Childhood mental legacy✨☺️🤍
"Pray" or "Monon," a mental legacy at 8 years old.
At an age when other children may be running around in front of a TV or playground, the writer's 7-8-year-old memories are infused with the smell of incense, candle smoke, and reverberating prayers in the Forest Temple Hall.
The writer is shaped by the heart through the "grandmother's hand" that often leads to the wild temple to become a deep-rooted character. Every Saturday and Sunday, the writer does not feel that going to the temple is boring, but it is a fun day of activity for a little girl.
The obvious memory is to hear the story of Dharma from the King Grandfather before receiving the morning blessing. After the full stomach of the boycott, the "Little Lady" mission began. The writer enjoyed helping the old people wash large piles of dishes beside the pavilion. Some days he helped make water from herbs and flowers naturally to give the Father Dharma to me for one meal.
The writer's favorite activity is to go out and plant forests, plant trees in temples, or even grass the corridors to keep the corridors clean, even if the sweat seeps the heart back, because it is to give up the body for the common from youth.
"Monk's Day" is the highlight that writers often ask their grandmother to sleep in hibernation...
A picture of a girl in an off-white dress sitting in the middle of a "white mother" on a big pavilion with a majestic president. His father looked with compassion and said,
"Mom's out a little...This meal comes to hibernate in the temple with the big mother. Will you pray or sleep? "
The writer could only smile shy at the child and gently answer: "Pray."
So his father gave him the last blessing, "Oh, I intend to do it."
The writer's first lesson was not from reading a thick book, but from sitting down next to his grandmother, although there were some who fell asleep and scooped up his grandmother among the chants, but the simplest "seed of good."
It is these things that shape writers to grow up as they are today, a day when they understand that doing good is not difficult but that it begins with a giver heart and a calm knowledge in the shadow of dharma...The same shade that the writer used to sleep on Grandma's lap that day. What about the reader? What is the childhood memory that shaped the reader's heart? Try to tell each other. ☺️✨
✍🏻 arbitrary writer. 📖
ประสบการณ์ในวัยเด็กที่ได้สัมผัสกับการภาวนาและการอยู่ในบรรยากาศวัดป่านั้น นอกจากจะเป็นการบ่มเพาะจิตใจให้สงบแล้ว ยังช่วยสร้างความเข้าใจในชีวิตและความหมายของการทำความดีที่มีตั้งแต่ยังเล็ก การได้อยู่ร่วมกับคุณยายและหลวงพ่อในกิจกรรมต่างๆ เช่น การช่วยล้างจาน การทำน้ำปานะ หรือการปลูกป่าช่วยให้เด็กหญิงได้เรียนรู้ถึงความสำคัญของการทำบุญและการช่วยเหลือส่วนรวมอย่างแท้จริง จำศีลในวันพระ ถือเป็นอีกหนึ่งช่วงเวลาที่สำคัญของชีวิตเด็กคนนี้ เพราะเป็นเวลาที่ได้ฝึกฝนจิตใจให้สงบและสมาทานคำสอนจากหลวงพ่ออย่างใกล้ชิด แม้จะเหนื่อยล้าหรือบางครั้งก็เผลอหลับไปบ้าง แต่เสียงสวดมนต์และบรรยากาศรอบตัวช่วยให้เกิดความรู้สึกอบอุ่นและปลอดภัย พร้อมกับความรู้สึกของการเป็นส่วนหนึ่งของชุมชนวัด สิ่งที่น่าประทับใจคือ การได้มีส่วนร่วมในกิจกรรมปลูกป่าและดูแลธรรมชาติภายในวัด ทำให้เด็กได้ซึมซับคุณค่าของธรรมชาติและความเป็นอันหนึ่งอันเดียวกับสิ่งรอบตัว เป็นพื้นฐานความคิดที่จะเติบโตเป็นผู้ใหญ่ที่รักและหวงแหนสิ่งแวดล้อม ตลอดจนเห็นความสำคัญของการให้โดยไม่หวังสิ่งตอบแทน สำหรับผู้ที่เคยมีประสบการณ์คล้ายกันในการเติบโตกับค่านิยมและการปฏิบัติธรรมตั้งแต่เด็ก การแบ่งปันเรื่องราวเหล่านี้จะช่วยสร้างแรงบันดาลใจให้กับคนอื่นๆ ได้เห็นว่าการทำความดีและการฝึกจิตสงบนั้น ไม่จำเป็นต้องซับซ้อนหรือไกลตัว เริ่มต้นได้ง่ายๆ จากกิจวัตรประจำวันและการสัมผัสบรรยากาศที่เต็มไปด้วยความรักและเมตตา นอกจากนี้ยังช่วยเติมเต็มจิตใจด้วยความสงบและภูมิปัญญาที่ดีสำหรับชีวิตในระยะยาว หากคุณผู้อ่านมีช่วงเวลาหรือบทเรียนที่น่าจดจำในวัยเด็กที่ช่วยหล่อหลอมจิตใจ อย่าลังเลที่จะนำมาแบ่งปัน เพราะเรื่องราวเหล่านั้นไม่ได้เป็นเพียงความทรงจำส่วนตัวแต่ยังเป็นมรดกทางใจที่ทรงคุณค่าสำหรับคนรุ่นใหม่ด้วยเช่นกัน
