ติ้กต้อกกิจกรรมโพสรอยยิ้ม :)
เมื่อรอยยิ้มที่จางหาย... เริ่มกลับมาทักทายอีกครั้ง
เห็นเทรนด์ใน TikTok ชวนให้โพสต์รอยยิ้มที่สดใส ผมเลยลองย้อนกลับไปไล่ดูรูปถ่ายของตัวเองในช่วงหลายเดือนที่ผ่านมา เพื่อมองหาว่าพอจะมี "รอยยิ้ม" หลงเหลืออยู่บนใบหน้าบ้างไหม
ปรากฏว่าผมเริ่มยิ้มได้มากขึ้นจริงๆ เมื่อเทียบกับเมื่อสี่เดือนก่อน... ปกติผมไม่ใช่คนชอบถ่ ายรูปตัวเองนัก รูปส่วนใหญ่ที่มีจึงมักจะเป็นรูปที่ "ฉก" มาจากกล้องหรือมือถือของคนรอบข้างเสียมากกว่า
ต้องสารภาพตามตรงว่า ในช่วงสี่เดือนนั้น รอยยิ้มและความสุขของผมเหมือนจะเลือนหายไปพร้อมกับ "ก้อนความสุข" ที่เคยประคับประคองมาหลายปีแต่วันนี้พ้นมือไปเสียแล้ว ช่วงเดือนแรกๆ การจะผ่านไปให้ได้ในแต่ละวันนั้นช่างยากเย็น แม้แต่การข่มตาให้หลับก็ยังเป็นเรื่องทรมาน
สำหรับคนที่มองเข้ามา อาจจะคิดว่า "ก็แค่หัวใจแหว่งไปดวงเดียว" จะเป็นอะไรนักหนา ในเมื่อหน้าที่การงาน การเงิน หรือส่วนอื่นๆ ของชีวิตก็ยังเดินไปได้ดี แต่นั่นเป็นเพียงความจริงแค่ครึ่งเดียวครับ เพราะมนุษย์เราต่างจากสิ่งมีชีวิตอื่น ตรงที่เราขับเคลื่อนชีวิตด้วย "ความหวัง" และใช้ "หัวใจ" นำทาง
เมื่อใจแหว่งไปครึ่งหนึ่ง การจะเดินตามตารางชีวิตเดิมๆ จึงกลายเป็นเรื่องฝืนใจอย่างยิ่ง การเดินผ่านจุดที่เคยถ่ายรูปส่งให้กัน ฟังเพลงเดิมที่เคยชอบ หรือเห็นสถานที่ที่เต็มไปด้วยความทรงจำ... สิ่งเหล่านี้เคยเป็นความสุข แต่ในวันที่หัวใจไม่เหมือนเดิม มันกลับกลายเป็นความเศร้าที่กรีดลึกจนยากจะอธิบาย
แต่สุดท้าย... "เวลา" ก็ทำหน้าที่ของมันอย่างซื่อสัตย์
เวลาช่วยให้ผมตกตะกอนได้ว่า เราไม่สามารถฝากความหวังหรือความรู้สึกทั้งหมดไว้ที่ใครได้ ทุกอย่างเริ่มที่ตัวเรา และสุดท้ายเราก็ต้องพาตัวเองกลับมาให้ได้เช่นกัน ผมเริ่มกลับมาเล่นกีฬา เปิดใจทำความรู้จักผู้คนใหม่ๆ และหันมามองโลกสอดส่องชีวิตรอบข้างมากขึ้น จนพบว่าทุกคนต่างก็มีแบกรับปัญหาหนักเบาที่ต่างกันไป
บทเรียนสำคัญที่สุดที่ผ มได้รับคือ ชีวิตไม่มีปุ่มย้อนกลับ เรามีเพียงการเดินหน้าเพื่ออยู่กับปัจจุบันให้ได้ 4-5 เดือนที่ผ่านมาจึงเป็นช่วงเวลาแห่งการทบทวน เยียวยา และยอมรับความจริง...
และในวันนี้ เมื่อผมกลับมามองรูปตัวเองอีกครั้ง ผมพบว่า "รอยยิ้ม" ของผมกลับมาแล้วจริงๆ... และถ้าเป็นไปได้ ผมก็เริ่มจะ "โลภ" อยากเห็นรอยยิ้มของทุกคนที่อ่านมาถึงตรงนี้ด้วยเช่นกันนะครับ :)
ในช่วงเวลาที่ประสบกับความเศร้าและความสูญเสีย การกลับมายิ้มอีกครั้งไม่ใช่เรื่องง่าย แต่ผมพบว่าการที่เราเปิดใจยอมรับและให้เวลากับตัวเองนั้นเป็นสิ่งสำคัญมาก การคืนรอยยิ้มของผมเกิดขึ้นจากการเริ่มต้นใหม่ด้วยกิจกรรมเล็กๆ ที่สร้างความสุข เช่น การเล่นกีฬาเพื่อขยับร่างกายและปลดปล่อยความเครียด ทำให้จิตใจได้พักผ่อนและรู้สึกสดชื่นขึ้นจริงๆ นอกจากนี้ การพูดคุยกับเพื่อนใหม่หรือผู้คนที่ไม่เคยรู้จักก็เป็นอีกวิธีที่ช่วยเปิดโลกทัศน์และคลายความเหงาได้ดี เพราะแต่ละคนต่างก็มีเรื่องหนักเบาที่ต้องเผชิญและเราไม่ได้อยู่คนเดียวในความเจ็บปวดนั้น การได้แบ่งปันหรือรู้ว่ามีคนที่เข้าใจ ทำให้เรามีกำลังใจในการเดินหน้าต่อไป ประสบการณ์ครั้งนี้ทำให้ผมตระหนักว่ารอยยิ้มไม่ได้มาเพียงเพราะโชคชะตาหรือเวลาเพียงอย่างเดียว แต่เป็นผลจากความพยายามที่เราต้องร่วมด้วย การหันมามองชีวิตรอบข้างอย่างละเอียด และมองหาด้านดีในทุกสถานการณ์ ล้วนเป็นสิ่งที่ทำให้ความสุขและรอยยิ้มกลับคืนมาได้จริงๆ ผมขอชวนทุกคนที่อาจกำลังรู้สึกเหมือนผมในอดีต ให้ลองหยิบกล้องขึ้นมาและถ่ายรูปตัวเองในช่วงเวลาที่รู้สึกดี ไม่ว่าจะเป็นรอยยิ้มเล็กๆ หรือแค่ความสงบในดวงตา รูปเหล่านั้นจะเป็นตัวเตือนใจว่าเราสามารถผ่านช่วงเวลาหนักๆ ไปได้ และรอยยิ้มของเราจะกลับมาอีกครั้งอย่างแน่นอน :)
