Short story Ye laoshi Chinese classroom
"What's the matter with Jesus?"
Dì-yī Zhāng: (Chōuqiān chōu dào chàbān bānzhǔrèn......zhēn dǎoméi?)
Zài xuéxiào lǐ
I'm not sure if I'm going to be able to do that.
(With the help of the Lord)
★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★
(I'm sure you're going to be "good")
★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★
(Zài tóngshìmen tóngqíng de mùguāng hé "jiāyóu a" de ānwèi shēng zhōng),
I'm looking forward to it.
(wǒ jīhū yě yào shùncóng nàzhǒng "dǎoméi" de gǎnjué le)。
(And then, then,
(I'm going to be in the middle of nowhere.)
I'm not sure if I'm sure I'm sure I'm sure
(wǒ zěnme nég wànji),
(I'm going to say, "I'm going to go home."
I'm not sure if I'm going to do that.
(Nàge yīnwèi fēnshù bù hǎokàn ér bèi guīlèi, bèi kànbùqǐ, bèi yíqì zài hòu de háizi)。
I'm not sure if I'm sure I'm sure I'm sure I'm sure I'm sure I'm sure I'm sure I'm sure I'm sure I'm sure I'm sure I'm sure I'm sure I'm sure I'm sure I'm sure I'm sure I'm sure I'm sure
(Nàxiē gǎnjué shì wǒ jīntiān chéngwéi lǎoshī de dònglì)。
Add to cart
(Wǒ lái zhèlǐ bù zhǐshì wèile zhàn zài jiǎngtái shàng jiāoshū),
更 Sudan's "Shāyāyāyāyāyāyāyāyāyāyāyāyāyāyāyāyāyāyāyāyāyāyāyāyāyāyāyāyāyāyāyāyāyāyāyāyāyāyāyāyāyāyāyāyāy
Why do you want to do it?
(It's a mistake to say that you're not going to be able to do that.)
***************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************
(I'm sure you'll be able to do that.)
I'm going to say "I'm going to go"
(Wǒ cianxīn-quányì de xiāngxì
"tāmen shì kěyǐ gǎibiàn de"),
(jǐnguǎn wǒ hěn qīngchǔ qiánmiàn de lù hái yǒu hěnduō kǎoyàn zài děngzhe)。
#Shhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhh # Sooooo #English # About
ถ้าใครเสิร์ชคำว่า classroom.laoshi แล้วเจอโพสต์นี้ น่าจะกำลังมองหา “เรื่องเล่าห้องเรียนครูเย่” หรือบรรยากาศแบบครูในห้องเรียนที่ไม่ได้สวยหรูมาก แต่มีความจริงอยู่เต็มไปหมด โดยเฉพาะคำว่า KruYe’s Classroom / ห้องเรียนครูเย่ ที่มักจะพาเราไปเจอกลุ่มเด็กที่คนอื่นเรียกว่า “เด็กถูกทิ้ง” หรือ “เด็กห้องท้ายสายภาษา” จากประสบการณ์ของฉัน สิ่งที่ยากที่สุดไม่ใช่การสอนเนื้อหา แต่คือการเริ่มต้น “ความไว้ใจ” กับเด็กห้องบ๊วย หลายคนโดนจัดกลุ่มตั้งแต่ยังไม่ทันได้แสดงศักยภาพ พอเข้าห้องท้ายก็เหมือนถูกตีตราอัตโนมัติ พฤติกรรมเลยมักจะออกมาเป็น 2 แบบ: ทำเป็นไม่แคร์ (กวน/ไม่ส่งงาน/ไม่เข้าเรียน) หรือเงียบจนหายไปจากสายตาครู วันแรกๆ ฉันจะทำ 3 อย่างที่ช่วยให้ห้องเรียนเดินได้โดยไม่ต้องใช้เสียงดัง 1) ตั้งกติกาให้ชัด แต่ไม่เยอะ: แค่ 3 ข้อพอ เช่น “ไม่ล้อเพื่อน/ไม่ขัดเวลาคนอื่นพูด/พยายามให้เต็มที่ในคาบนี้” แล้วฉันทำให้ดูจริง ไม่ใช่พูดแล้วปล่อยผ่าน 2) ให้ชัยชนะเล็กๆ ทุกคาบ: เด็กห้องท้ายแพ้บ่อยจนชิน ถ้าอยากให้เขาเปลี่ยน ต้องให้เขาได้ชนะบ้าง เช่น คำถามภาษาจีนแบบสั้นๆ ให้ตอบได้จริง (ทักทาย แนะนำตัว ประโยคใช้ในชีวิตประจำวัน) แล้วชมแบบเฉพาะเจาะจงว่า “วันนี้ออกเสียงถูกกว่าเมื่อวาน” 3) คุยเป็นรายคนแบบไม่จับผิด: ฉันจะใช้เวลาหลังคาบ 2–3 นาทีถามแค่เรื่องง่ายๆ เช่น “ช่วงนี้นอนพอไหม” “งานพิเศษเหนื่อยหรือเปล่า” เพราะเด็กที่ถูกทิ้งส่วนใหญ่ไม่ได้ต้องการคำสอนยาวๆ แต่ต้องการความรู้สึกว่า “มีคนเห็นเรา” สำหรับครูที่เพิ่ง “จับฉลากเป็นครูประจำชั้นเด็กห้องบ๊วย” แล้วรู้สึกซวยเหมือนในบทที่ 1 ฉันอยากบอกว่า ความรู้สึกนั้นปกติมาก บรรยากาศการจับฉลากเลือกห้องเรียนของครูมันกดดันจริง แต่สิ่งที่เปลี่ยนชีวิตเด็กได้ บางทีคือการที่ครูคนหนึ่งเลือกจะอยู่ข้างๆ เขา ไม่ใช่เพราะสงสาร แต่เพราะเชื่อว่า “พวกเขาเปลี่ยนได้” ถ้าจะเริ่มแบบจับต้องได้ในสัปดาห์แรก ลองทำ “สมุดเช็คอิน 5 นาที” ให้เด็กเขียนสั้นๆ ว่าวันนี้รู้สึกยังไง/อยากให้ครูช่วยอะไร หรือให้ตอบเป็นคะแนน 1–5 ก็ได้ วิธีนี้ช่วยให้ครูเห็นสัญญาณก่อนที่เด็กจะหลุดออกจากระบบ และทำให้ห้องเรียนครูเย่ไม่ใช่แค่ห้องท้าย…แต่เป็นห้องที่มีคนไม่ทิ้งกัน
