จากประเด็นข้อสงสัยที่เกิดขึ้นเกี่ยวกับสิทธิประโยชน์ต่างๆ ที่คนต่างด้าวได้รับในประเทศไทย โดยเฉพาะในด้านการศึกษาและสาธารณสุข เป็นเรื่องที่คนไทยหลายคนรู้สึกไม่สบายใจและเกิดความสงสัยว่าทำไมต่างด้าวจึงสามารถรับสิทธิได้มากกว่าคนไทยเอง เรื่องนี้หากมองให้ลึกจะพบว่า หลักการสำคัญที่รัฐไทยยึดถือคือสิทธิพื้นฐานของเด็กหรือบุคคลทุกคนที่อยู่ในประเทศไม่ว่ามีสัญชาติหรือไม่ก็ตาม เพื่อให้ทุกคนมีโอกาสเข้าถึงการศึกษาและมีทัศนคติที่ดีต่อประเทศชาติ ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของการสร้างเสริมความมั่นคงของชาติเช่นกัน นโยบายที่ออกโดยกระทรวงศึกษาธิการและการแก้ไขประกาศราชกิจจานุเบกษาเมื่อไม่นานมานี้ ทำให้สถานศึกษาสามารถรับเด็กหรือนักเรียนที่ไม่มีสิทธิ์ในทะเบียนราษฎรหรือไม่มีสัญชาติไทยเรียนได้โดยไม่จำกัดระดับหรือประเภทของการศึกษา ซึ่งถือเป็นการขยายโอกาสทางการศึกษาที่สอดคล้องกับสนธิสัญญาสิทธิเด็กและมติคณะรัฐมนตรีเมื่อปี 2548 ที่ผ่านมา ในฐานะผู้ที่มีประสบการณ์และได้เห็นการทำงานจริงของระบบการศึกษา ผมเชื่อว่าโอกาสการศึกษาคือกุญแจสำคัญที่จะช่วยลดความเหลื่อมล้ำในสังคม และแม้จะมีเสียงว่า "คนไทยต้องมาแย่งกันเอง" แต่การเปิดกว้างให้กับคนต่างด้าวในระบบการศึกษานั้นเป็นการเตรียมความพร้อมเพื่ออนาคตที่มีความหลากหลายทางวัฒนธรรมและสังคม ซึ่งไม่มีใครเสียประโยชน์จริงๆ เพราะการศึกษาเป็นการลงทุนในทรัพยากรมนุษย์ที่ส่งผลดีต่อประเทศในระยะยาว อย่างไรก็ตาม ปัญหาที่แท้จริงอาจอยู่ที่ระบบสาธารณสุขและสวัสดิการสำหรับคนไทยที่ยังไม่ได้รับการพัฒนาที่ทั่วถึงและมีประสิทธิภาพเพียงพอ ดังนั้นการแก้ไขควรเน้นการปรับปรุงระบบภายในให้ดีขึ้นเพื่อให้คนไทยทุกคนได้รับประโยชน์อย่างเท่าเทียมกัน ไม่ใช่สร้างความแตกแยกหรือความไม่พอใจโดยเปล่าประโยชน์ ในมุมมองส่วนตัว ผมเห็นว่าการเข้าใจนโยบายและที่มาที่ไปของกฎหมายเหล่านี้สำคัญมาก เพื่อไม่ให้เกิดความเข้าใจผิดและการแบ่งแยกทางสังคมที่ไม่มีเหตุผล การให้ความรู้แก่ประชาชนเกี่ยวกับสิทธิพื้นฐานของทุกชีวิตในประเทศ รวมถึงการแสดงให้เห็นภาพรวมของการจัดสรรทรัพยากรทางสังคมอย่างโปร่งใส ก็จะเป็นส่วนช่วยสร้างความเข้าใจและลดความตึงเครียดในสังคมได้อย่างมาก