ในชีวิตคนเรา มีหลายช่วงเวลาที่ทำให้รู้สึกว่าสิ่งที่สำคัญที่สุดไม่ใช่เรื่องเงินหรือหน้าที่การงาน แต่อยู่ที่ความสัมพันธ์ในครอบครัว โดยเฉพาะการได้ใกล้ชิดกับผู้มีพระคุณ เช่น แม่ที่เลี้ยงดูเรามาตั้งแต่เด็ก การได้กลับบ้านและใช้เวลาร่วมกับแม่ในวัย 70 กว่าปี ไม่ใช่แค่การดูแลด้านร่างกายเท่านั้น แต่ยังเป็นการสร้างความทรงจำและความอบอุ่นใจที่ไม่มีสิ่งใดมาแทนได้ แม้ว่าก่อนหน้านี้จะทำงานอยู่ในกรุงเทพฯ ทำให้ต้องห่างแม่เป็นปีละ 2 ครั้ง แต่เมื่อเลือกที่จะกลับมาอยู่ด้วยกัน ทุกวันนั้นมีค่ามากกว่าการนับจำนวนครั้ง การดูแลแม่ในช่วงที่ท่านยังแข็งแรงนั้น ทำให้รู้สึกว่าเราได้ทำหน้าที่ผู้ลูกอย่างเต็มที่ และยังช่วยให้ใจรู้สึกฟู มีความสุขจากการได้ตอบแทนและอยู่ใกล้ชิดอย่างแท้จริง ขณะที่เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว ความทรงจำเหล่านี้จะกลายเป็นสมบัติที่ประเมินค่าไม่ได้ สิ่งที่อยากแนะนำสำหรับใครที่ยังทำงานหรืออยู่ห่างจากครอบครัว คือการหาเวลาสำหรับการกลับไปเยี่ยมและดูแลผู้ใหญ่ที่บ้านอย่างสม่ำเสมอ เพราะเวลานั้นไม่อาจย้อนกลับมาได้ และสิ่งเล็กๆ น้อยๆ ที่เราทำตอนนี้ จะเป็นความสุขอันล้ำค่าสำหรับตัวเราเองและคนที่เรารักในอนาคต