เมื่อเราพูดถึงความทรงจำ หลายครั้งที่เราอาจละเลยความสำคัญของการบันทึกหรือจดจำสิ่งต่างๆ จนกว่าจะถึงเวลาที่ 'เมม' หรือความทรงจำเหล่านั้นหายไปแล้วจริงๆ ซึ่งเรื่องนี้ทำให้ผมนึกถึงประสบการณ์ส่วนตัวหลายครั้งที่ไม่ได้เก็บภาพหรือเหตุการณ์สำคัญ เพราะคิดว่าอาจไม่จำเป็น แต่เมื่อลองกลับมาคิดดูอีกครั้ง กลับรู้สึกเสียดายที่ไม่ได้เก็บหรือจดจำไว้อย่างเต็มที่ ในยุคนี้เทคโนโลยีช่วยเยอะในการบันทึกความทรงจำ เช่น การถ่ายรูป การจดบันทึกผ่านแอปพลิเคชันต่างๆ หรือแม้แต่การเก็บเสียง ซึ่งทั้งหมดนี้ช่วยให้เราสามารถย้อนกลับไปดูหรือฟังในช่วงเวลาที่อยากระลึกถึงอดีตได้ง่ายขึ้น แต่ก็ต้องไม่ลืมว่าสิ่งที่สำคัญที่สุดคือใจและความรู้สึกที่เรามีในช่วงเวลานั้น สิ่งที่ผมอยากแนะนำคือ อย่ารอให้ความทรงจำหายจากใจโดยที่เราไม่ได้ทำอะไรเลย ก่อนที่จะสายเกินไป ลองใส่ใจกับสิ่งเล็กๆ รอบตัว ลงมือบันทึกหรือเก็บเกี่ยวความทรงจำเหล่านั้นไว้ เพราะแต่ละช่วงเวลามีคุณค่าและเรื่องราวที่เป็นของเราไม่เหมือนใคร ท้ายที่สุดแล้ว ความทรงจำที่เรารักษาไว้อย่างตั้งใจจะเป็นเสมือนสมบัติที่ไม่สามารถหาซื้อได้จากที่ไหน และเป็นสิ่งที่จะทำให้เรายิ้มและรู้สึกดีทุกครั้งที่นึกถึง เหมือนกับข้อความที่ว่า "สำคัญแค่ตอนเมมาติ" ที่จริงแล้ว ความสำคัญมันอยู่ที่การใส่ใจไม่ใช่แค่ตอนที่ลืมเท่านั้น