Miss you grandma 🩷
I miss my grandmother. (Grandma = my mother)
I remember when Anbang finished his first class on the day of the graduation.
Whether it's flowers, dolls, silver garlands, I don't have to deal with anything. I'm not even interested in buying.
Arriving at school, Grandma saw him set up a shop.
Grandma arranged to buy for grandchildren.
I don't need anything, I don't need to buy it, but I bought it right away. When I found school, I first looked for a school where the tuition was affordable, but I said where I wanted to study. Let's go. I'll take care of my clothes, bags, shoes, books. Grandma's paid.
Go to the mall. Grandma saw. Mom picked up and put it behind our back. Grandma bought it. All the other things that Grandma made us.
On the day of no grandmother, I tried to handle everything, I wanted to do it like I still had a grandmother, and I thought I was doing well to some extent (but not much).
In the days of distress, we may not think much of grandmothers, because we know we can get through it, because we want to be a pillar of the house, just like grandmothers are.
But on a happy day, we really thought of Grandma, wanted Grandma to be here, wanted Grandma to see the picture as we saw it.
I miss my grandma every day. 🤍
For anyone who once had a supporter mother and one day he left to understand this feeling.
P.S. This picture, the pie powder is in my mother's stomach, and Navin is in my aunt's belly.
Fat eyes, walking anywhere.
การมีคุณยายหรือคนที่รักและคอยสนับสนุนในครอบครัว เป็นสิ่งที่ทำให้ชีวิตของเด็กๆ มั่นคงและอบอุ่นมากขึ้นอย่างมาก ความทรงจำที่แม่เล่าถึงคุณยายที่ช่วยซื้อของในวันรับวุฒิบัตร หรือแม้กระทั่งเมื่อหาข้อมูลโรงเรียนและค่าใช้จ่ายต่าง ๆ ทำให้เห็นความทุ่มเทของยายอย่างชัดเจน ที่จริงแล้ว การสนับสนุนจากยายไม่ใช่แค่เรื่องเงินเท่านั้น แต่ยังเป็นการแสดงออกถึงความรักและความใส่ใจอย่างลึกซึ้ง จากประสบการณ์ส่วนตัว ผมเคยเห็นยายของเพื่อนคนหนึ่งที่คอยดูแลแบบไม่เคยบ่น ไม่ว่าจะเป็นเรื่องเล็กน้อยอย่างการซื้อของกินของใช้ หรือเรื่องใหญ่เช่นการช่วยเหลือด้านการเรียน ยายมักจะพร้อมเสมอที่จะสนับสนุนให้หลานได้มีโอกาสดีๆ ในชีวิต แม้ว่าจะเป็นเรื่องที่แม่หรือครอบครัวไม่จำเป็นต้องกังวล ตอนนั้นทำให้ผมรู้ว่า ความรักของยายเป็นเหมือนเสาหลักหนึ่งของชีวิตครอบครัวที่ไม่มีใครสามารถทดแทนได้ อย่างไรก็ตาม เมื่อเวลาผ่านไปและคุณยายไม่มีอยู่ใกล้ ๆ อีกแล้ว ความทรงจำเหล่านั้นยิ่งมีคุณค่ามากขึ้น เพราะมันเป็นแรงบันดาลใจให้คนในครอบครัวพยายามรักษาคุณค่าและความรักที่ยายเคยมอบให้ไว้ต่อไป แม้จะเป็นเรื่องเล็ก ๆ เช่นการดูแลเรื่องเสื้อผ้า รองเท้า หรือแม้กระทั่งการช่วยเลือกโรงเรียน ความใส่ใจเหล่านี้บ่งบอกถึงความห่วงใยที่ลึกซึ้งและเป็นส่วนหนึ่งที่ทำให้ความสัมพันธ์ของครอบครัวเหนียวแน่น ในวันที่เราต้องเผชิญกับความทุกข์ หรือความลำบาก บางครั้งเราอาจจะไม่ได้รู้สึกถึงความสำคัญของคนที่เคยสนับสนุนเราอย่างคุณยาย แต่ในวันที่เรามีความสุข หรือประสบความสำเร็จ นึกถึงภาพหน้าคุณยายที่เคยชื่นชมและยินดีไปด้วยนั้น ทำให้ไม่อาจลืมถึงความรักและการเสียสละของพวกเขาได้เลย ใครที่เคยมีคุณยายหรือผู้ใหญ่ที่คอยสนับสนุน ถ้าวันหนึ่งพวกเขาจากไป ความรู้สึกคิดถึงและอยากบอกเล่าความรักนั้นก็คงเป็นสิ่งที่ทุกคนเข้าใจดี
