ทำไมเป็นไทรอยด์แล้วมีอาการแพนิค

หลายคนค้นว่า “ไทรอยด์จากความเครียด” เพราะเริ่มจากเครียดสะสม นอนน้อย ทำงานหนัก แล้วอยู่ๆ ก็มีอาการใจสั่น มือสั่น ร้อนวูบวาบ เหงื่อออกง่าย หายใจไม่อิ่ม เหมือนจะเป็นแพนิค ทั้งที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ส่วนตัวเราเคยเจอช่วงที่อาการตื่นตัวตลอดเวลา เหมือนสมอง “ตีความผิด” ว่ากำลังจะเกิดอันตราย เลยยิ่งทำให้กลัวและวนเป็นวงจรแพนิค สิ่งที่อยากชวนทำความเข้าใจก่อนคือ “ความเครียด” อาจไม่ใช่สาเหตุโดยตรงที่ทำให้เป็นไทรอยด์ทุกเคส แต่ความเครียดสามารถเป็นตัวกระตุ้นให้อาการของไทรอยด์ชัดขึ้น/กำเริบได้ โดยเฉพาะกลุ่มไทรอยด์เป็นพิษ (ฮอร์โมนสูง) เพราะฮอร์โมนไทรอยด์ที่สูงทำให้ร่างกายเหมือนเร่งเครื่องอยู่ตลอดเวลา พอมาเจอกับความเครียด ระบบประสาทซิมพาเทติกยิ่งทำงานหนัก เลยออกมาเป็นอาการคล้ายแพนิค เช่น ใจสั่น แน่นหน้าอก นอนไม่หลับ วิตกกังวล หายใจไม่อิ่ม และรู้สึกตื่นตัวตลอดเวลา ถ้าอยากแยกให้ออกว่า “แพนิคจากไทรอยด์” หรือ “แพนิคอย่างเดียว” แนะนำให้เริ่มที่การตรวจร่างกายและเลือด: TSH, Free T4/Free T3 (บางคนมีหัวใจเต้นเร็ว น้ำหนักลด กินเก่งแต่ผอม เหงื่อออกง่าย มือสั่นร่วมด้วย) รวมถึงเช็กปัจจัยกระตุ้นที่เจอบ่อย เช่น คาเฟอีน เครื่องดื่มชูกำลัง ยาลดน้ำหนัก การอดนอน และความเครียดจากงาน/ครอบครัว แนวทางดูแลแบบที่เราใช้แล้วรู้สึกช่วยได้ (ควบคู่กับการรักษาของหมอ) คือ 1) จัดการความเครียดแบบจับต้องได้: ลดงานที่ทำให้กดดันก่อนนอน 1-2 ชม. ทำลมหายใจช้าๆ 4-6 จังหวะ 5 นาที เวลาเริ่มใจสั่น 2) นอนให้เป็นเวลา: อาการตื่นตัวจะหนักมากถ้านอนไม่พอ พยายามให้ได้ 7-8 ชม. 3) ลดตัวกระตุ้น: งด/ลดกาแฟ ชา เข้มๆ แอลกอฮอล์ และบุหรี่ช่วงที่อาการกำเริบ 4) สังเกตร่างกาย: จดว่าใจสั่นเกิดเวลาไหน หลังดื่มอะไร เครียดเรื่องอะไร เพื่อพาไปคุยกับหมอได้ตรงจุด ถ้ามีอาการแน่นหน้าอกมาก หน้ามืด เป็นลม หอบเหนื่อยผิดปกติ หรือหัวใจเต้นเร็วมากต่อเนื่อง แนะนำไปโรงพยาบาลทันทีนะคะ/ครับ เพราะบางครั้งต้องแยกจากภาวะหัวใจหรือไทรอยด์กำเริบรุนแรง โดยรวมจากประสบการณ์ เรารู้สึกว่า “พอไทรอยด์กลับมาปกติ อาการแพนิคจะค่อยๆ ดีขึ้น” จริง แต่ระหว่างทางต้องช่วยร่างกายลดการตื่นตัวด้วยการพักผ่อนและลดความเครียดไปพร้อมกัน จะทำให้อาการใจสั่น หายใจไม่อิ่ม และความกังวลเบาลงไวขึ้น