ถ้าใครเคยได้ยินคำว่า “องุ่นภาษาอีสาน” แล้วงง ๆ เหมือนเรา บอกเลยว่าเป็นคำถามที่เจอบ่อยมาก เพราะแต่ละบ้านแต่ละพื้นที่ใช้คำไม่เหมือนกัน บางคนพูดว่า “บักสีดา” จนหลายคนเข้าใจว่าแปลว่าองุ่นแน่นอน ประเด็นคือ “บักสีดา” ในหลายพื้นที่อีสาน (และบางถิ่นในลาว) มักใช้เรียก “ทับทิม” มากกว่าองุ่น โดยเฉพาะถ้าพูดถึงผลกลม ๆ เปลือกหนา มีเม็ดใส ๆ ข้างใน แบบนี้เข้าทับทิมชัด ๆ เลย เพราะฉะนั้นถ้าเจอคำถามว่า “บักสีดา คือ” คำตอบที่ปลอดภัยคือ ส่วนใหญ่หมายถึงทับทิม ไม่ใช่องุ่น แล้วองุ่นล่ะ เรียกยังไง? จากที่เราถามผู้ใหญ่กับคนในหลายจังหวัด คำที่เจอบ่อยสุดคือการทับศัพท์ไปเลยว่า “องุ่น” พูดสำเนียงอีสาน เช่น “ไปซื้อองุ่นมาแนเด้อ” เพราะองุ่นเป็นผลไม้ที่เข้ามาทีหลัง ไม่ใช่ของพื้นบ้านดั้งเดิมเท่าผลไม้อื่น ๆ เลยทำให้ชื่อท้องถิ่นไม่ตายตัวเท่าไหร่ ทริคกันสับสนเวลาได้ยินคำว่า “บักสีดา” - ถ้าคนพูดกำลังทำน้ำ/ยำ/กินกับพริกเกลือ แล้วพูดถึงเม็ดข้างในเยอะ ๆ โอกาสสูงคือ “ทับทิม” - ถ้าพูดถึงเป็นพวง มีลูกเล็ก ๆ ติดกัน แบบในตลาดหรือซูเปอร์ อันนั้นคือ “องุ่น” ชัวร์ และส่วนมากก็เรียก “องุ่น” ตรง ๆ คำถามแนว “องุ่นกับอิหยังนิ” ที่เจอบ่อย เวลาเห็นผลไม้ไม่คุ้น ให้ลองถามเพิ่มว่า “เป็นพวงบ่?” หรือ “มีเม็ดข้างในหลายบ่?” จะช่วยแยกองุ่นกับทับทิมได้เร็วมาก สรุปสั้น ๆ สำหรับคนเสิร์ชมา: - “บักสีดา” โดยมาก = ทับทิม - “องุ่นภาษาอีสาน” ส่วนใหญ่ยังเรียก “องุ่น” เหมือนภาษาไทยกลาง แต่สำเนียงต่างกัน ถ้าใครอยู่จังหวัดไหนแล้วมีคำเรียกองุ่นแบบบ้าน ๆ เฉพาะถิ่น มาแชร์กันได้นะ เราว่าสนุกดี เพราะภาษาอีสานแต่ละพื้นที่มีเสน่ห์มากจริง ๆ