Each person's success has an unequal "timeline."
When "home" is not always "safe zone."
In the provincial society, "news is leaking more quickly than the 5G." Just step foot in the house on the first day. The news is spread to three houses and eight houses that the house has graduated. And what follows is a big question that sounds like a good hope, but it "pricks" inside. The whole story is over for a long time. Why not have a job? What work? How much salary? For those who ask, it may be just a chat to the people who like to greet each other, but for those who are carrying Resume and pressure on their shoulders, these questions are like "reinforcing failure" every day.
The world has changed, but his "ruler" is still the same.
Toxic is partly due to a very wide generation Gap. His parents, or adults in the old days, grew up in an age when the job market was not so complicated. He believed in the formula of "graduating immediately, getting a job" or "if not lazy, having a job." When he saw us sitting in front of the computer all day, he included whether we were "choosing a job" or "lazy."
He doesn't understand that nowadays, taking the job exam somewhere, especially a government or a good organization, has to fight tens of thousands of people. The selection is complicated, and the competition is high. The incomprehension here is the most encouraging complaint.
"Waste of stuff," a painful verdict.
The saddest thing is "the norm of success that needs to be seen" in the eyes of the provinces. If you don't wear a cool uniform, go out to work every morning, or don't take the civil service exam (the most proud khaki costume), even if you are diligent in helping your parents farm or selling at home, they do not see you as grateful, but often see "studying high, but not surviving." The word "waste" reflects that they give you a degree as a money and face tool rather than the knowledge we are trying to collect.
When we started "Toxic Put Yourself On"
But the most dangerous thing is not other people's words. It is that we start to "wonder about ourselves." When we wake up to the disappointment of our parents every day, we start asking, "Have we really studied for four years to be a burden of the house?" When we open the social media to see a colleague post a photo of a downtown office worker's uniform, post a photo of his first salary, or go on a beautiful trip, it will immediately develop a condition called Quarter-Life Crisis.
We will begin to feel left behind, become a loser in the eyes of our peers, and finally we will begin to accept these toxicities to hurt our minds so that we do not have the strength to fight.
ในฐานะคนที่เคยผ่านช่วงเวลาที่ยากลำบากหลังเรียนจบและกลับไปอยู่บ้านต่างจังหวัด ผมเข้าใจดีถึงความรู้สึกเมื่อถูกถามคำถามที่ดูเหมือนหวังดีแต่กลับสร้างความกดดันมากขึ้น เช่น "ทำไมยังไม่มีงาน" หรือ "เงินเดือนเท่าไหร่" คำถามเหล่านี้เหมือนเข็มที่แทงใจ แม้จะไม่ได้ตั้งใจทำร้าย แต่สะท้อนถึงความไม่เข้าใจถึงสถานการณ์ปัจจุบัน จากประสบการณ์ ผมอยากบอกว่า การหางานในยุคนี้ไม่ใช่เรื่องง่าย เหมือนที่บทความกล่าวไว้ ตลาดงานมีการแข่งขันสูง การคัดเลือกเข้าราชการหรือองค์กรใหญ่ต้องเจอผู้สมัครเป็นหมื่นคน ความสำเร็จไม่ได้มาเร็วเหมือนในอดีต และไม่ใช่ทุกคนจะเดินตามสูตรสำเร็จเดียวกันได้ ผมเคยรู้สึกท้อและสงสัยในตัวเองเหมือนกันเมื่อเห็นเพื่อน ๆ โพสต์ความสำเร็จบนโซเชียล แต่สิ่งที่สำคัญคือการไม่ปล่อยให้ความกดดันทั้งจากคนรอบข้างและตัวเองทำลายใจเรา ความสำเร็จมีไทม์ไลน์ที่แตกต่างกัน และงานของเราอาจยังไม่ถูกค้นพบในตอนนี้ แต่ไม่ได้หมายความว่าเราไร้ค่า นอกจากนี้ ผมพบว่าการเปิดใจพูดคุยกับคนในครอบครัวทำให้เข้าใจกันมากขึ้น พยายามบอกพ่อแม่ว่าความสำเร็จไม่ได้มีเพียงแบบเดียว และความรู้ที่เรามีจะค่อย ๆ ช่วยเปิดประตูในอนาคต ความอดทนและความพยายามจะช่วยให้เราเติบโตในเส้นทางของตัวเอง สุดท้ายนี้ อยากให้ทุกคนที่กำลังลำบากใจได้รู้ว่าคุณไม่ได้อยู่คนเดียว ความสำเร็จของแต่ละคนมีเวลาของมัน รักษาความเชื่อมั่นในตัวเองและก้าวต่อไปอย่างมั่นใจ
