เมื่อผมต้องมาเลี้ยงกระต่ายแคระแบบไม่ตั้งใจ🥰
กลางเดือนกุมภาพันธ์ 69 ผมกับลูกสาวนั่งรถไปเที่ยวตลาดนัดจตุจักร ในรถผมสังเกตุลูกสาวนั่งซึม แอ๊ะ!ผิดปกติทุกทีจะร่าเริง ก็สอบถามได้ความว่า
ที่ซึมไม่ใช่ไม่สบาย แต่เพราะเธอกำลังคิดว่า "เวลาเธออยากได้อะไรพ่อคงไม่ซื้อให้แน่" ผมเดาใจถูกและก็แอบถามตามนั้น เธอยิ้มหน้าบานเมื่อเห็นผมรู้ทัน
เราลงรถด้วยความระมัดระวัง แล้วมาหยุดหน้าทางเข้าสวน ผมหยิบมือถือขึ้นมาหาแหล่งขายสัตว์เลี้ยงข้างตลาดเจเจมอลล์ เพราะครั้งก่อนหาไม่เจอ
เราเดินไปตามแผนที่ ใกล้ถึงวินมอเตอร์ไซค์เราเห็นเจ้าแมววิน ไม่รู้ใครตัดเสื้อวินให้มันใส่ เป็นที่ถูกใจลูกสาวผม เธอบอก "พ่อหนูอยากเลี้ยงเจ้าเหมียว มันน่ารัก"
ผมตัดสินใจเดี๊ยวนั้น เอาวะให้รางวัลสำหรับการขยัน เรียนดี รับผิดชอบงานหน่อย (แค่ป2) เราเดินไปตามแผนที่ ผ่านศาลพระภูมิใหญ่ แล้วผมก็มาถึงตลาดสัตว์เลี้ยง โอ้ยย สวย มีปลาหลากหลาย ทั้งปลากัด ปลาสี อีกัวน่า เต่า หมู แต่หมาผมหาไม่เห็น!!
เดินวนอีกรอบ ไม่เจอแฮะ แต่ไปเจอตัวอะไรไม่รู้เล็กๆ ถ้าเชื่องมันวิ่งบนบ่าได้ ลูกสาวผมบอกอยากได้เจ้าตัวนี้ "มัน น่ารัก" ก่อนที่ผมจะอ้าปากถามราคาค่าตัว ก็มีลูกค้าชิงถามก่อน โห ตัวจิ๋วแค่นั้น800 ก็เลยบอกลูก ไปเถอะไปดูหมากัน อย่างที่บอกเดินวนมันไม่เจอ เราก็มาเจอร้านหนึ่งมีกระต่ายเพียบ
ลูกจูงมือผมเข้าไปดู "อุ้ยพ่อ มันน่ารักกก"
เจ๊คนขายรีบปิดการขาย
"คู่สุดท้าย เอาไป500" ผมจ่ายตังฟั๊บบ
เจ๊...เจ๊คนขายเหมือนจะรู้ว่าผมจะถามอะไรแกหยิบหญ้าแห้ง+อาหารเสริมกระต่ายมาให้ผม
"60บาท ให้กินอย่างละ1ช้อนต่อวัน" ผมถามเรื่องกรง
แกชี้นิ้วไปที่ร้านขายกรง
"ไปร้านนั้นเลย ร้านเดียวกัน "
กระต่ายผมมีกรงแล้ว5555
นั่งมาในรถหญิงชายคู่หนึ่งมองมาที่กรงและกล่อง
พลางอมยิ้ม สองคนคุยกันเบาๆทำนองที่ว่าให้ทายซิว่าน้องหิ้วตัวอะไรมาในกล่อง ที่มองเห็นขนฟูๆสีข้างสำลีโผ ล่ออกมา
อ่านต่อตอนหน้า
