เรื่องเล่าของพี่เหว่า
"พี่เหว่า" คือชื่อเรียกนกดุเหว่าหรือกาเหว่าลายเพศเมีย ที่เคยบาดเจ็บตอนเด็กซึ่งได้ช่วยเหลือไว้และได้คืนสู่ธรรมชาติเมื่อสามสี่เดือนก่อน ทุก ๆ วันยังกลับมาหาพ่อทองมีเหมือนเดิมครับ
เพราะเคยบาดเจ็บตอนตกจากรัง พี่เหว่าจึงอยู่แต่ในกรงตั้งแต่เด็กจนโต พอเได้กลับคืนสู่ธรรมชาติ เธอจึงทำรังยังไม่เป็น หาอาหารยังไม่เก่ง คงต้องใช้เวลาอีกนานกว่าจะเรียนรู้เหมือนนกทั่วไปได้ พี่เหว่าจึงวนเวียนอยู่รอบบ้าน อาศัยเกาะกิ่งต้นไม้ติดชายคาไม้เป็นที่หลับนอน ส่วนอาหารยังมาขอพ่อทองมีทุกวันครับ
เพราะพี่เหว่าหากินยังไม่เก่ง หรืออาจจะหากินยังไม่เป็นเลย เธอจึงมาส่งเสียงเรียกให้เทอาหารให้ทุกวันวันละสองรอบเช้าเย็น เธอจะมาเกาะกิ่งไม้จุดเดิมประจำ แล้วคอยฟังเสียง พอได้ยินเสียงเปิดประตูบ้าน เธอจะแหกปากเรียกพ่อทองมีทันที เธอร้องเหมือนบ่นว่าพ่อออกมาช้า หนูหิวจะเป็นลมแล้ว
นกกาเหว่าตัวนี้ค่อนข้างฉลาดครับ นอกจากที่เคยเล่าว่าเธอจะเรียกพ่อทองมีทุกครั้งที่แมวขู่กันแล้ว เรื่องอาหาร เธอรู้ว่าไม่มีคนคงอดตุยแน่ เธอจึงมักคาบลูกตะขบมาหย่อนใส่มือพ่อทองมีด้วย สงสัยจะตั้งใจเอามาแลกกับอาหารครับ
เมื่อสัปดาห์ก่อน พ่อทองมีเปิดประตูห้องออกไปก็ตกใจเพราะพี่เหว่าบินเข้าบ้านมาเกาะบนขื่อแล้วร้องทักสองสามครั้ง เหมือนจะบอกอะไรบางอย่างแล้วก็บินไป พ่อทองมีนั้นไม่ได้คิดอะไร แต่วันต่อมา พี่เหว่าก็หายไป ไม่มาเรียกขออาหารเหมือนเก่า พ่อทองมีออกเดินเรียกรอบ ๆ บ้านซึ่งปรกติจะร้องตอบหรือบินมาหา แต่ก็เงียบ ไม่มีวี่แววเลย
แต่ผ่านไปสองวัน พี่เหว่าก็บินกลับมาร้องเรียกขออาหารทุกวันเหมือนเคย เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น พ่อทองมีคิดว่าเธอคงออกไปเที่ยวมา และช่วงกลางวันเมื่อสองวันที่แล้วขณะเดินอยู่ข้างบ้านก็ได้ยินเสียงนกกาเหว่าร้อง เมื่อแหงนมองบนต้นไม้ก็พบพี่เหว่าเกาะกิ่งไม้อยู่ และข้าง ๆ กันก็มีนกกาเหว่าอีกตัว สีดำ พอพ่อทองมีเดินเข้าไปใกล้ ทั้งคู่ร้องทักแล้วบินไป
สรุปว่า พี่เหว่ายังเป็นลูกสาวนก (ตัวแรก) ที่น่ารักเหมือนเดิม เธออาจจะอาศัยอยู่ข้างบ้านแบบนี้ไปทั้งชีวิต หาอาหารไม่เป็น ซึ่งก็ไม่เป็นปัญหาครับ สิ่งที่ดีคือเธอไม่โดนขังกรงทั้งชีวิต ได้กลับสู่ธรรมชาติอย่างที่ควรจะเป็นย่อมดีที่สุด
แต่กาเหว่าสีดำที่เจออยู่ด้วยกัน ซึ่งน่าจะเพศผู้ ตอนนี้ยังไม่มั่นใจว่าเพื่อนหรือแฟน! หรือพ่อทองมีอาจกำลังจะมีลูกเขยก็ได้ครับ! เอาไว้มีโอากาสจะพยายามถ่ายรูปมาอวดครับ
