เจอพี่น้อยมาเมื่อ 4-5 ปีก่อน ตั้งแต่ช่วงโควิดละเราทำข้าวแจกคนไร้บ้าน ตอนนั้นทำทุกวันเลยด้วย แต่วันละ 5 กล่อง ละก็มาเพิ่มเป็นวันละ 10 กล่อง พี่เค้าจะนอนหลังแผงขายของ (ไม่แน่ใจว่าขายอะไร) หน้า 7-11 ตรงข้ามสถานีตำรวจ จนตอนนี้ 7-11 ถูกรื้อออกแล้ว พี่น้อยก็ยังเตร็ดเตร่อยู่แถวนั้น เนื่องจากว่าเคยมีคนจะฉุดแกขึ้นรถ แกเลยวิ่งหนีเข้าไปสถานีตำรวจ เพื่อให้ตำรวจช่วย หลังจากนั้นแกก็จะไปอาศัยอยู่ในสถานีตำรวจในช่วงกลางคืน จนตอนหลังมารู้ว่าเค้าไม่ให้อยู่แล้ว ละแกก็หายไปพักนึง มารู้ตอนหลังว่าหน่วยงานรับไปอยู่บ้านเมตตาที่โคราช แล้วก็พาไปทำงานที่บุรีรัมย์ ครบกำหนดเค้าก็มาส่งแกคืนที่เดิม แกเล่าให้ฟังประมาณนี้นะคะ
ล่าสุดแวะแจกผ้าห่มตรงสี่แยกโต้รุ่ง แกวิ่งมาหา คงจำรถได้ด้วย มาถามว่ามีข้าวกินไหมคะ วันนี้หิวข้าวมาก เลยถามว่ายังไม่กินอะไรหรอ แกบอกว่ายังไม่กินอะไรเลย ก็เลยบอกแกว่าพี่ข้ามถนนไปร้านเย็นตาโฟปากหมานะคะ เดี๋ยวไปกินเย็นตาโฟด้วยกัน แล้วก็เป็นอย่างในคลิปเลยค่ะ 🤍🤍
#เราอาจเป็นหนึ่งความโชคดีของแกในวันนี้ก็ได้
การช่วยเหลือคนไร้บ้านไม่ใช่แค่การให้ข้าวปลาอาหารเพียงครั้งคราว แต่เป็นการสร้างความสัมพันธ์และความเข้าใจซึ่งกันและกัน ในช่วงโควิดที่ผ่านมา บางคนอาจเผชิญกับความยากลำบากมากมายเหมือนกับพี่น้อยที่ต้องอาศัยอยู่ตามแผงขายของใกล้สถานีตำรวจ แม้ว่าจะเจอภัยและความเสี่ยงจากการถูกลักพาตัว แต่การที่พี่น้อยเลือกหนีเข้าไปขอสถานที่ปลอดภัยจากตำรวจ สะท้อนถึงความหวังที่ยังมีในใจของคนเราที่ต้องการความช่วยเหลือ ผมเองเคยมีโอกาสได้ร่วมแบ่งปันข้าวกล่องให้กับคนไร้บ้านในชุมชนใกล้บ้าน แม้ว่าเพียงเล็กน้อยแต่มันกลับสร้างความอบอุ่นและรอยยิ้มบนใบหน้าของพวกเขาได้อย่างไม่น่าเชื่อ การที่พี่น้อยจำรถและวิ่งมาขอข้าวกินหรือขอความช่วยเหลือเป็นสัญญาณว่าความเมตตาจะช่วยเติมเต็มความหวังและสร้างความเชื่อใจได้ นอกจากนี้ การพาพี่น้อยไปร่วมอาหารที่ร้านเย็นตาโฟก็เป็นมากกว่าการให้ข้าวกิน แต่มันคือการให้ความรู้สึกเป็นคน ไม่ใช่แค่ผู้ยากไร้ คนรู้จักและเข้าใจในสังคม บางครั้งการพูดคุยและเอาใจใส่ อาจเป็นสิ่งที่พวกเขาขาดที่สุดในชีวิตดังกล่าว ผมอยากชวนทุกคนมองว่าการช่วยเหลือคนไร้บ้านไม่จำเป็นต้องทำใหญ่โตแต่การแบ่งปันของเล็กๆ น้อยๆ เช่น ผ้าห่ม อาหาร หรือแม้แต่เวลาสั้นๆ ร่วมพูดคุย สามารถสร้างความเปลี่ยนแปลงและความหวังใหม่ให้กับพวกเขาได้จริงๆ การทำบุญและแบ่งปันควรเป็นสิ่งที่ทำด้วยใจ ไม่เลือกเวลา หรือเลือกคน เพราะทุกครั้งที่เราให้ สิ่งดีๆ ก็จะย้อนกลับมาหาเราเสมอ สุดท้ายนี้ ผมหวังว่าเรื่องราวของพี่น้อยจะเป็นแรงบันดาลใจให้ทุกคนเห็นความสำคัญของการช่วยเหลือเพื่อนมนุษย์ และสร้างสังคมที่อบอุ่นและเอื้ออาทรมากยิ่งขึ้น
