Salvation Pim Yai, Golden Pagoda (Pathumawadi Pagoda)
Salvation Large Print Golden Pagoda, Suwan Pagoda or Pathumadi Pagoda, Wat Phra Phra Phra Phra Phra Chai
The Savior is a thousand-year-old amulet, one of the oldest amulets unearthed in Thailand. The Savior was built by Cham Devi when she left Laavo to come to the city of Hirubhajai to inherit the age of Buddhism. The Savior of the Golden Pagoda or Pathumadi Pagoda is considered to be the prototype of the Savior in later times. The word Savior means "Callad" and "Safe." Buddhist art was in the early days of the kingdom of Hirubhajai, around the beginning of the 13th-14th century, contemporary with Dwaravardi.
The pattern of salvation is that the Buddha sits on the diamond meditation foot, the right hand is on the right knee, the left hand is on the lap, which is a unique model of the northern Indian Buddha, or Mahayana.
The gold stupas, or pagodas, that were excavated were five printed: big-print, middle-print, small-print, shallow-print, shallow-print, and posthumous.
The capital, the Golden Pagoda, Suwan Pagoda, or Pathumadi Pagoda, has a base width of about 1.03 centimeters, a height of 2.42 centimeters, a thickness of 0.7 centimeters.
The Savior is a beautiful Buddhist instrument.
The Golden Pagoda, or Pathumadi Pagoda, is now more than 1300 years old, the oldest living lampoon.
# The Savior # Golden Pagoda # Ancient blooming city # Bram_ 24
เมื่อพูดถึงพระรอด พิมพ์ใหญ่ กรุเจดีย์ทอง หลายคนอาจสงสัยว่าทำไมพระเครื่องนี้จึงมีเสน่ห์และถือเป็นมรดกทางศิลปะที่สำคัญของภาคเหนือ วันนี้ผมขอแชร์ประสบการณ์และความรู้จากการศึกษาวัฒนธรรมพระเครื่องโบราณชนิดนี้ครับ พระรอด พิมพ์ใหญ่ กรุเจดีย์ทอง หรืออีกชื่อหนึ่งว่า เจดีย์ปทุมวดี มีจุดเด่นที่รูปทรงพระพุทธรูปนั่งขัดสมาธิเพชร มือขวาวางที่เข่าเฉพาะตัว ซึ่งสะท้อนพุทธศิลป์มหายานจากอินเดียฝ่ายเหนือในยุคต้น โดยพระเครื่องสร้างขึ้นประมาณต้นพุทธศตวรรษที่ 13-14 ในสมัยอาณาจักรหริภุญไชยที่ลำพูน ปัจจุบันพระรอดชุดนี้มีอายุราว 1300 ปีที่ยังคงความงดงามอลังการ จากประสบการณ์การสะสมพระรอด พบว่าพระรอดกรุเจดีย์ทองไม่ได้มีแค่ความงามในด้านศิลป์เท่านั้น แต่มักถูกมองในแง่ของความศักดิ์สิทธิ์ในด้านความแคล้วคลาดและปลอดภัย โดยผู้คนในชุมชนล้านนาต่างให้ค่ากับพระรอดนี้ในฐานะสิ่งที่ส่งเสริมความสงบสุขและคุ้มครองภัยอันตราย นอกจากนี้ยังเป็นตัวแทนของอายุพระพุทธศาสนาในดินแดนล้านนาอีกด้วย นอกจากพระรอดพิมพ์ใหญ่แล้ว ยังมีอีก 4 พิมพ์ ได้แก่ พิมพ์กลาง เล็ก ตื้น และต้อ ซึ่งแต่ละพิมพ์มีเอกลักษณ์เฉพาะตัวและเป็นตัวแทนศิลปะล้านนาที่หลากหลาย ช่วยขยายมุมมองต่อประวัติศาสตร์ศิลปะโบราณของไทยเหนือได้อย่างน่าสนใจ อีกเรื่องที่น่าตื่นตาตื่นใจ คือชื่อ "กรุเจดีย์ทอง" หรือ "เจดีย์ปทุมวดี" ที่บอกเล่าถึงแหล่งการขุดค้นพบพระรอดซึ่งตั้งอยู่บริเวณวัดพระธาตุหริภุญไชย ที่เราเห็นถึงความผสมผสานของความศรัทธาและศิลปะที่ส่งต่อจากอดีตสู่ปัจจุบันอย่างลงตัว ในฐานะผู้หลงใหลพระเครื่อง ผมแนะนำให้ผู้ที่สนใจศึกษารวมถึงสะสมพระรอด กรุเจดีย์ทอง ต้องใส่ใจประวัติความเป็นมาของพระเครื่อง พร้อมเรียนรู้การแยกแยะพิมพ์ต่างๆ เพื่อเพิ่มมูลค่าทางวัตถุและจิตใจ และเพื่อช่วยรักษาโบราณวัตถุที่เป็นตำนานของล้านนาให้คงอยู่ต่อไปในอนาคต สุดท้ายนี้ การได้ถือพระรอดสักองค์ ไม่เพียงแต่ได้นำพุทธศิลป์โบราณมาใกล้ตัว แต่ยังเป็นการเชื่อมโยงกับวิถีชีวิตและความเชื่อของบรรพบุรุษที่เคารพในพระพุทธศาสนาอย่างลึกซึ้งอีกด้วย นับเป็นประสบการณ์ที่ประทับใจและมีคุณค่าหาคำมาเปรียบมิได้เลยครับ
