Only your friends can be your friends...
It's been six years. Have you recovered?
That's been six years. Are you too confident?
That we will still be waiting...
การเป็นเพื่อนที่มากกว่าการเป็นเพื่อนแต่ไม่ถูกตอบรับนั้นเป็นประสบการณ์ที่หลายคนเคยผ่านและรู้สึกเจ็บปวดไม่น้อยเลยนะครับ ในเรื่องที่พูดถึงการรอคอยใครสักคนที่เรารักมากกว่าเพื่อน มันเหมือนเราสรรหาความหวังเล็กๆ ที่จะได้กลับมาใกล้กันอีกครั้ง แต่ผ่านไปหลายปี อารมณ์อย่างนี้ก็ยิ่งทำให้รู้สึกว่าความสัมพันธ์นั้นเหมือนถูกแช่แข็งไว้ ไม่มีความเปลี่ยนแปลง ในภาพรวมของชีวิต การตัดสินใจว่าจะเดินหน้าหรือถอยหลังในเรื่องความรักที่เป็นแบบนี้เป็นสิ่งที่สำคัญ เพราะบางครั้งการรอคอยโดยไม่มีความชัดเจนอาจทำให้เราเสียเวลาของตัวเองไปโดยเปล่าประโยชน์ แนวคิดเรื่องการซื้อดอกไม้แต่กลับถูกมองข้ามก็เปรียบเสมือนความพยายามที่ไม่เคยได้รับการตอบรับหรือเห็นค่า ซึ่งทำให้รู้สึกเจ็บปวดและหมดหวัง ผมเคยลองบอกตัวเองว่าต้องยอมรับความจริง บางคนอาจจะเป็นได้แค่เพื่อนที่ดีเท่านั้นจริงๆ และในระหว่างนั้นก็ลองหันไปโฟกัสที่ตัวเอง ทำสิ่งที่รัก และเปิดใจให้คนใหม่ๆ ที่พร้อมจะตอบแทนความรู้สึกเรามากกว่า ในที่สุดก็ได้พบว่าการรักตัวเองและให้โอกาสตัวเองมีความสุขสำคัญกว่าการยอมเหนื่อยกับความรักที่ไม่มีทางเป็นไป การเผชิญหน้ากับความรู้สึกนี้อาจจะเจ็บปวดในตอนแรก แต่ก็นำมาซึ่งการเติบโตทางอารมณ์และความเข้าใจในตัวเองมากขึ้น ซึ่งผมเชื่อว่าทุกคนที่เคยผ่านประสบการณ์แบบนี้จะมีเรื่องราวและการเรียนรู้ที่แตกต่างกันไป แต่สิ่งหนึ่งที่เหมือนกันคือ การให้เวลาตัวเองได้เยียวยา เป็นสิ่งสำคัญที่สุดครับ.
