Who is touchy?❓😅

ถ้าลูกวัยหัดเดิน (ประมาณ 1-2 ขวบ) “งอนแล้ว” แบบเรียกไม่หัน ไม่มองหน้า หรือยืนหันหน้าเข้ากำแพงเหมือน “คนงอน” บอกเลยว่าเจอบ่อยมากค่ะ ตอนแรกเราก็ตกใจนิด ๆ ว่าเขาโกรธอะไรหนักขนาดนั้น แต่พอสังเกตดี ๆ ส่วนใหญ่เป็นอารมณ์น้อยใจแป๊ปเดียว หรือกำลังสื่อสารว่า “แม่อยากให้สนใจหนูหน่อย” มากกว่า จากที่ลองมาหลายรอบ สาเหตุยอดฮิตของ “เด็กงอน” บ้านเราคือ 1) แม่หายไปเข้าห้องน้ำ/ทำงานบ้านแล้วกลับมาช้า 2) ถูกห้ามทำอะไรบางอย่าง (เช่น หยิบของอันตราย) 3) หิว ง่วง หรือเหนื่อย 4) ถูกแย่งของเล่น/ไม่ได้ตามใจทันที พอรวมกับวัยนี้ที่ยังพูดความรู้สึกไม่เก่ง ก็เลยออกมาเป็นท่างอนเงียบ ๆ เช่น หันหน้าเข้ากำแพง แนบชิดกำแพง หรือทำหน้าบึ้งเหมือนใน “รูปเด็กงอน” ทั่วไปเลยค่ะ วิธีรับมือที่เวิร์กสำหรับเรา (เน้นไม่เพิ่มไฟ) 1) ตั้งสติก่อน อย่าหัวเราะต่อหน้าเขา บางท่างอนมันน่ารักจนเผลอขำ แต่ถ้าเราขำตรง ๆ เด็กจะรู้สึกว่าโดนล้อ แล้วงอนหนักกว่าเดิมได้ค่ะ 2) ลงไปอยู่ระดับสายตา + พูดสั้น ๆ ชัด ๆ เราจะนั่งยอง ๆ แล้วบอกว่า “แม่อยู่นี่นะ เห็นหนูงอนอยู่” หรือ “หนูน้อยใจใช่ไหม” แค่ยืนยันความรู้สึกก่อน เด็กจะเริ่มคลายค่ะ 3) ตั้งชื่ออารมณ์ให้เขา (ช่วยมาก) ประโยคที่ใช้บ่อยคือ “หนูโกรธ/น้อยใจ แป๊ปเดียวได้ แต่หันมาคุยกับแม่ได้นะ” เด็กเล็กพอได้ยินคำอธิบายอารมณ์จะค่อย ๆ เรียนรู้การสื่อสารแทนการเงียบงอน 4) ให้ตัวเลือกง่าย ๆ แทนการสั่ง เช่น “จะกอดแม่ หรือจะจับมือไปกินน้ำก่อนดี” เด็กที่กำลังงอนมักต่อต้านคำสั่ง แต่จะร่วมมือดีขึ้นถ้าได้เลือกค่ะ 5) ถ้าเขายืนหันกำแพงอยู่ ให้พื้นที่แต่ไม่ทิ้งหาย เราจะพูดว่า “แม่รอตรงนี้นะ พร้อมเมื่อไหร่เรียกได้” แล้วอยู่ใกล้ ๆ ไม่เดินหนี เด็กจะรู้สึกปลอดภัยและกลับมาเองเร็วขึ้น 6) หลังหายงอน ค่อยสอนสั้น ๆ พออารมณ์ดีแล้วค่อยคุยว่า “คราวหน้าถ้าน้อยใจ บอกแม่ว่า ‘แม่กอดหน่อย’ ได้ไหม” ทำซ้ำ ๆ เดี๋ยวเขาจะเริ่มใช้คำพูดแทนการงอนค่ะ ท้ายที่สุด “งอนเก่ง” ในวัยนี้ถือเป็นช่วงพัฒนาการอย่างหนึ่งนะคะ ไม่ได้แปลว่าเลี้ยงยากเสมอไป แม่ ๆ ลองสังเกตช่วงเวลาและตัวกระตุ้นของลูกตัวเอง แล้วใช้วิธีละมุน ๆ ข้างบนช่วยพาเขากลับมาเชื่อมต่อกับเรา เดี๋ยวท่างอนติดกำแพงก็จะกลายเป็นโมเมนต์ขำ ๆ ที่ผ่านไปไวมากค่ะ