A slacker all the time.

จากประสบการณ์ส่วนตัว การเรียนรู้เกี่ยวกับความเกียจคร้านตลอดเวลาตามพุทธวจนช่วยให้ผมเข้าใจว่าการที่จิตใจยึดมั่นครุ่นคิดเรื่องกามราคะ หรือความเดือดร้อนใจอย่างไม่มีที่สิ้นสุดนั้น คือสาเหตุสำคัญที่ทำให้เกิดความเกียจคร้านในทางจิตใจอย่างแท้จริง ภิกษุหรือผู้ปฏิบัติธรรมที่ปล่อยให้ความคิดเหล่านี้วนเวียนโดยไม่สละทิ้งหรือไม่พยายามละความโลภ โกรธ หลง ก็เหมือนกับทำให้ไฟรกิเลสไม่ดับลง ทำให้เพียรน้อยและทำการปฏิบัติธรรมอย่างไม่เต็มที่ ผมพบว่าเมื่อลองฝึกสติและพยายามละเลิกการครุ่นคิดเรื่องที่ขัดแย้งหรือทำให้จิตใจว้าวุ่นได้บ้าง ความตั้งใจปฏิบัติธรรมก็ดีขึ้นมาก ความรู้สึกเกียจคร้านในการทำกิจกรรมต่างๆ ก็ลดน้อยลงอย่างเห็นได้ชัด จึงขอแนะนำให้ท่านที่สนใจลองสังเกตความคิดของตนเองในขณะที่ยืน เดิน หรือนอน หากเห็นว่าจิตตกอยู่กับความคิดที่ไม่เป็นประโยชน์ก็ควรฝึกการละสละความคิดเหล่านั้น เพื่อให้จิตใจเป็นอิสระและเปิดรับการเพียรพยายามขจัดกิเลส ในทางปฏิบัติ การตั้งใจฟัง และน้อมนำคำสอนของพระพุทธเจ้าเกี่ยวกับการละกิเลสเป็นแนวทางแก้ไขที่ได้ผล และช่วยลดความเกียจคร้านต่อการเจริญสติและสมาธิที่สำคัญมาก สำหรับผู้ที่ต้องการพัฒนาตนเองอย่างจริงจัง ผมว่าเรื่องนี้เป็นพื้นฐานที่ควรเรียนรู้และฝึกฝนสม่ำเสมอเพื่อให้จิตใจเข้มแข็งและไม่ตกอยู่ในความเกียจคร้านเรื้อรัง