน เมื่อไร) - สรุปข้อกล่าวหาและขั้นตอนกระบวนการยุติธรรมแบบเข้าใจง่าย - การคุ้มครองสิทธิผู้เสียหายและการไม่เปิดเผยรายละเอียดที่กระทบศักดิ์ศรี - ประเด็นเชิงระบบ เช่น การแจ้งเหตุ การติดตามคดี กลไกช่วยเหลือผู้เสี่ยงอันตราย สุดท้าย ต่อให้สังคมอยากได้ “คำขอโทษ” แค่ไหน ก็ไม่ควรแลกด้วยการทำข่าวที่เน้นฉากสะเทือนอารมณ์จนลืมสาระหลัก ประเด็นที่ ผศ.ดร.วันวิชิต บุญโปร่ง พูดไว้เรื่อง “เลิกถามฆาตกรว่าสำนึกผิดหรือไม่” จึงเป็นเหมือนสัญญาณให้เราทบทวนร่วมกันว่า ข่าวอาชญากรรมควรพาไปสู่ความเข้าใจและการป้องกัน มากกว่าความสะใจหรือดราม่าชั่วขณะ