My "dream" was seen as "selfish." 🍋✨
Leave the Comfort Zone on the day the heart says it's not.
We were mothers at the age of 19...
While friends of the same age are enjoying college life, hanging out, finding ourselves, our world immediately turns to "taking responsibility for one more life."
Honestly, we had almost no maturity.
After graduation, we struggled all the way to build ourselves until we sometimes neglected you because the word "money" stuck.
"Time's up to find yourself."
This sentence bounced so far that we decided to focus more on motherhood, luckily getting a job like Work From Home. Life seems to be Perfect, right? There's work, money, time for children...
But why, the longer we feel like "ourselves are disappearing"?
Almost three years of the same loop of life, everyone around said, "This is good," "There is it."
Yeah...In his picture of success, there's always us there.
But no one asked, "Where did our real identity go?"
We are scared...Afraid that if we continue to live like this, we will become unhappy mothers.
How do we finally take good care of you?
So we decided to throw away the stable job and jump out of the Comfort Zone.
The new job of choice was purely risky, tired, sun-dried, rainy, sleep-deprived, but it was strange...This is the first time in years it feels like "we're still alive."
It's like raising a child, slowly seeing it grow tired but fucking meaningful.
We lived like that for four months...Before everything squeezes us back to the same point.
In conditions: Unemployed, no salary, and the savings are running out.
Pain is not being unloved.
But it is that no one "supports" us to go out and live the way we want to be.
Everyone wants us to choose stability, wants us to be with you, wants us to be patient.
Enough to be a mother...Our dreams immediately became secondary.
Until sometimes secretly questioning himself that
Is it really "selfish" for a woman to want to exist, have a future for herself?
And what hurts the most...
Maybe even ourselves feel guilty about our dreams, too. 🙂
ในฐานะแม่คนหนึ่งที่ผ่านประสบการณ์คล้ายคลึงกับที่เล่าในบทความนี้ ฉันเข้าใจดีถึงความรู้สึกที่ต้องต่อสู้ระหว่างความรับผิดชอบกับความฝันส่วนตัว ช่วงเวลาที่ต้องทิ้ง Comfort Zone เพื่อทำตามความฝันนั้น บางครั้งเต็มไปด้วยความกังวลและความไม่แน่นอนทางการเงิน แต่มันก็ทำให้ฉันรู้สึกว่าชีวิตยังมีความหมายและตัวฉันยังคงมีตัวตนอยู่ จากประสบการณ์ตรง การมีความฝันและต้องการพัฒนาในฐานะแม่ไม่ใช่เรื่องที่เห็นแก่ตัว แต่มันคือการเติมเต็มตัวเองเพื่อที่จะได้เป็นแม่ที่มีความสุขและมีพลังที่จะดูแลลูกได้ดีขึ้น ความมั่นคงในงานหรือการมีเงินเดือนเท่านั้นไม่สามารถทดแทนความสุขและความพอใจในชีวิตได้เสมอไป ในครอบครัวและสังคมไทยที่ยังคงคาดหวังให้แม่ต้องทุ่มเทกับการเลี้ยงดูลูกโดยไม่สนใจความต้องการของตัวเอง การเปิดใจคุยกับคนรอบข้างและขอการสนับสนุนจึงเป็นสิ่งสำคัญ เพราะความฝันของแม่ก็เหมือนกับความฝันของทุกคนที่สมควรได้รับโอกาสและการยอมรับ นอกจากนี้ การสร้างเครือข่ายแม่ที่มีความฝันคล้ายกันก็ช่วยได้มาก ไม่ว่าจะเป็นกลุ่มออนไลน์หรือการเข้าร่วมกิจกรรมต่างๆ ที่เปิดโอกาสให้แม่ได้แลกเปลี่ยนประสบการณ์และแรงบันดาลใจ ทำให้รู้ว่าเราไม่ได้อยู่คนเดียวในการเดินทางนี้ พูดง่ายๆ ว่า การเป็นแม่ที่มีความสุขและมีตัวตนในแบบของตัวเองนั้นไม่ใช่เรื่องผิด แต่เป็นเรื่องที่ควรสนับสนุน เพื่อให้แม่ทุกคนได้มีความสุขและสามารถแบ่งปันความรักและการดูแลได้อย่างเต็มที่กับลูกๆ ของเขาในระยะยาว
