เก็บอาการไว้คนเดี่ยวดีที่สุด

บางครั้งในชีวิตเราก็พบกับสถานการณ์ที่รู้สึกว่าไม่สามารถเล่าให้ใครฟังได้จริง ๆ เหมือนกับข้อความในภาพที่ว่า "บางครั้งก็เล่าให้ใครฟังได้จริงไหม" ซึ่งเป็นความรู้สึกที่ใครหลายคนอาจจะเคยมีเหมือนกัน ประสบการณ์ส่วนตัวของผมเองก็เหมือนกัน เวลาที่เจอเรื่องราวในใจที่หนักหน่วงหรือซับซ้อน บางครั้งการพูดออกไปกลับทำให้สถานการณ์ยิ่งซับซ้อนขึ้น หรือแม้แต่การได้รับคำตอบที่ไม่เข้าใจจากคนรอบข้างก็ทำให้เราอยากเก็บอารมณ์ไว้คนเดียวมากกว่า การเก็บอาการไว้คนเดียวไม่ได้แปลว่าเราจะอ่อนแอ แต่บางครั้งมันเป็นวิธีการที่ช่วยปกป้องจิตใจของเราให้ไม่ถูกทำร้ายซ้ำๆ นอกจากนี้ยังช่วยให้เราได้มีเวลาคิด ทบทวน และจัดการกับความรู้สึกได้ดีขึ้น เมื่อพร้อมและมั่นใจค่อยเลือกเล่าให้คนที่ไว้ใจฟังก็ยังไม่สาย อย่างไรก็ตามไม่ได้หมายความว่าการเก็บอาการไว้คนเดียวจะดีเสมอไป เพราะการเก็บอารมณ์นานๆ อาจทำให้เกิดความเครียดสะสมจนส่งผลต่อสุขภาพจิตได้ ฉะนั้นการเลือกแบ่งปันเรื่องราวกับใครสักคนที่ไว้วางใจจึงเป็นสิ่งสำคัญ จากประสบการณ์ที่ผ่านมาผมได้เรียนรู้ว่าการฟังตัวเองและยอมรับความรู้สึกที่มีอย่างซื่อสัตย์คือก้าวแรกที่จะช่วยเยียวยาจิตใจได้จริง ๆ บางทีไม่ต้องเล่าให้ใครฟังก็ได้ แค่ใช้เวลาทำความเข้าใจตัวเองก็พอแล้ว