ยอดกระถินริมรั้ว
ช่วงเย็นหลังเลิกเรียนในฤดูฝน
กิจวัตรของเด็กบ้านนอกหลังเลิกเรียนในฤดูฝน
คือเข็นจักรยานคันเก่งออกไปปั่นลุยน้ำฝน
ตอนนั้นไม่รู้หรอกว่าคำว่า “ความสดชื่น” หมายถึงอะไร
รู้แค่ว่า… ถ้าฝนตก ต้องออกไปเล่นน้ำฝน
ฝนยิ่งตกหนัก ยิ่งสนุก
หนาวเย็นแค่ไหนก็ไม่เคยหวั่น
ตัวเปียกชุ่มทุกครั้งก่อนเข้าบ้าน
แต่ภาพล้อจักรยานรีดน้ำแตกเป็นสาย
มันเหมือนเรากำลังแหวกสายน้ำอยู่กลางส นามแข่ง
อารมณ์ตอนนั้นไม่ต่างจากนักแข่งจักรยานยนต์วิบากตัวน้อย ๆ
พอเล่นกันจนอิ่มหนำ
ถึงเวลาแยกย้ายจากกลุ่มเพื่อนในหมู่บ้าน
ก็ไม่เคยลืมจะแวะข้างทาง
เด็ดผักกระถินติดมือกลับไปฝากแม่เสมอ
จะเรียกว่าความรับผิดชอบก็คงได้
แต่สำหรับเรา
มันเป็นเรื่องธรรมดา
ที่ทำซ้ำ ๆ ทุกเย็นโดยไม่ต้องมีใครบอก
และทุกครั้ง
ผักกำเล็ก ๆ นั้น
ทำให้กับข้าวมื้อเย็นอร่อยขึ้นอีกนิดหนึ่งเสมอ
ยังคงจำภาพแสงแดดที่สดใส
หลังผ่านเมฆฝนกระหน่ำมาอย่างหนักได้ดี
แสงสีทองหลังฝนวันนั้น
สวยงามจนทุกวันนี้ไม่มีอะไรมาแทนได้เลย





