(พี่เหว่าคุ้นกับพ่อทองมี สามารถเอามือค่อย ๆ แตะตามตัวเบา ๆ ได้ ช่วงนี้พ่อทองมีจะทำที่กินอาหารให้เป็นจุดประจำ อาจจะต่อหลังคาเล็ก ๆ กันแดดกันฝนเผื่อด้วยครับ)
หลายคนเจอนกกาเหว่าร้องหรือเห็นบินวนแถวบ้านแล้วสงสัยว่า “เป็นลางอะไรไหม” หรือบางพื้นที่เรียกปน ๆ กันไปจนกลายเป็นคำค้นอย่าง “นกฉีกผ้าร้าย” ด้วย ส่วนตัวบ้านฉันเคยมีช่วงที่ได้ยินนกกาเหว่าร้องตอนกลางคืนเหมือนกัน ตอนแรกตกใจเพราะเสียงค่อนข้างแหลมและเรียกเป็นจังหวะซ้ำ ๆ พอไปอ่านเพิ่มถึงรู้ว่า บางทีเขาอาจร้องช่วงใกล้เช้ามืด/หัวค่ำ หรือเป็นช่วงฤดูผสมพันธุ์ เลยทำให้เรารู้สึกว่า “ร้องกลางคืน” ทั้งที่จริงอาจอยู่ในเวลาที่เงียบมากจนได้ยินชัด เรื่อง “นกกาเหว่า ความเชื่อ” ในไทยมีหลายแบบมาก บางคนเชื่อว่าได้ยินกาเหว่าร้องเป็นสัญญาณของฤดูกาล เปลี่ยนฝนเปลี่ยนร้อน หรือเป็นสัตว์ที่มาเตือนให้ระวัง แต่จากประสบการณ์คนเลี้ยง/ช่วยนกบาดเจ็บ จะเห็นอีกมุมว่าเขาเป็นนกที่ฉลาดและจำคนได้ โดยเฉพาะตัวที่คุ้นกับบ้านเรา ถ้าเคยได้รับอาหารหรือเคยถูกช่วยไว้ เขาจะกลับมาหาเป็นกิจวัตรจนเราคิดว่า “เหมือนมาเยี่ยม” มากกว่าจะเป็นลางอะไรเหนือธรรมชาติ ถ้าสังเกต “นกกาเหว่าตัวผู้” กับตัวเมีย (แบบที่เห็นพี่เหว่าในภาพระยะใกล้ ขนลายจุดสีน้ำตาลขาว ตาออกแดง ๆ) บางชนิดตัวผู้จะสีเข้มหรือดำกว่า และพฤติกรรมช่วงคัดคู่จะชัดขึ้น คือเริ่มมาเป็นคู่ เกาะกิ่งใกล้ ๆ กัน ร้องโต้ตอบกัน หรือบินตามกันสั้น ๆ รอบพื้นที่เดิม ๆ ถ้าที่บ้านเริ่มเห็นตัวสีดำมาอยู่ใกล้ ๆ ก็อาจเข้าช่วง “นกคัดคู” ได้เหมือนกัน แต่ก็ต้องดูต่อเนื่อง เพราะบางทีอาจเป็นแค่ตัวอื่นในพื้นที่มาแย่งอาหารหรือมาอาศัยจุดเกาะปลอดภัย สำหรับคนที่อยากได้ “ภาพนกกาเหว่า” แบบชัด ๆ แนะนำลองเฝ้าช่วงเช้าตรู่หรือเย็นใกล้เวลาที่เขามาขออาหาร/มาเกาะประจำ จุดสำคัญคืออย่าเข้าใกล้เร็ว ใช้ซูมแทน และหลีกเลี่ยงแฟลช เพราะทำให้นกตกใจได้ง่าย ถ้ามีนกที่ยังหัดหากินเองไม่เก่ง การทำ “จุดให้อาหาร” แบบมีหลังคาเล็ก ๆ กันฝนกันแดด (ตามไอเดียในเรื่องพี่เหว่า) จะช่วยให้เขากลับมากินเป็นที่ ลดการเข้าบ้านหรือบินชนกระจกได้ สุดท้าย ถ้าพบว่านกบาดเจ็บจริง ๆ ควรลดการจับเล่น แม้จะเชื่องจนแตะตัวได้ก็ตาม ให้พักในที่เงียบ อุ่น ปลอดภัย แล้วติดต่อหน่วยช่วยเหลือสัตว์ป่าหรือคนที่มีประสบการณ์ก่อนปล่อยคืนธรรมชาติ เพราะเป้าหมายคือให้เขากลับไปใช้ชีวิตบนกิ่งไม้ ใต้ใบไม้สีเขียว และค่อย ๆ เรียนรู้การหากินได้ด้วยตัวเองเหมือนนกทั่วไป
🥰👍